Bir Tatli Huzur Almaya Geldik Tokyo'dan

horoz

2009-09-03T06:35:00.003+09:00

Gözümü açtım. Ağzım kurumuştu, boğazım ağrıyordu. Yorgunluğu kemiklerimde hissediyordum. Ben neredeydim? Bir şeylerden de rahatsız olmuştum, ama neydi? Aramam çok sürmedi, açık pencereden bir horozun haykırışları çınlıyordu kulaklarımda. Uyandım. Türkiye'deydim. Bu sırada, bir kez daha haykırdı horoz.

Şehrin ortasına o horozu kim getirip koydu, ne amaçla koydu bilmiyorum. Tam 1 aydır, o hayvan birkaç apartman öteden neden 24 saat ortalığı yıkıyor, onu da bilmiyorum. Zamansız öten horoz neden kesilmiyor artık bu memlekette, anlayamıyorum. Tek bildiğim, horozla aramızda bir sinir harbi olduğu ve onun maçı önde götürdüğü. Açık konuşacağım, ölmesini bekliyorum hayvanın.

Geçen sene Mecidiyeköy'de arkadaşlarımın evini taşırken, aşağıdaki eşyaları beklemek için nöbet sırası bendeydi. O sırada sokaktan koyun sürüsü geçmişti çobanıyla. Nereden baksan 20-30 koyun vardı. Arkadaşlarım aşağıya indiklerinde inandıramadım. Bildiğiniz koyun sürüsü geçiverdi, gözlerimin önünde. Kurban bayramı da değildi.

Geri döneli 1 ay oldu. "Terapistimle alışma sürecini tartışıyoruz" falan dememi beklemeyin. En güzel terapi askerlik şubesinde 2 gün geçirmek. İnsan hiçbir ücret ödemeden, çok net alışıyor memleketine, benimsiyor. Doktorun yazdığı "kilo fazlalığı" (sensin şişko) tespitini bilgisayara kaydetmek istemeyen memurun "Yaa bunlar da herkese kilo fazlası yazıyor beaaa" deyişine, "Öyle demeyin, çizgili tişört giydim, ondan göstermiyor" diye cevap verişim. Veya, kıyafetli tartıldı diye bir daha tartıya gönderilen asker adayını, yine kıyafetli tartmaları ve komutan kızınca da, "Kıyafet 3-4 kilo çeker komutanım" diye cevap veren asker.

Ama hakkını yememek lazım. Sabah akşam hemen sağımdaki pencereden psikolojimle oynamayı görev edinmiş, soğuk savaş uzmanı horoz efendi dururken, hepsi hikaye.

Artık gerçek hayat var önümüzde. İş var, askerlik var, para kazanma zorunluluğu var. Bundan sonrası blogluk değil sanki. Bundan sonrası hepimizin yaşadıkları, yaşayacakları. Çok eğlencesi yok. Oysa ne güzel olurdu facebook oyunlarıyla zaman öldürdükçe, film izledikçe veya muhabbet ettikçe para verselerdi. "Sizi neden işe alalım" dediklerinde, "bir muhabbetim var, tadına doyum olmaz vallahi, sabaha kadar otururuz" diyebilmek ne güzel olurdu. Oysa hepimiz analitik düşünüp, çözüme odaklanıyoruz, ekip çalışmasında üstümüze yok. Hepimiz müdür olacak milletiz. Zaten bir arkadaşımın çalıştığı şirkette 10 kişi varmış, 8'i müdürmüş. (bkz. bir arkadaşın arkadaşı hikayeleri)

-----------------------------------------------------------------------------------

Bundan 3 sene önce, bir seçimde adaydım ve önümdeki 50 kişiye "dünyayı değiştirmek istiyorum, o yüzden adayım" demiştim. Onlara komik mi geldi bilemem, o seçimde seçildim. Şimdi o 50 kişiyi toplayıp, "gençler, o gün öyle dedik bi hata ettik, dünya değişmeyecek, bizim kendimizi değiştirmekten başka şansımız yok" diyesim var.

-----------------------------------------------------------------------------------

Geçen gün adaya giderken, yanımdaki adam muhabbet açtı. Meğer Tahran'da ekonomi profesörlüğü yapıyormuş, kızıyla gezmeye gelmiş. "İstanbul'a 4.gelişim, her defasında da daha çok İran'a benziyorsunuz, bir gün farketmeyeceksiniz, çok geç olacak" dedi. Abi sen yoksa o forward maillerdeki "bi iranlı arkadaş" mısın?? Microsoft her maile 4 cent veriyo mu gözünü sevim söyle" diyecektim, sustum. O değil de, adam hakkaten dedi bunu bu arada.

Siparişi unutan garsonlar, yanlış basılıp kaosa yol açan tiyatro biletleri, dünyadaki varlığınızı tanımayan memurlar, gelmeyen otobüsler, garanti belgesi niyetine üstüne SÜLEYMAN yazılan fişler, sıraya kuyruğa aradan kaynayanlar, emniyet şeridinden giden üstünzekalılar, çıldırtan müşteri hizmetleri, sürekli korna sesleri ve gürültü, leziz kebaplar ve ekmek arası köfteler.

Hoşbulduk.

Tak etti canima bu maskeli balo

2009-05-07T01:38:00.003+09:00

3 gun oncesine kadar herkes domuz gribinden bahsediyordu ama artik Turk haber sitelerinde pek yer almaz oldu. Zaten yeterince derdimiz var, domuz gribine gelene kadar 1001 sebepten ölüyoruz. Domuz gribinden ölmek zaten biraz lüks bir hastalık, birileri Meksika'ya veya ne bileyim hastalıklı yabancı bir ülkeye gidecek, oradan kapacak getirecek, sen de ondan kapacaksın da falan falan ohoo

Yokohama'da bir tane eleman grip kapmış ama ölmemişti en son. Zaten Meksika'dan Tokyo'ya gelen uçağı da özel kıyafetler giymiş ekipler taradı etti, hemen almadılar Japonya'ya. Adamlarda tabii dert yok tasa yok, bu tür şeylerle rahatlıkla uğraşabiliyorlar.

Biraz önce domuz gribiyle ilgili Japonca gazete yazısını (ödevim olduğu için) okumaya çalışıyordum. Hastalık nedir, nasıl bulaşır nasıl önlenir vs anlatıyor. Ve şu cümleyi paylaşmadan edemedim:
" ... şeklinde elinizi yıkayınız. CDC(hastalık kontrol ve önleme merkezi) tarafından yapılan açıklamaya göre, el yıkama süresi "happy birthday" şarkısını 2 defa söyleyecek kadar olmalıdır".

Yapacak yorum, diyecek söz bulamadım..

Hiç mi derdiniz yok be kardeşim..

Guzel Yazi Defteri

2009-04-28T10:56:00.003+09:00

Kaligrafi kulubune girmek istedim. Tanitim toplantisina gittim, hatta oradaki kizlardan biri telefon numarasini falan verdi bir sonraki toplantiyi haber vermek icin. Aksam da kendisinden Turk yemeklerini konu alan ve bugune kadar Japonya'da aldigim en uzun mesaj geldi, okumam zaman alsa da ilgincti. Her neyse, bir sonraki hafta toplantiya gittim, herkes Japon bir ben yabanciyim, diz cokup yere oturuyoruz klasik Japon usulu, hoca gelince yere secde ediliyor falan. Bildiginiz alin yere degiyor oyle hafif bir egilme falan degil.

Bir iki harf cizdim, gencler sagolsun yardimci oldu.

Sonra, kulubun gorevlilerinden birine kulup ucretini sordum. Once 6000 yen dedi, (100 ytl!), "Ben 3 ay sonra gidiyorum hafiz, zaten oyle cok buyuk harfler falan cizmiycem sen bize olurunu soyle" dedim, 6000 yen valla farketmiyor dedi. Sonra emin olamadi, baska bir arkadasini cagirdi. Gozumun onunde birbirlerinin kulaklarina fisildadilar. Diger eleman "5500 yen" dedi (90 ytl)

Sessizlik oldu.

Biraz pahali degil mi gencler ? deyince, tekrar fisildastilar ve 1500 yen (25 ytl)de karar kildilar.

Eger itiraz etmesem 100 ytl'yi kitleyeceklerdi. 25 de odemeyecegim zira bir daha gitmem kaligrafi kulubune, kaligrafi benim icin bitmistir.

Genelleme yapmak her zaman yanlistir, ancak Japonya'da da bu kafada insanlar oldugunu belirtmek istedim.

pavarotti bile öldükten sonra..

2009-03-14T00:24:00.009+09:00

Dag gibi adam pavarotti olmus. Haberiniz var miydi? Hem de 2 sene once. Daha once duymus gibiyim ama nedense hafizam kaydetmek istememis bu aci olayi. O bile olmus. Pavarotti..

2 aylik tatilde sadece bir kez yazi yazarak gercekten buyuk bir basari gosterdim. Onun disinda annem burada kaldi 20 gun, dolayisiyla yazi yazmak pek mumkun olmadi. Kendisi ile Japonya'nin farkli sehirlerinde yasadigimiz maceralari bilahare anlatacagim.

Acik konusmak gerekirse, Aralik ayi burada yasadigim en zor donem oldu. Maalesef hayatimin en buyuk kaziklarindan birini (abartmiyorum, cok net bir kazik hem de) bir Japon'dan yemis bulundum, dersler ustume ustume geldi, kultur farklari biraz batmaya basladi falan.. Pek yazi yazasim, bunlari anlatasim gelmedi. Blogu takip eden herkesten ozur diliyorum. Sayfayi her actiginizda eski yazilari gordugunuz ve yeteri kadar ozen gostermedigim icin gercekten cok ozur diliyorum. Ayrica takip edenlere de kalpten tesekkur ederim. Sagdaki sayacin arttigini gormek beni mutlu ediyor. Yalniz olmadigimi hatirlatiyor.

Mevzuya gelirsek...

En soldaki arkadas evinde parti yapiyormus, davet etti. Nabe (tencere) diyorlar, evde toplanip ortadaki tencereye marketten ne aldiysaniz atiyorsaniz. Suda kayniyor, sonra da yiyorsunuz.
Ev kucuk oldugu icin tek bir masanin etrafinda yemek yiyip, sohbet ediliyor. Bu resmi koyma sebebim, bu aksamin daha sonra buradaki hayatimi derinden etkileyecegini bilmiyorum olusum. (gizeme gel)

Bu arada, yemegi kucuk kaplara koyup corba gibi yiyorsunuz. Yerken dedim ki "ulan Yigit, boyle ortamlarda hep bi sakarlik bir sey olur aman dikkat". Dedim, 10 saniye sonra canagi devirdim, ortalik batti.. Neyse gencler hosgoruluymus, eleman da "yikayacaktim iyi oldu" tarzi bir seyler soyledi, Turk Japon dostlugu pekisti.

Bu da uluslararasi isbirligi ve kalkinma dersi hocasi. Ismi "Goto" oldugu icin tahtaya da boyle bir mani yazdi. Tum donem boyunca video izledik, sonra 3 sayfalik bir rapor yazdik ve A geldi notu. Boyle de bir dersti iste..

Isvecli ve Norvecli arkadaslarla Kutsi'den "yeni yeni sevdalarin cicegiymissin banane banane banane"yi soylerken...

IKEA'ya yuruyerek gittik, yolda insaat vardi. Insaatin etrafini da kurbaga seklindeki bariyerle kapatmislar. Muzip insanlar netekim.

Bu da IKEA'da yedigim yemek. Japonyadaki fiyatlara oranla ucuz ve de lezzetli.

Iyi ki varsin IKEA..

Gitmisken yataklardan birinde hep birlikte resim cektirdik. Taskinlik yapmayan sakin Japon toplumu bu halimiz karsisinda dehseye dustu.

Tokyo Istasyonu'nda yilbasi diye isiklandirma yapmislar, her yer civil civil olmus. En ucuz kamerayi aldigim icin gece resimleri kalitesiz cikiyor, kusura bakmayin. Evet, hayatimda belki de sadece bir kere gorecegim yerleri maalesef dunyanin en dandik kamerasiyla cekiyorum. Ama hakkaten cok ucuzdu, almayani dovuyorlardi.

Bu da ayri bir goruntu. Caddeyi isiklandirmislar. Bizim Istiklal de boyle oluyor aslinda. Gecen de Osaka'da ustte karayolu gittigini gorunce istemsizce "aha burasi bizim mecidiyekoy be" deyiverdim. (Osaka'ya da gittik, anlatacagim)

Ikea'dan aldigim zencefilli kurabiye. 3 ay dayandi kardesim helal olsun. Kahvalti hazirlamaya usenen bir kisi olarak da cay demleyip demleyip besin oldu, dost oldu, zor animda imdadima kostu.
Bu arada, o gunlerde aldigim notlara baktim da, Japonya'dan bagimsiz bir sekilde okudugum haberi yazmisim. Turkiye'de bir cezaevinde guvercinin sirtina cep telefonu baglayip icerdeki mahkuma gondermeye calismislar. Helal olsun dedim. Valla helal olsun.

Yilbasi icin uluslararasi yemek hazirlandi. Herkes bir seyler pisirip getirdi. Resimde mavi ortuyle kapali tencere benimki. Icinde makarna var. Yanindaki kirmizi sos da 100 yenlik hazir makarna sosu. Kebap mi yapayim yani nedir? Buna da sukur. Utancimdan tencereyi kapatip resim cektim bu arada.

Tokyo Edo muzesi diye bir muzeye gittik, Tokyo'nun gecmisini anlatiyor. Japon bir teyze bize ingilizce rehberlik etti. Muzelerde cok sayida yasli teyze ve amca var, gonullu olarak Ingilizce rehberlik yapiyorlar. Is guc yok herhalde, sikintidan bir seylerle oyalaniyorlar. Ama sunu da farkettim ki, burada tren rayini dosemek dahil her tur iste yasli insanlar da var. Bunun iki sebebi olabilir, adamlar calismayi cok seviyor veya calisacak isci yok, yasli insanlar emekli olamiyor.
Her neyse, sonucta adamlar vakitlerini bosa gecirmiyor.

Bu da prensesin yazdigi mektup. Ne yazdigi anlasilmiyor diye koydum. Ha duzgun yazinca anlasiliyor mu? O ayri.

Bu da itfaiyenin semboluymus. Yangina giderken tasiyorlarmis. Bir nevi siren. Ama cok agirdi nedense.

Mutareke yillarinda kullandigim bisiklet.

Tokyo Olimpiyatlari'dan bir kare. Adamlar gene aday oldular, gene olimpiyat yapmak istiyorlar. Bu konuda da baya kapsamli bir kampanya yurutuyorlar.
Olimpiyat stadindaki Galatasaray Bordeaux macini hatirliyorum bu tur seyleri gordugumde.. Otopark cizgileri ve isiklandirmasi olmadigi icin, mac cikisi binlerce araba dugum haline gelmisti. Herkes buldugu bosluktan ilerlemeye calistigi ve cizgi olmadigi icin kitlenmistik..

Telefon kulubesi. Muzeden ciktiktan sonra yemek yiyecek yer aradik bulamadik. Orada bir otel vardi, ben de otele girip resepsiyona sordum. Etrafi en iyi oteller bilir diye dusundum. Resepsiyondaki kadin da harita verip ustunde isaretledi falan ayrintili olarak anlatti sagolsun. Fakat yanimdaki arkadaslar durumu cok garipsediler. Kendi ulkelerinde kimse boyle sey yapmazmis. Ise yaradi mi siz ona bakin dedim ben de.

Bu da ayri bir isiklandirma mekani. Tokyo yilbasinda gercekten isil isildi. Her ne kadar yilbasi gecesi cok sakin gecse de o donemi iyi degerlendiriyorlar. Ayrica pazarlama satis anlaminda da inanilmaz bir kampanya yurutup insanlari tuketime tesvik ediyorlar.

O degil de her ampulde 30 watt olsa, orada da nereden baksan 1500 - 2000 ampul olsa, elektrigin watt'ina 50 kurus de, 2000 x 30 x 50 'den baya bi elektrik gider be kardesim, sizin isiniz de baya zor (Turk musun?)

Tokyo Dome denen kubbe. Iceride stadyum var, disariyi da eglence parki, roller coaster, market restoren otel falan derken buyuk bir alan olusturmus adamlar. Bu arada Isvecli arkadasimin Isvec'te Turk arkadaslari var, bize ve kulturumuze (manti ve aynasiz dahil olmak uzere) bayagi asina. Gecen gun bir sey satin aldi, ben de "oha kazik yemissin, surada daha ucuzu var" dedim. O da bana "ne zaman alisveris yapsam, mutlaka Turk arkadaslarim "baska yerde daha ucuzu var" diyor" dedi. Valla gurur duyarim, niye kazik yiyeyim?

Asyali arkadaslarla Shibuya'da.
2 sene once gelip de "abi Japonya'da cekik gozlu kizlarla elini baris isareti yapip poz vereceksin" deseniz "lutfen cay koyup gelir misin?" derdim. Hayat iste.

Bu da sushici. Ustanin onunde bir tepsi var, baligi secip rica ediyorsun. Hocam wasabisi bol olsun, yagsiz kismindan ver tarzi ricalarda bulunmak mumkun.

Herkesin onunde boyle bir tahta var, usta elinde yapip yapip oraya koyuyor.

Markette gordugum sampanya sisesi. Kapagin nasil acilacagi konusunda isi sansa birakmamislar.

Bu da bir partide yapilan bingo oyunundan sonra (bizim tombala gibi) bana cikan hediye. Tabak. Gene millete inanilmaz seyler cikti, ben bir tabakta teselli buldum.

Sonbahar donemi bitince, her dersin hocasi bizi icmeye goturdu ve 10-15 kisinin hesabini cebinden odedi. Japonya'da bu tur bir gelenek varmis. O mekanlardan birinde Japonya'da ilk defa bir mekanda kuzu eti yedim ve burada aslinda hic kuzu eti yenmedigini farkettim.

Her lahmacun yiyisinizde beni hatirlayin.

tomato piman nasu nasu

2009-01-12T01:46:00.013+09:00

Oyle boyle derken 5 ayi tamamladik, finallerle birlikte ilk donem bitti. Dersten sundan bundan vakit kalmadigi icin bloga yazi yazamiyordum (yalana bak). Simdi rahat rahat yazabilirim, evet.

Bu yazimiz 21 Kasim ve sonrasini kapsiyor.

Keio Universitesi'nde Japonya'nin en buyuk universite festivali varmis. Mitasai diyorlar. Gunler oncesinden bir civcivlenme, bir kiprasma efendime soyleyeyim bir hazirlik bir telas. Nedense Japonyada bu tur telas buyuk beklenti gibi seyler cok oluyor ama sonunda o beklediginiz seyi goremiyorsunuz gibi. Bu festivalde her ogrenci kulubuyle birlikte ugrasip didinip bir etkinlik hazirliyor, sonra da 4 gun boyunca sergiliyor veya yiyecek satiyor vs. Festivalin bir diger ozelligi de nanpa dedikleri kiz tavlama mevzuu. Tokyonun dort bir yanindan kizlar ve erkekler bu festivalde tanisiyor.

Ama tabii ki blogumuz bir gezi blogu dolayisiyla ben size kulturel ve sanatsal etkinliklerden bahsetmeyi daha uygun goruyorum.

Festivalde goruldugu uzere sinifa davulu gitari koyup beatles sarkilari calan bir grup vardi. Gencler ugrasmis didinmis helal olsun. Dear Prudence sarkisini caldilar, fransadan do puan aldilar. Ama oylar cok siyasi siz de biliyorsunuz.

Ote yandan hani su tvde gordugumuz yalandan birbirini dovmeler, kulaga fiske vurmalar, bir elini arkadasinin yanagina koyup diger eliyle kendi eline vurmak suretiyle ses cikarmalar falan. Bu da o tur yalandan bir dovus, bir marazlanma. Insanlar da ilgi ile izliyor.

Festivalin en kral bolumu dans gosterisiydi.

Nerdeyse 100 kisiden olusan bir ekip, biri giriyor biri cikiyor, rap calan mi dersin, rock calan mi dersin. Koreografi falan. Guzel seyler bunlar. Takdire sayan.

Bu da bahceye kurulan ana sahne.

Bu da olayin ne kadar kalabalik oldugunu gosteren bir fotograf. Keske dedim icimden, keske benim okulum da sosyal etkinligi baltalamak yerine soyle kral festivallere yol verse.. Konsere festivale hasret kalmasak, bir festival olacak diye 782 tane firmaya yalvarmasak..

Maket trenlerden kocaman bir alan kurmuslar, ha babam donuyor trenler. Japonyada her allahin gunu trene binip, trenle yatip trenle kalktiktan sonra insan trene bir sempati duymaya basliyor. (okuzlesmeye basliyor demek dogru olmaz)

Nasil ki evimin onunden 4 numara gecince gozlerim yasarir, binmeyecek olsam bile kalbim carpmaya baslar, burada da yamanote sen gorunce bir tatli huzur kapliyor benligimi. Her istasyonda ayri bir melodi var, boylece uyuyakalirsaniz veya muhabbete dalarsaniz kendi istasyonunuza vardiginizi farkedebiliyorsunuz. Dileyen youtube'a girip yamanote yazip melodileri bulabilir.

Bu da gece Tokyo Kulesi gorunurken cektigim fotograf.

Mesele su ki, bazi siniflarda sunumlar hazirlanmis ve tamami Japonca. Siz sinifa girince tum Japonlar size donup 'lan bunun burda ne isi var anlayacak sanki' tarzi bakislar firlatiyor. Hele ki muhattap olmamak icin kafalarini baska yone cevirmeleri falan. Tum yabanci ogrenciler olarak cok sevindik bu sicak yaklasimlarina. Sadece bir tane kiz bizimle konusmak icin gozlerimize dik dik bakiyordu, sonunda dayanamayip muhabbet acti, onun da ucuncu cumlesi when i was in america oldu. Meger arkadaslarina 'bakin ben ingilizce biliyorum' havasi atacakmis.

Festivaldeki standlardan biri de insanlarin portrelerini anime karakteri olarak cizmekti. 5 farkli cizer vardi ama bi tanesi cok guzel ciziyordu. Biz de yaptiralim bi tane bulunsun dedik. Keza yaptirdik ve resimde goruldugu uzere kizlar hasta oldu. SOnra dedim ki, kankinoksa da yaptirayim, yilbasinda gondereyim gonlu olsun. Standin liderine gidip ’haci fotograftan portre cizebiliyor musunuz' dedim. 'Hangi cizer?' dedi, su benimkini cizen dedim. 'o fotograftan portre cizemez hemsehrim haydi isine' dedi.

Simdi ben killandim. Biliyorum ki beni cizen kiz 1.sinif. Biz butun yabancilar ona cizdiriyoruz falan. Lider de 4.sinif tabi, killanmis olabilir. Kizin kendisine gittim, bacim fotograftan cizebiliyo musunuz bak yanakli bi portre cizdirecektik dedim. Tabi tabi yapabilirim dedi.

Simdi, buyur burdan yak. Mudur diyor ki cizemez, kiz diyor ki cizerim. Mevzu cikmasin diye kiza sonra cizer misin dedim. Sonra da yalan oldu. Kusura bakma kankinoks, Japon toplumsal hiyerarsisisinin kurbani oldun.

Bu tur olaylari daha once de yazdim ama hakkaten cok basima geliyor. Ben grip oldugumda universitenin doktoruna gittim. Muayene beles. 4 defa gittim oradan biliyorum. Bitmek bilmeyen bir oksuruk problemimiz oldu. Neyse, bu sefer de Alman bir arkadasimiz hasta olmus. Kizcagiz rica etti, birlikte diger kampusteki doktora gittik. Resepsiyondaki kiz 'yalniz burada sigorta gecmiyor para odeyeceksiniz' dedi. Ben de itiraz edip hayir efendim ben gecen hafta geldim odemedim yok oyle bir sey dedim. Kiz 'hayir hayir 600 yen muayene ucreti' dedi. Bu tur durumlara tecrubeli oldugum icin, 'hayir bi tanem beles, eminim, git mudurune sor' dedim. Bu boyle bi ters ters bakti, arkasini donup mudurune sordu. Mudur geldi, listeye bakti, 'evet evet size ucretsiz' dedi. Al buyur burdan yak.

Bu da diger ilginc etkinliklerden biri.

Love Banana..

Katilmaya cesaret edemedigim icin icerigini bilemiyorum.

'Anan' ?

Bu da sabahlari istasyonun durumu. Adim atacak yer yok, istasyon gorevlileri trene sigdirabilmek icin disari tasan insanlari trenin icine dogru itiyor. Cok keyifli. Herkesin yasayip gormesini dilerim. O youtube videolari gercek yani.

Yoshiko'nun daveti ile Japonya'da bir futbol macina da gitme sansimiz oldu. Dunya kupasi icin insa edilmis Ajinamoto Stadyumu'nda FC Tokyo - Riigata macini izledik.

Mac oncesi bordo mavili tokyo taraftarlari you will never walk alone sarkisini ingilizce seslendirdiler. Evet liverpool sarkisi, evet ingilizce. Evet bence de garip. Dev ekranin altinda yaklasik 100 kisilik bir grup vardi. Sadece o grup bagirdi cagirdi tezahurat yapti. Stadyumun geri kalani tiyatro izler gibi izledi maci.

Fanatik FC Tokyo taraftari Yoshiko ve arkadasi.

Top rakip sahaya gecince heyecanlaniyorlar.
Futbol kalitesi bizim maclara gore cok daha dusuk. Ama sunu da farkettim, gayet centilmenler. Faul cok az yapildi, kimse hakeme el kol hareketi yapmadi. Japonlarda "Sabri" henuz icat edilmemis demek ki.

Mac 80.dakikada atilan tek golle FC Tokyo lehine 1-0 olarak sona erdi. Mac sonunda, bu sezon Ajinamoto stadindaki son mac olmasi nedeniyle takim tum stadyumu turladi. Sonra sahanin ortasina mikrofon koydular, teknik direktor cikip "buraya kadar zahmet ettiniz, sagolun varolun, bir sezon da geciverdi iste bak goruyor musun" deyip egilerek selamladi.

Mac sonrasi gittigimiz restoranda bu tur bir yemek yedim. Bu arada 5 kilo vermisim. Bir bu kadar daha burada kalacagimi varsayarsak dondugumda 10 kilo kaybetmis olarak gelebilirim. Un tuz yag olmayan yemeklerle nasil kilo alabilirim ki zaten..

Keio'da yabanci ogrenciler ve ogretim uyeleri icin resepsiyon duzenlendi. Beles yemek parolasiyla organizasyondaki tum icecek ve yiyecekleri tukettik. Organizasyonda emegi gecen herkese tesekkurler!

Tokyo Kulesi'nin yilbasi icin ozel olarak isiklandirilmis hali. Kampuse cok yakin oldugu icin her gun gorebiliyorum.

Bu arada saglik sigortasi yaptirdim. Fatura evinize yollanacak dedi. Fatura bir geldi, ayda 5000 yen! Neredeyse 100 lira. Gittim belediyeye, sira numarasi aldim, bankoda calisan adam hic kaytarmadan sirayla herkesi teker teker alip guler yuzle isini hallediyor falan. Bu da devlet dairesi..

Neyse, "ben kendime 5000 yen deger bicmiyorum siz nasil bu kadar para istersiniz talebeyiz be allahtan kork" diyerek sitem ettim. 5000 yenlik sigorta 2000 yen oldu. Bunu da yurttaki insanlara bildirerek herkesin indirim yaptirmasini sagladim. Ama daha once de dedigim gibi, insanlar boyle tecrubelerini uyarilarini paylasmiyor. Oysa butun dunya buna bir inansa, hayat bayram olsa. evet.

Bu da yakisoba. Kendim pisirdim. Gayet de lezzetli. Ama su da var, ben yemek yaparken ne bileyim biber sogan karabiber peynir salca vs ekleyip tat katmaya calisiyorum, Japon yemeklerinde tat yok, gayet duz. Yilbasi partisinda geleneksel olarak yakisoba yenirmis, ben de bir tencere resimdegordugunuzden pisirdim. Asagi indim, oturma odasinda kizlar da yakisoba pisirmis ama bildiginiz duz eriste, icinde hicbir sey yok. Insanlar benim yakisobaya saldirdi tabi. Biz de hakikaten bir agiz tadi, bir lezzet var yahu. Yasamak icin yemiyoruz, yemek icin yasiyoruz.

Bu arada, burada bir Hollandali arkadas var ve adam "meme" kelimesini kullandi konusurken. Ben once baska bir hollandaca kelime sandim. Sonra konsepte bir baktim ki adam hakkaten meme diyor. Bildiginiz Turkce meme kelimesi adamlarin diline yerlesmis. Isvecli de "aynasiz" , "kiz" ve "cok" kelimelerini biliyor. Kendi dillerinde kullaniyorlarmis. Tabi neden ozellikle bu kelimeler, bunu da siz bulun.
Ayrica Hollandali ile dunya siyaseti ve kuresel isinmadan bahsetmiyorduk, uzgunum. Hem o "ayy su turk erkekleri de paso kiz muhabbeti yapiyor" diyenlere buradan sesleniyorum, erkek her yerde erkek, muhabbet her yerde ayni. Vallahi billahi ayni. Daha kotusunu bile gordum.

Rikkyo Universitesi'ndeki bir kultur dersi icin yabanci ogrenci ariyorlarmis. Ben de hoca ile iletisime gectim, olur dedim. Bir gittim, meger turizm bolumuymus, sinif komple kiz. 50 tane kiz, 10 gruba ayrilmis. 2 saat boyunca her gruba tek tek gittim, bana sorular sordular. Burada en cok duydugum sorulardan biri -ki bunu diger arkadaslara da soruyorlarmis- "japon kizlarini begeniyor musun". Hatta "japon kiziyla evlenir misin" diye soran bile oldu. Biz kultur paylasimi icin gidelim, siz bana bunu sorun..

Su cok ilginc bir duygu, ilk bastaki o herkesin cekik gozlu olmasi ve uzayda olma hissi kayboldu. Simdi ben dahil insanlar her zaman cekik gozluymus gibi hissediyorum. Turkiyeye gelince de "oha herkesin gozu kocaman" gibi bir durum olusabilir. Olusmaz olusmaz.

Universitenin resmini cekmeyi unuttum ancak kampus icerisinde bulunan kilisenin resmini cektim muadili olsun diye.

Sacimi kestirdim. Berberin girisinde makine var, oraya 1000 yen koyuyorsun, sana bilet veriyor. Sonra bir sandalyeye oturuyorsun, onunda bir boy aynasi var, lavabo yok. Bir kadin kesti sacimi ilk defa. Yasli bir teyzeydi. "Nasil keselim?" dedi, simdi ona favoriler uzun, enseyi kirli birak vs. anlatacak halim yok, "kisa" dedim. Biraz kisa kesti kendisi, cani sagolsun, koku bende.

Avustralyali bir kizin okulundan baska bir avustralyali eleman ziyarete gelmis, bizimle de tanisti. Meger adam 1 sene Turkiye'de kalmis, feneryolu diyor, simit diyor. Boyle de bir dumur yasadik.

Burada trenler gec kalinca size bir gec kalma kagidi veriyorlar, ise okula varinca gosterip "benim gunahim yok" diyebiliyorsunuz. Ayrica tren 1 dakika bile gecikse makinist 20 defa anons yapip ozur diliyor. Eger biri trenin onune atlayip intihar ederse -ki cok sik oluyor- demiryolu sirketi olen kisinin ailesine tazminat davasi acip yuklu paralar odemeye mahkum ediyor. Isler aksadi diye. Intihar edenlerin aileleri, intihar edene cok kizgin oluyorlarmis bu yuzden.

Yurdun girisine "Kiz yurdunda ucretsiz christmas partisi" diye ilan asmislar. Tabii ki bu ilani goren ben dahil tum genclerimiz bir kabile olarak partiye gittik. Koca kiz yurdundan 5 kiz asagi indi, onlar da kendi baslarina bir masada oturup kimseyle konusmadilar. Ustune erkek yurdunun da bu partiye katilmasinin kiz-erkek sayisinda buyuk orantisizliga yol actigini belirtmek gerek. Resimdeki kizlarin cogu bizim yurttaki kizlar. Boyle de bir skandal yasandi. Allahtan yemekler guzeldi. Bir de bingo diye bir oyun var, bizim tombala gibi. ( Bu arada "cinko" japonca edepsiz bir kelime, o yuzden birinci cinko derseniz hos karsilanmayabilir.) Partide onu oynadik. Millet disneyland bileti falan kazandi, bana cips cikti. Bir paket cips. Afiyetle.

Bu gencler de bizim sinif. Birlikte icmeye gittik.
Gerci artik bu sinif bitti, gelecek donem yeni bir sinif olacak. Solumdaki amerikali, kendisinden 10 yas buyuk bir japon kadinla evli, cocuklari var ve hala Japon vatandasi degil. Oyle kolay kolay Japon vatandasi olamiyormussunuz. Her sene yabancilar subesine gitmek gerekiyormus falan. Evlenmek de care degilmis. Ben soyleyeyim de, sonra bilmiyorduk demeyin.

Bir sonraki yaziya kadar esen kalin efendim, saygilar..

Chihiro Ozel Sayisi

2009-01-05T17:47:00.007+09:00

Tebdil-i mekanda ferahlik var diyerek gorunumu degistirdik. Yan tarafa da anket koyduk ama su ana kadar verilen 3 oydan 1'i "cirkin", diger ikisi de "onu bunu birak yeni yazidan haber ver" dedigi icin yeni yazi yazmaya karar verdim. "Cirkin" diyen arkadasa ise sozum yok. Siz de fikrinizi beyan edecek sekilde oy verirseniz sevinirim.

Ayrica duru "www.yigityucel.net" adresini bizim bloga baglamis. Oradan da ulasabilirsiniz. Birinciben isminden daha fiyakali duruyor.

Burada yasadiklarimi once not ediyorum, daha sonra bloga aktariyorum. Dolayisiyla belli bir zaman cizgisinde ilerliyor yazilar. Ancak bu sefer, bir degisiklik yaparak son 3 gunde yasadiklarimi yazmaya karar verdim, cunku gercekten cok guzel gunlerdi.

2 sene once Turkiye'de degisim ogrencisi olmus Chihiro, 2 hafta once Tokyo'ya geldi. Bulusalim dedik ve yilbasindan hemen sonraki gunlerde Japonya'da tapinaga gidip dua etmek bir gelenek oldugu icin tapinaga gitmeye karar verdik.

Bulusma yerimiz olan Harajuku istasyonunda bir turlu Chihiro'yu bulamadim. Tamam 2 sene gecmis olabilir ama biliyorum, hatirliyorum yuzunu. Meger kimono giymis! Ben tabi tahmin etmedigim icin kimono giyen kiza bakmadan geciyordum. Resimdeki Chihiro, Ben ve Meiji Tapinagi.

Cok kalabalik olmasina ragmen cok fazla kimono giyen yoktu. Tapinaga dogru yururken biri gelip Chihiro'dan fotograf rica etti. Tam o giderken oteki, derken oteki, derken oteki, 10 kisi arka arkaya fotograf cektirmeye basladi =)

Bu da tapinagin gorunumu. Kalabalik evet.

Mikuji denilen, icinde tahta cubuklarin oldugu bir kutu var. Kutuyu salliyorsun salliyorsun, sonunda altindaki delikten cubuklarin biri dusuyor. Cubukta hangi rakam yaziliysa talihin de o oluyor.

Salladik, 7 cikti. 7'nin talih kagidini okuduk ve Chihiro'nun tercumesine gore bazi bazi zorluklar yasayacakmisim ama sonra duzluge cikacakmisim.
Ben zaten bugune kadar "zorluk yasiycan bittin oglum sen, duzluk falan da yok" diyen fal gormedim. Onun yerine "sonunda duzluk" falan diyolar ki hepten birakmayalim isi.

Sonra da iplerin asili oldugu yere bagladik fallari.
Yilbasinda gittigimi tapinakta da, burada da ayni seyi diledim. Gercek olursa hepinize benden birer porsiyon HD Iskender, ortaya da Ataturk Orman Ciftligi Tursusu. Iskenderle ayran icilmez cunku zaten icinde yogurt var. Neyse konudan sapmayalim.

Turlu cesitli zorluklari asarak duzluge cikmak umidiyle..

Sonra da Chihiro ikimize uzerine dilek yazmak uzere tahta aldi. Her tapinakta var bunlardan ama bu seferki yilbasi ozel tahtasiydi. Evet.

Herkes is bulmak, sevgili bulmak, fippolcu olmak gibi seyler yazarken ben sizleri dusundum ve "bloguma girip okuyani Allah hep mutlu etsin" yazdim. Yok lan yok, okumasaniz da seviyorum sizi. Yazdim iste bir seyler resimden okursunuz. Ayrica annem "sonra ne yapiyolar o tahtalari" dedi. Guzel soru.

Tapinaga giden yolda polisler ve gorevliler uyarilarda bulunuyordu. Ancak uyarida bulunan polisin kamyonetindeki amblem beni benden aldi..

Daha sonra Shibuya'ya gittik, cok guzel bir yemek yedik. Ama ben yemegin adni unuttum. Icinde pirinc, bezelye, yumurta ve tavuk var.

Sol asagi kosedeki ise tursu.

Bu da Shibuya'dan. Herkes birlikte resim cektirdi, benim neyim eksik?

Chihiro'nun kimonosu cok guzeldi bu arada. Baska kimono giyenler de vardi ama gunun kimonusu olarak onunkini sectim.

Iki gun sonra da Chihiro'nun ailesi Japon yilbasi yemekleri yemek uzere evlerine davet etti. Her ne kadar treni kacirarak Chihiro'yu 15 dakika civari bekletmis olsam da (evet Turk'um), gunun gerisi mukemmel gecti. Chihiro'nun babasi istasyondan bizi arabayla aldi, eve getirdi.

Solda yemek oncesi aile bireyleri ile toplu fotograf..

Chihiro'nun annesi HARIKA yemekler yapmis. Japonya'ya geldigimden beri bu kadar guzel Japon ev yemekleri yedigimi hatirlamiyorum.
Resimde soldaki omochi denen, pirincten yapilmis kek. Sagdakiler sirkeli tursu kivaminda sebzeler. Ortadaki buyuk tabakta ise sashimi, cig balik var.

Bu da kizartma balik. Turuncu beyazlar ise havuc ve turp. "Kirmizi beyaz" renklerle Japonya'da kutlamayi simgeliyorlar. Japon yemeklerinde tat ve kokuyla birlikte renk de cok onemli. O yuzden hep televizyonda internette gordugumuz Japon yemekleri renkli renkli.

Bu da Sashimi tabagi. Farkli farkli baliklar var.
Ve benim gibi balik yiyemeyen bir insan, su tabaktaki baliklari ucer beser goturdu. Bu bir mucize olabilir.

Ama inanin o balik tadi ve kokusu yok. Cok taze ve lezzetli. Kebap yiyemeyen adamin cigkofte yemesi gibi sanirim bu.

Yemek yerken de Chihiro'nun Turkiye'den satin aldigi Husnu Senlendirici CD'sini dinledik. Kimseye etmem sikayet kisminda kisa bir sure sohbetten kopup dalmisim.

Chihiro'nun annesi kimono konusunda uzmanmis. Evlerinde de turlu turlu kimonolar varmis. Bu bir erkek kimonosu, samuray kimonosu degil. Gunluk giyim icin. Icinde de bir kat daha kimono var. Ortada kusagi ve iki yakayi birlestiren bir sey daha var. Giymesi biraz zaman aliyor, hareket etmek de kolay degil ama insan giyince super hissediyor. Baya heybetli ve karizmatik bence =)

Burasi da evlerinde bir oda. Yerde tatamiler var, ortadaki de Samuray zirhi. Bizdeki sark kosesi gibi. Japon erkekleri oturunca ellerini yumruk yaparlarmis, Chihiro'nun babasi yumruk yapmami soyledi. Hayat boyu unutamayacagim, torunlarima gosterecegim bir fotografim oldu, cok mutluyum.

Daha sonra da hep birlikte resim cektirdik.
Resim de ciddi gorunseler de, inanilmaz iyi kalpli, comert insanlar. Chihiro'Nun babasi bana sake ikram etti, donerken de bir poset mandalina tutusturdu elime. Annesi zaten harika yemekler yapmis, bir de ustune kimono giydirdi.

Aksama da yakiniku'ya goturmek istemisler ama bir yanlis anlasilmadan dolayi ben bunu anlamadim, fazla uzun kalmak istemedigim icin "doneyim" dedim. Meger daha planlari varmis. Bir dahaki sefere artik diyoruz.
Buradan da kendisine mesajimizi iletiyoruz:

ちひろチャン、色々にお世話になって、豪華な料理を作って、着物を着させて、本当にありがとうございました！　あの日をぜんぜん忘れられないと思います！

Donuste tren beklerken, diger perondaki treni izliyordum (inek misali). Tam trenin kapilari kapanirken insanlar kosustular ve bir kadin daracik kapi araligindan iceri girdi. Ama tam o sirada kapi kapandi ve kadinin cantasi disarda kaldi. Ben de bu ani "O AN" slaytlarina eklenmek uzere goruntuledim. Herkes kapiyi acmak icin seferber oldu ama basaramadilar.

Sonra sanirim gorevliler durumu farketti ve birkac dakika sonra kapi acilip canta kurtarildi.

Ama tren yakalamak icin insanlar canlarini ortaya koyuyorlar bazen. Gercekten ilginc manzaralar ortaya cikiyor.

Zojoji'de Yilbasi

2009-01-02T19:03:00.002+09:00

2008'in son yazisi

2008-12-31T12:45:00.003+09:00

Bundan 2 sene once, gece saat 1 sularinda canimiz kokorec cekti. Hisarustu'ndeydik, arabaya bindik, Etiler'e dogru yola koyulduk. Kisa mesafe icin hayatta radyoyu takmam, ama taktim iste bir anda, sonra da normalde cok az dinledigim 99.2'nin kayitli oldugu 5 no.lu tusa bastim.

Zafer Peker'den "Diyemedim" calmaya basladi. O saatte, o arabada, o 5 insanin oldugu anda, o sarkinin calmasi...

Evet istatistikle aciklanabilir.

Ali'nin Bosch'ta staj yapmaktan vazgecmesi, Begum ile stajda tanismam ve bana Japonca dersi almayi teklif etmesi, issizlikten "iyi hadi ogrenelim" demem.. Isvec'teki degisim programinin yattara olmasi..

Kendimi 2008 yilinin son gununde Tokyo'da bulmam.

Boyle boyle sayilabilecek yuzlerce "tesaduf", "kader" veya "ihtimal" var. Olaylari nasil anlamlandirdiginiza bakar.

Size "2008 soyleydi, 2009 da boyle olsun, dunyada baris kardeslik hukum sursun" geyikleri yapmayacagim.

Diyecegim o dur ki, hayatimizin bir kismi bizim kontrolumuzde degil. O "tesaduf" mudur, "kader" midir her neyse, diliyorum ki onlarin hep iyi olanlariyla karsilasirsiniz, "iyi ki o gun otobusu kacirmisim bee" dersiniz, olaylardan bahsederken hep "yuzunden" degil "sayesinde" dersiniz.

Insan nerede olursa olsun, sevdikleri yanindayken mutlu.
Dilerim ki sadece 2009da degil, omur boyu sevdiklerinizle mutlu olursunuz.

Ayrica dilerim ki bloga bakmayi da unutmazsiniz =)

Iyi seneler.

taze mi bitti sushi, canin sagolsun

2008-12-21T12:01:00.012+09:00

Aralik ayinda sadece 1 yazi yazmisim...

Bugun 24 aralik, noel yani. Herkes tutturmus noel de noel diye, yok mutlu noeller, yok noelde ne yapican, noelde kesin parti yapalim falan. Tekrar olacak ama ben size kurbanda koyuna girelim dedim mi? Hadi hep birlikte oruc tutalim dedim mi? Nedir bu? Noeli nasil kutluyorsunuz diye soran bile oldu. Soruyorum size, bugun 23 araliktan farkli olarak ne yaptiniz?

Benim icin farkli bir gundu. Ikea'dan aldigim kasar peyniri, Begum'un Yoshiko'ya Yoshiko'nun da bana verdigi zeytin, taze demlenmis cay ile misler gibi kahvalti yaptim. 3 aydir adam gibi kahvalti yapmamisim onu gordum. Japonlar icin yemek yemek bizdeki kadar buyuk mesele degil. Sonra da norvecli ilen kostuk. Sonra bugune kadar cevaplayamadigim ne kadar mail varsa cevaplayip rahatladim. Son 3 hafta gercekten yogundu.

Ayrica deniz bitti. Artik her sey eskisi kadar guzel gorunmedigi gibi, bazi seyleri itici bulmaya basladim. Cok harika insanlar var ama pek harika olmayan insanlar da var. Yalan soyleyenler var. Nalet cep telefonumun faturasini hala banka hesabina otomatik olarak baglayamadilar vs.
Ikidir "faturanizi odemediniz hemsehrim" yazisi geliyor. Ne kadar ilginctir ki, hicbir menusu kontrati pusuru ingilizce olmayan softbank, fatura odenmeyince pasalar gibi ingilizce yazi gonderiyor. Yesinler sizi.

Keio'daki yabanci ogrenciler icin is fuarina gittik. Butun afisler, internet sitesi falan ingilizceydi. Herkes buna guvenerek ingilizce bilen Japonya'daki yabanci ogrencileri aradiklarini dusundu. Ama fuara bi gittik ki, acilis konusmasinda teyzem Japonca konusuyor. "Burasi Japonya, dolayisiyla fuari da Japonca yapiyoruz" gibi bir aciklama yapti ustune. Fuardaki sirketler de ise alimda Japon ogrencilerle ayni sinava prosedure tabi tutuyorlar. Kisaca, ya Japoncayi ana dil gibi bilirsin ya da hayatta basarilar...

Tamam, anliyorum da, o zaman niye ingilizce ilanlar yapip o fuara doldurdunuz bizi?

Kebapsizlik da canimi sikan ayri bir mesele zaten.

En son bir Japon arkadasla kabukiye gittik. 4 saat surecegi icin markete girip iki paket buskuit biskuvi buskuvu veya ne derseniz artik, ondan aldim. Neden iki paket aldim? Cunku insanim, birlikte gidecegim insani da dusunuyorum. O da gorur, cani ceker, varsin yesin, ondan kiymetli mi? Neyse ara verildi, herkesler yaninda yiyecek getirmis. Bizimkinde yok tabi bisi. "Gel lan gel bak ben iki paket aldim ehi ehi" deyip paylastim biskuvimi. Lobide dolasirken kantini gordu, cay alicam dedi, birlikte kantine gittik, cayini aldi. Insan bi "sen de ister misin" der di mi? Valla billa cayinda gozum yok, 3-5 yende de degilim, ister misin dese hayir diyecegim. Ama sormuyor bile. Biskuvi yerken iyi ama di mi?

Veya cogumuzun cep mesajlarina cevap gelmiyo. Bugun hep birlikteyken konu acildi, meger herkes muzdaripmis. Hele ki burada en buyuk yalan "mutlaka goruselim". Yok kardesim, kimse kimseyle gorusmuyor. Arkadaslarimin neredeyse tamami bunu yasamis, kendilerle "bulusalim" denince "aa tabi bulusalim, ne zaman bulusmak istersin" diye sormuslar. Cevap gelmemis veya "ya iste bu aralar mesgulum dur hele" tarzi cevapla gecistirilmis.

Vay hafiz iyiydin 3 aydir simdi mi dank etti kafaya, oh biz burada cok mutluyuz deyip kivanc duyabilirsiniz. Arkadaslik iliskileri cok farkli bu insanlarin. Ve yabancilara kapalilar. Once Turk'um dedim, sonra "lan kaslar kalin tabi" dedim, "heralde yanlis bisi soyluyorum sevmiyolar" diyodum, megersem amerikalisi da norveclisi de fransizi da kizi da erkegi de muzdaripmis.

Iyi ki yurttaki gencler var.

Evet, buraya kadar yagdirdiktan sonra, simdi gelelim yasanmisliklara.

Isletme dersinin hocasi, dersten cok birlikte aktivite yapip icmekle ilgileniyor. Hocanin bir arkadasi, 5 tane yabanci ogrenciyi evine davet etmis, ben de o 5inden biri oldum sans eseri. Boyle konularda pek sansim yoktur aslinda.

Neyse, eve gittik, gordugunuz gibi bir sofra hazirlanmis. Simdi tabi uzaktan bakinca cok leziz gibi duruyor di mi? Roast Beef denen su ici pismemis biftek olayi burada cok degerli bir yiyecek. Bizde olsa "hocam bu pismemis" deyip geri gondeririz. Tadi mukemmel degil ama yiyebiliyorum, daha ne isteyeyim?

Ayrica olaya artik lezzet acisindan degil de "oh bu aksam yemegini de bedaya getirdik" olarak bakiyorum.

Aslinda evdeki partinin asil mevzusu Kanada buyukelcisinin gelip bize gitar konseri vermesiydi. Ama imparator adami yemege davet etmis. Bundan daha gecerli bir bahane olabilir mi? Mustafa niye gelmedin aksam - IMPARATOR cagirdi!

Imparator demisken Norvec'te de sembolik de olsa kral varmis hala. Fakat kraliyet ailesinin cocuklari, kral olana kadar kimliklerini aciklamiyorlarmis, okulda falan senin benim gibi geziyorlarmis. Universiteden mezun olurken, mezuniyet toreninde "ve prens solskjaer" deyince anlasiliyormus mesele. Dusunsenize, adamla ayni siniftasiniz, dalga falan geciyosunuz sonra bi gun herif kral cikiyor. Ha simdi hepiniz kral insanlarsiniz o ayri.

Neyse resimdeki abla kanadali ama konumuz bu degil. Buyukelci gelmeyince ne yapalim ne yapalim deyip karaoke yapmaya karar verdiler. Japonya'da sanirim her aile evinde bir karaoke bir de "nabe" denen ve icine her seyi atip pisirdigin tencereden var. Bizdeki Borcam gibi her evde olan esyalar bunlar. Sarkiyi soyleyen de isletme hocasi. Boyle bir hocamiz var iste.

Bu arada, eve girince evde bizden ayri olarak davet edilmis birkac yabanci ogrenci daha vardi. Iclerinden birisinin tipi bariz Turk'tu, esmer guzel bir kizdi. Oh be Turk bulduk iki laf ederiz derken tanisma faslinda iranli oldugu ortaya cikti. Meger annesi de Japonmus. Cok hos bir kiz cikmis ortaya valla, allah sahibine bagislasin. Ama mesele su ki, karsinizda resmen bir Turk var ve Turkce konusmasini bekliyorsunuz ama sizinle Japonca veya Ingilizce konusuyor. Garip bir duygu.

Yemek yerken gozume pecete takildi.

Bu pecetede verilmek istenen mesaj nedir? Ne demek istiyorsunuz? Tecahül-ü arif var da biz mi anlamiyoruz? Japonlari anlamadigimi ve sanirim hicbir zaman da anlayamayacagimi dusunuyorum bazen. Bunun gibi yazilar, levhalar cok var. Bir de insanlarin cok ilginc mail adresleri var. Kendilerine sordugumda onlar da bir aciklama yapamiyorlar. Gizem yaratmak midir nedir bu ? Mesela konusma partnerimin adresi " will be in the green room 0530 ". Nereden akil ettin be adam?

Bu da gecenin sonunda cekilen toplu fotograf. Bu arada bir iddiaya gore Ciller doneminde milli takim basbakanligi ziyaret etmis. Hakan Sukur, "basbakanim toplu resim cektirelim" deyince Ciller de "hemen top bulun getirin" demis. Ne kadar gercek bilemiyorum. Uydurma olabilir.

Hemen yanimdaki abla danimarkali. O da Japonya'da is ariyor. Bana cok yardimci oluyor sagolsun.

Bununla birlikte, ben de karaokede yerimi aldim, Japonlar'in eski ve herkesce sevilen nada sou sou'sunu soyleyerek primimi yaptim. Sarki sonunda karaoke bana 85 puan verdi. Ayrica Fransa'dan dö puan aldim haha. Eski bir sarki olmasindan mutevellit ev hanesindeki yasli teyze ve amcalar cok mutlu oldular. Bu arada burada cok fazla yasli teyze var. Yasli amca pek yok veya evde oturuyorlar bilmiyorum. Yasli teyzeler her yerde, markette muzede parkta trende. Her yerde.

Bu da Odaiba'daki is fuarina giderken cekilmis bir resim. Is fuarina degil de uzay gemisine gidiyormusuz gibi hissediyor insan. Resimde de secilebilecegi gibi, herkes takim elbise giydi. Ben de siyah kadife ceketimi giyerekten olaya girdim. Bu arada siyah kadife ceket, yeri geldiginde is fuari, yeri geldiginde konser falan her ortama uygun super bir olay. Norvecli eleman ozenip ailesinden ceketini istetti.

Fuara gittik. Herkes takim elbise giymis, farkli farkli sirketlerin bolmeleri var. Her bolmeye de 20 kisi falan oturabilir. Mesele su ki, gidip oturuyorsunuz, size sirket hakkinda son derece gereksiz bilgiler veriliyor, bu son derece gereksiz bilgileri insanlar defterlerine not ediyorlar ve sunum sonunda internetten sirkete basvurun deniyor. Sirket hakkindaki bu bilgilerin cogu internette de var zaten (Sony'nin uretim yaptigi sektorler mesela..) ve oraya gitmeden evimden de basvuru yapabilirim. Bir de, madem kimse sana bir sey sormuyor, gorusme yok bir sey yok, neden takim elbise giyip gidiyorsun ki? Cok pisman oldum giydigime. Buyuk ihtimalle bu "job fair" denen olayin bir sirri var fakat biz vakif olamadik. Bunun disinda iki fuara daha gittim ve Japon arkadaslarima da sordum ama tatmin edici bir yanit alamadim. Bir daha da fuara falan gitmem.

Universitenin duzenledigi Japon kultur gunu diye bir olaya gittim. Yandaki gencler, boyle oturup rakugo denen, stand-up tarzi komik seyler anlatiyorlar. Tabii eski hikayeler. Bir gun sushi yerken bir samuray gordum tadinda. Ama cok hizli konustugu icin hicbir sey anlamadim. Kimse bir sey anlamadi aslinda. Nasreddin Hoca fikrasi anlatmak gibi bir sey sanirim. Bir de bir kart oyunu var, her kartta bir harf yazili. Bir kisi siir okuyor, siirin ilk kelimesinin bas harfinin yazili oldugu karti yerde buluyorsunuz falan...
Gene de iste hani sorarsaniz, rakugo'yu da gorduk.

Iste bu da hepimizin yakindan tanidigi, sevdigi, cok sey borclu oldugu KONAMI binasi! KONAMI is ilanlari da veriyor, ah Japoncam yetse de calissam. Dusunsenize ortami. Mudur "hanna kataninaaa" diye bagiriyor, "ofsaydo" diyen var, "van brankhorsto" falan. Hey gidi.

Bir Japon ablamiz, daha once sanat muzesinde calistigi icin picasso sergisine beles bilet ayarlamis. Gidelim mi dedi. Sabah parfumler deodorantlar sikildi, siyah kadife ceketler giyildi, atkilar sarildi. Evden cikmadan once aynaya 4 kez bakildi falan.

Okul cikisi bulustuk. Her sey yolunda gidiyordu.

Yolda yururken cantamdan bir sey cikarip gostermek istedim. Fermuari acayim derken fermuar patladi. Bir tarafindan tutmaz oldu..
Acik cantayla gezemeyecegime gore, kirtasiyeye gidip cengelli igne aldik. Cengelli igneye ingilizce safety pin, japoncada da anzen pin (guvenlik ignesi) diyorlar. Neden acaba? Ayrica cengelli ignenin japoncasini da ingilizcesini de bilmiyordum, iyi ki yanimda japon varmis. Tabi o ablamiz olmasaydi veya o gun patlamasaydi her sey cok daha mukemmel olabilirdi. Neyse cantayi igneledik, hicbir seyin moralimizi bozmasina izin vermeyerek muzeye gittik. Picasso falan guzel seyler bunlar tabi ama ikimiz de bir sey anlamadan ciktik. Aciklamalarin japonca olmasi nedeniyle benden bir sey beklenmemeli ama en azindan hanim kizimiz bi tanesini bile okumaya lutfetseydi keske. Muzenin resmi o bu arada. Icerde foto yasakti.

Neyse, muzeden ciktik. Roppongi'de yurumeye basladik. Nisantasi gibi bir yer. Her yerde isiklandirmalar falan var. Ne yapalim dedi, izakayaya gidelim mi dedim. Olur dedi. Izakaya ickili lokanta gibi bir yer. Ama ickili lokanta deyince ne biliym 3-5 amcanin toplanip rakilari tokusturdugu yer anlami cikiyor. Bu oyle degil, gayet nezih.

Izakaya'da sakemizi ictik, sohbetler ettik konustuk falan derken saat aksam 10 oldu. Izakaya'dan ciktik, bu sefer de ablamiz "bi de kahve icsek ne guzel olur" dedi. Kahve icmeye gittik. Oglen 3ten aksam 11.30a kadar dolastik, zaman gecirdik. Gece de cektigi resimlerle falan bir mail gonderdi.

Simdi ben buradan bazi genclerin "adi konmamis" dedigini, hatta "TBN - to be named" diye espri bile yaptiklarini duyabiliyorum.

Ama bu olaylar 1 ay once yasandi. Su anda pek gorusmuyoruz. O aralar iyiydi aramiz ama iste araya sinavlar girdi gorusemedik ve koptuk. O sirada da adi konmamis miydi, yoksa kanka miydik neydi hicbir fikrim yok. Ayni ablayla daha once de birkac defa boyle uzun saatler dolastigimiz olmustu. Olay nedir bilemiyorum.

Mesela bir arkadas, bir japon kizla aksam yemegine gitti. Gecenin sonunda da kiz elemani opuvermis. Japonlar'in sarilmaktan bile hoslanmadigini dusunursek, bu ilk bulusma icin inanilmaz bi olay. Ama cocuk birkac gun sonra tekrar bulusalim dediginde kiz mesgulum ayaklari cekmis, birkac teklifi daha reddetmis. Bir daha da gorusmediler. Nedir simdi bu?

Bu arada evet, Japonlar sarilmiyor. Noel partisinde herkes birbirine sarilip mutlu noeller dedi. Partide bulunan japonlara da sarildi insanlar ve onlarin kollarini bile kipirdatmadan durmalari gormeye deger. Ayrilirken falan hicbir sey yapmadan, sarilmadan opmeden pat diye "hadi gorusuruz" denmesine hala alisamadim ben.

Sana dun Roppongi'den baktim aziz Tokyo Kulesi.

Bu da ben ve Roppongi sokaklari. Kameramin ucuz olmasindan isiklandirmayi pek guzel yansitmiyor ama olsun. Arkamda da beni cok onemli bir gunde sirtimdan bicaklamis cantam var.

Hayatimda ilk defa bir kizla bulusmaya giderken de ayakkabimin tabani ayrilmisti. Gun boyu "slap slap" diye gezmistim. Genctik tabi o zamanlar hey gidi hey.

Bu da sinif yemegimiz. Sinifta 14 kisiyiz ama yemege sadece 5 kisi geldi, diger ikisi de siniftakilerin arkadasi. Shibuya'da bulustuk, endonezyali eleman geliyorum geliyorum diyip 45 dakika gec geldi. Neyse, beklerken, bir Japon adam yaklasti. Once japonca bir seyler soyledi, anlamadik. Sonra ingilice konusmaya basladi, elimize bir kitapcik verdi. Icinde kendi yazdigi ingilizce siirler vardi. Hepsini ezberden okudu, sonra da "beni serseri saniyorsunuz. oysa etrafiniza bir bakin. kimse hayatindan memnun degil, oraya buraya kosturup surunuyorlar. ben de surunuyorum ama aramizda bir fark var, onlar aciyla ben keyifle surunuyorum" dedi.

Gecen gun dusundum de, etrafimda soyle dogru duzgun cok az insan var. Herkes bi garip. Mesela bi tanesi yaz kis sandalet corap giyiyor. Digeri icme suyu icin markete bavulla gidip hepsini bavula doldurup odasina getiriyor. Hala kimsenin kiz mi erkek mi oldugunu anlayamadigi biri var yurtta. Bi tanesinin odasini kapidan gordum ve icerisi yerlerde bos siselerle doluydu. Gecen biri oturma odasinin tahtasina "amerikadan fazla biskuvi geldi, isteyen beni arasin, michael" yazmis. 4 ay sonra yurtta boyle bir adam oldugunu ogrendik. Yurt asistanlari bile tanimiyor. Bunun gibi cok garip insanlar var.

Gecen gun menemen yaptim. Baktim fazla yapmisim Norvecli'ye de verdim. Adam cok begenmis, bana tarifini sordu, anlattim.

Iki gun sonra aksam kapim calindi, menemen yapmis getirmis. Acik konusmak gerekirse olmamis. Ama denemis cocuk en azindan. Ayrica norvec mutfagina yeni bir yiyecek kazandirmis olmanin gururu icerisindeyim. Nasil olur da bu kadar basit bir yemegi bilmezler.

Menemen gibisi var mi be. Ekmegi de baniyorsun mis oluyor mis.

Cantam bozuldu demistim hatirlarsaniz. Japonya'da yasadigim en buyuk zorluklardan biri bu oldu. Burada cantalari tamir eden adam yok. Herkes bana yeni canta al dedi. (bkz. ending is better than mending) Aradim arastirdim, sonunda bir anahtarci ayakkabici tarzi bi adam buldum. Cantayi gosterdim, "vallaa 1 hafta surer, 1000 yenini de alirim" dedi. Lan yuru git, 1 hafta cantasiz gezeceksem ne anlami var? Yeni canta yapsan 1 hafta surmez. Yeni canta da 1000 yen zaten. Adam mi kandiriyorsunuz dedim. O hirsla yurtta makas igne iplik buldum, fermuari duzelttim arkadaslar. Yemek yapiyorum, igne iplikten anliyorum falan ama bunlari donunce evde yapmam, bastan soyleyeyim, donunce ayni sekilde Turk erkegi olarak devam ederim. Ozellikle buradan anneme ve kankinoksa sesleniyorum, yemek yaptiracaksaniz donmem.

Facebookta yurt icin grup kurdum. Japonlari yurda davet ediyorum, insanlari birbirleriyle tanistiriyorum. Benim anlayamadigim, herkes bundan memnun ama kimse ayni seyleri yapmiyor. Yukarda da yazdigim, almaya gelince evet ama kimse fedakarlikta bulunmuyor. Ben nasil ki Japon arkadasimi getiriyorum, siz de getirin, insanlar tanissin kaynassin falan. Bizdeki o yardimseverlik, sicakkanlilik, fedakarlik falan insanlarda pek yok. Dun aksam herkes oturma odasinda noel kutlandi, herkes bira getirmis. Ben de marketten iki tane limonlu alkollu icecek aldim. Bu icecekten turkiyede yok ve super bir sey. Miden bulanmiyor, icimi cok kolay falan. Adami alkolik eder. Neyse, ben bi tanesini icerken italyan kiz gelip "bunu nerdne buldun ya sadece bira var" dedi. "Marketten aldim, bi tane daha var istersen al buyur ic" dedim. "emin misin, o senin ama ?" falan yapti. "Ya lafi mi olur bacim al ic ne var" dedim. Anlayamadi. Ama icti tabi allahsiz. Kankinoks da demisti, yaptigin iyiligi anlamazlar ama faydalanirlar diye. Cani sagolsun.

Ha tabi, bana aynisi yapilsa, daha sonra marketten gider iki tane daha alir, "al ben de sana aldim hafiz" derim. Ama bu insanlardan beklemeyeceksin bunu. Bu guzellikleri iste sadece norvecli ve isvecli elemanlar yapiyor.

Gecen de konusma partnerimle 13.30da bulusacaktim. 10 dakika gecikecegim diye mail attim. Adam 13.40da "neredesin" diye aradi. Yuh.

24 aralik - 5 ocak arasi tatilim. Birkac gun icinde yeni bir yazi daha koyup kendimi affettirmeyi planliyorum...

Hoop geldi mi konu yine fakirlige

2008-12-01T21:54:00.014+09:00

Ben dahil Turkiye'de dogup buyumus erkek cocuklarinin hayatina damgasi vuran tek bir spor vardir. Futbol. Nasil yayilmistir, Adiyaman'dan Edirne'ye herkes nasil bilir, hic anlayamadim ama hangi cocuga sorsaniz "atan alir spor", "adaminiz gol diye oğleaeaem", "3 korner 1 penalti" gibi degismez kurallar vardir. Kimi zaman metal kutulari ezdik, kimi zaman yumurta plastik toplar oynadik, an geldi apartman otoparklarindan kovalandik, bazen de dustuk annemiz tendurdiyot basti turuncu bacaklarla gezdik...

Iste dostlar, bizim icin futbol neyse, sabah aksam konustugumuz o sihirli top neyse, Japonlar icin de beyzbol o. Burada cocuklar parklarda beyzbol oynuyor. Cocuklar beyzbol oynasin diye beyzbol sahasi var, bizim gibi otoparklardan kovalanmiyorlar. Iste bu yuzden, Keio'daki en buyuk spor olayi, Waseda ile yapilan beyzbol maci. 2 ay oncesinden hazirliklar basladi, olaylar yaratildi, kitapciklar dagitildi. Biz de "neymis bu beyzbol" diye gittik.

Kurallari cozmem 30 dakikami alsa da ben hayatimda bu kadar sikici bir spor gormedim. Biri topu atiyor, oburu de zopaylan vuruyor. Sonra da kosturuyorlar. Ama tum bu hareket en fazla 30 saniye surerken, bir sonraki atisa kadar 5 dakika bekliyoruz. Kesinlikle bize hitap etmiyor.

"Beyzbol macina da gittik" cumlesini kurabilmek icin bu resmi de cekmis bulunuyorum.

Oldukca kalabalikti aslina bakarsaniz. Keio mezunu yasli amca teyzeler bile gelmisti. Yabanci ogrenci oldugumuz icin tribunde bizi en uzaga oturttular.

Mactan once marslar calindi, karsi takimin ponpon kizlari gelip bizim onumuzde sov yapti. Mac boyunca da sov surdu. Peki mac ne kadar surdu?

Mac, oynanmayan sure ile birlikte 4 saat surdu. Stada 2 saat erken geldik ve bu kadar bayik bir olay icin 6 saatimizi harcadik. Kazanan Keio oldu.

Macin bitis dudugu ile bir sevinme, birbirine sarilma, marslar soyleme beklersiniz degil mi? Yok efendim, mac bitti, herkes el sikisti, yoluna gitti. Tribunde de son derece sakin bir mars soylendi. Her iki universite de birbirinin ismini soyleyip alkisladi. Dagildik.

Burada bazen en cok "tutku"nun eksikligini seziyorum. Insanlar yasiyor, insanlar calisiyor, yuzlerde hep ayni soguk ve durgun ifade. Futbol macina gittim (anlaticam) orada bile insanlar sanki tiyatro izliyorlar. Cit yok. Gol oluyor, sevinci 10 saniye suruyor, 11.saniyede tekrar tiyatro salonundayiz. Beyzbol macini kazaniyorlar, tesekkur edip ayriliyorlar. Gecen gun istasyon cok kalabalikti, adamin birini gordum, baya sinirli duruyordu, digeri ile tartisiyordu ve birden "APTAL" dedi. Simdi amcacim, bu kadar sinirlenmissin, kizgin Japon erkegi imaji hepimizde belli bir korkuyu temsil ederken, dedigin diyecegin bu mu? "Aptal". Ilkokulda miyiz allahaskina? Digeri de sana "sensin aptal" mi desin, celik ayna mi yapsin? O yuz ifadesi ve kizginlikla Turkiye'de en hafif cumle "DAŞ YOK MU DAŞŞ" olurdu.

Ha peki kendisine aptal denilen Japon ne dese begenirsiniz? "Ozur dilerim"..

Disardan yargi vermek cok kolay, belki de o topluma ait olmadigim, icinde yasamadigim icin onlarin "tutku"sunu bilemiyorum. Belki onlar icin tutku farklidir, gosterme sekli farklidir. Ama bizdeki o canlilik, o hareket yok. Ha bir de mizah anlayislari cok farkli. Sacimi kestirdim, insanlar "vay saclar gitmis" dediginde klasik bir lafim vardir "evet ama soguk oldu be" diye. Bunu Norveclisinden Avustralyalisina kadar yaptim, komik bulmayan da oldu ama anladi dedigimi. Ama Japon arkadasim anlamadi, "niye ki? kis geldi diye mi?" dedi. Bu onlarin aptal oldugundan degil, mizah anlayislarinin farkli oldugundan geliyor bence, yanlis anlasilmayalim.
Bir de, insanlar uce ayrilir, saymayi bilenler saymayi bilmeyenler dedim. Aynisi oldu. 3.grup kim dediler. (Yapmayin... anladiniz di mi? aman diyim)

Japonya'daki tabela, dukkan ismi ve uyarilari iceren ayri bir girdi ekleyecegim. Bu yazidaki uyari tabelamiz bu. Trende icki icmeyen demek istemisler.

Mac sonrasi, macta verilen kuni seklindeki sapkalarla turlu eglenceler bulduk. Fotograf makinesinin objektifine taktik. Bu resimde de James Bond'a ne kadar benzedigimi, hatta ondan daha "yakisikli degil ama sempatik" oldugumu belirtmek istedim.

Her sene 3 Kasim'da Hakone isimli kucuk bir kasabada Daimyo'nun gelisi kutlanirmis. Artik daimyo falan kalmadi tabi, ama gelenek olarak devam ettiriliyor. Arastirmami planimi yaptim, gelmek isteyen gencleri de yanima katip Hakone'ye gittim. Ne zamandir agac, nehir, doga gormemisim ya. Bir garip oluyor insan. Kocaman binalar icinde, betonarme bir yasam suruluyor burda. Deniz yok en kotusu. Deniz olmadan, denize bakip cay icmeden insan nasil rahatlar? Rahatlayamaz. O yuzden bir gerginlik, bir sikinti..

Almanya'dan Ricarda ve Norvecli Arild.

En iyi anlastigim, killik cikarmayan, konusurken adam gibi gulebildigim iki insan.

Bir de cinli Biyun diye biri var, o da iyi biri. Sabah trene yetiselim diye marketten onigiri aldim. Ucgen seklinde minik pilav. Icinde tavuk balik mantar vs olaibliyor. Tavuklu diye aldim, bi actim balikli cikti (Dostum tavuk demissin ama bu bildigin balik, rep rep rep)

Ben de cinli arkadasa teklif ettim, ben bunu yiyemem, e sizin mutfakta da bundan bol var, al ziyan olmasin dedim. O da kral cocukmus, bana firindan aldigi meyveli ekmegini verdi.

Buraya kadar her sey guzel, ama biyun'un bir isirik almasi ile trendeki tuvalete kosmasi bir oldu. Igrenc bir seymis megersem. O bile yiyemedi, dusunun.

Neyse, Hakone'de en kral olay buymus. 10 tane samuray dizilip havaya ates ediyor. Cok yakinlarinda oldugum icin o silah sesini ilk duydugumda bilincsizce turkce bir unlem sarfettim.

"allah!" "aman!" "hass" gibi unlemleri burada bazen farkinda olmadan kullanabiliyorum. Cok eglenceli.

Bundan sonraki birkac resimde Hakone'den gecitten goruntuler olsa da baska konulardan bahsedecegim. Dolayisiyla yeni Japon arkadaslar edindim dedigimde soldaki resme bakip "bu cocuk kimlerle arkadaslik ediyor" demeyin.

Bu prenses. Semsiye cok onemli bir simge anladigim kadariyla. Sadece onun semsiyesi vardi zaten.

Hakone'de baska mekanlar da var. Göl var, tapinak var, efendime soyleyeyim park ve bahceler mudurlugu var.. Ama biz 1 gunlugune gittigimiz icin yetmedi, bir kez daha gitmek gerekiyor.

Bu da doga resmi. Pastoral.

Bu da selale.

Boyle de bir tapinak vardi. Sanmayin ki gamali hac (svastika) Hitler'in icadidir.Svastika kelimesi Sanskritçe'deki su (iyi) ve asti (olmak) kelimelerinin birleşiminden oluşmuştur. "İyi olmak, mutlu ve sağlıklı olmak" anlamlarına gelir.

Svastika Hinduizm, Budizm ve Jainizm'e göre kutsaldır. Kökeni pek çok antik uygarlığa, örneğin Mayalar, Navarrolar ve Sümerler'e, M.Ö. 4000'li yıllara dayanır.

Svastika'nın dört kolu, dört kozmik gücü (ateş,su,hava,toprak) simgelemektedir. (Element uydurmayin yani)

Bu da baska bir pastoral resim.

Bu da bir mezar tasi. Hanimteyze gencliginde cok iyi koto calip turku cigirirmis herhalde ki boyle bir mezartasi uygun gorduler.

Bu arada Japonya'da insanlar olunce cesetleri yakiliyor, kemikleri veya kulleri de mezara konuyor.

Bu da toplu resim.

Tapinagin onunde dolanirken, bir Japon amca bize bakiyordu. Goz temasi kurmaya calisiyordu falan. Sonra tam biz birbirimizin resmini cekerken geldi, yarim yamalak ingilizce ile fotograf cekeyim mi dedi ve bizim resmimizi cekti. Aslina bakarsaniz bu Japonya'da pek karsilasilan bir durum degil. Japonlar, tanimadiklari insanlarla konusmaktan kaciniyorlar. Ha bir de, Japonca konusurken en kucuk bir hata yaparsaniz veya duraklarsaniz direk Ingilizce konusmaya calisiyorlar. Oysa Norvecli arkadasimin dedigi gibi, "biz bu kadar saat yolu ingilizce konusmak icin tepmedik!"

Donus yolunda, trende yanima sarhos bir Japon adam oturdu. Ben Ricarda ile Almanca konusurken, birden patanak diye siz Alman misiniz dedi. Simdi aslinda, bende pek Alman tipi yok. Ricarda da aslinda genetik olarak Alman degil. Her neyse, Turkum deyince, meger dayinin Hakone'de restorani varmis, midye tava satiyormus. Midye tavayi Japonca anlayincaya kadar terler doktuk tabi. Ayni seyleri sekiz defa anlatti, midye tavanin ne oldugunu bildigim halde bana bildigim seyi anlatti. Bi gun gelin beklerim dedi.

Japonlar sarhos olunca konuskan oluyorlar bu arada. Bastirdiklari duygular ortaya cikiyor sanirsam.

Uluslararasi iliskiler dersine Afganistan Buyukelcisi geldi. Ingilizcesi mukemmedi ve adam zaten genel olarak Amerika'Nin kurumlarindan bahsetti. Amerika'nin savundugu fikirleri one surdu. Katilip katilmamak ayri mesele, son derece kendinden emindi.

Bu arada etek giyip gezen erkek gordum kardesim. Hem de okulda. Tamam, tercihin farkli olabilir, dunyayi farkli gorebiliyor olabilirsin ama etek giyip gelmek nedir yahu. Bir de ayagina oje suren vardi hatirlarsaniz.

Birlikte Kanji dersi aldigimiz bir Alman kiz var. Kendisi ile sadece derste konusuyoruz, o da sadece ders hakkinda, hoca hangi sayfayi acin dedi vs. Gecen ders, bir Koreli kiz bana Almancayi nerden bildigimi sordu, ben de anlattim. Bunu duyan alman kiz "aa sen almanyada yasamiyor musun" dedi. Hayir dedim ve o saniyeden sonra kizin davranislari degisti dostlar. "Vay demek almanyada yasamadin! cok etkilendim" dedi. Simdi yolda gorse selam veriyor, gelip yanima konusuyor falan. Bunu neden anlattim? Belki yirminci baski olacak ama bu insanlarda maalesef cok fena bir onyargi var.
Einstein abimizden gelsin: onyargiyi parcalamak atomu parcalamaktan daha zor..

Norvec'te Turk Biberi ("Tyrkisk Peber") denen bir seker. Rengi siyah, tadi da aci ve nane karisimi. Cok acisi da var. Aci oldugu icin bu ismi vermisler saniyorsam. Norvecli aslan benim icin ailesinden rica etti, te Norvec'ten geldi seker.

Ama iki tane attim agzima, zehir zehir.

Hiyoshi Kampusu'nde Keio'nun 150. yil kutlamasina gittik. Gene yabanci ogrenci oldugumuz icin, kocaman futbol sahasi sandalyelerle dolduruldugu halde en arkaya oturtulduk. Ama her sandalyenin altinda plastik yagmurluk, ustune Keio amblemi islenmis sal, Keio klasoru tarzi seyler olan cantalar vardi. Bir de ilginc bir sey verdiler, boyle cay poseti gibi ama buyukluk olarak onun 3 kati. Beyaz posetin icinde siyah bir madde var. Ellerinin arasina alip Alaaddin'in sihirli lambayi oksamasi gibi oksarsaniz (benzetmeye gel) isiniyor ve sizi de isitiyor haliyle. Mukemmel bir icat. Yok oyle bir sey.

Torenin basindaki kisa filmde, turlu turlu ogrenciler Tebrikler Keio diyordu, bendeniz de 1.76 saniye ekranda gorunup Tebrikler Keio dedim. Neyse, yagmur altinda toreni izledik falan.
Toren sirasinda caprazimdaki bos koltugun altindaki canta gozume takildi. Arkalarda oldugumuz icin bos sandalyeler ve tabii alinmamis cantalar vardi. Cantanin icindeki malzemeler super oldugu icin, bir yandan "al oglum o cantayi, bosver kim ne dersin" derken, diger yandan "aha senin gibiler yuzunden AB'ye giremiyoruz" diyordu.

Sonunda uzandim ve diger cantayi da aliverdim. Ben bu hareketi yaparken etrafimdaki diger yabanci ogrenciler "pis fakir" dercesine baktilar. (Geldi mi konu yine fakirlige) Ama eminim, onlar da yapmak istedi, yapamadiklari icin kiskandilar.

Neyse toren bitti, gene butun alan bosalmadan bizi birakmadilar. Yagmur ve soguk altinda alani en son bize terkettirdiler. Beklerken, diger yabanci ogrenciler de yavastan yavastan alinmamis cantalara yanasmaya basladilar. Yaa demek ki neymis? Nedir bu biz moderniz ayaklari? Beles gibisi var mi? Bunlari okurken "uf 3 kurusluk seye tenezzul etmem" diyen sahsiyet, o yuzden mi Kahve Dunyasi'nda beles diye kahveli cikolatalari 5er 5er yuttun, McDonalds'dan ketcap mayonezi cantana attin, her sey dahil denen tatilkoylerinde 8 cesit pasta aldin? Birakin bunlari, insaniz sonucta.

Ayni gun aksam Shibuya'ya gittik. Dolanirken adamin biri geldi, "kahve icicem param yok" dedi. Bizimkiler de dayanamayip butun bozukluklari verdiler. Dilenci gorunce dayanamiyorlarmis. Diyemedim ki "o zaman siz bi Istanbul'a gelin, malvarliginizi birakir donersiniz." Ayrica bu nasil bir dilenmedir ki, adam kahve istiyor. Ekmek bulamiyorlarsa kahve mi icsinler?

Donerken de Shibuya'Nin ortasina (Taksimin ortasi gibi dusunun) biri kamyon cekmis, doner satiyor. Artik YUH dedim. Gittim, "merhaba" dedim. Meger iranliymis. Sonra polis geldi, "yuru burdan" dedi, "tamam gidiyorum" dedi adam ve gitmedi. Inanilmaz..

Gecen haftaki yaziyi pas gectik kusura bakmayin. Sayfayi kontrol edip de "ulan gene koymamis yazi falan" diyenlerden bilahare ozur diliyorum.

Ha, bu arada, IYI BAYRAMLAR!

mini korku

2008-11-22T23:12:00.005+09:00

Ilkokuldayken 29 ekim, 23 nisan gibi gunler tatil olmasina ragmen, sabahin erken saatlerinde toren olur, bizden de o torene katilmamiz beklenirdi.Acik konusmak gerekirse, 12 yasindayken henuz durumun ciddiyetini kavrayamadigim icin 29 ekim, cumhuriyet gibi kavramlar siirlerden ve kitaplarda yazanlardan ibaretti minik bunyeme. Ogretmenin "29 ekim toreninde gorduklerinizi yazin" kompozisyonunda "evde trt1den izledim, ucaklar tanklar gecti" gibi bir kompozisyon yazdigimi da burada itiraf ediyorum. Affedin ogretmenim, izlemedim ben o toreni, uydurdum...

Ama bu sefer, dunyanin obur ucunda insan bir baska hissediyor. Ataturk'ten, Turkiye'nin laik ve modern bir ulke oldugundan, o kafalardaki "colde deveyle gezen barbar" toplumla alakasi olmadigindan, Ataturk'e cok sey borclu oldugumuzdan, hele ki kimi entellerin dusundugu gibi bir diktator olmadigindan anlattikca anlatasi geliyor insanin. Ne kadar yanlis biliniyoruz ve biz ne hala nelerle ugrasiyoruz..

Neyse, 29 ekim geldi catti sonunda. Siyah kadife ceketimizi, kumas pantalonumuzu, kravatimizi cektik aksam resepsiyon var diye. Sabahinda okul oldugu icin gun boyunca 987 defa "bugun aksam resepsiyon var" demek zorunda kaldim. Ama aklimda kalan, zeytinyagli dolmalar, doner, baklava, mezeler... Cok kalabalikti, Turk'ten cok yabanci vardi.. Sanirim 3 tabak falan yedim. Hayatimin en onemli anlarindan biriydi o anlar..

Bu arada ayni gun, derste bir Japon kiz gelip Turkiye hakkinda sunum yapacaklarini ve benimle roportaj yapmak istediklerini soyledi. Seve seve kabul ettim.

Ertesi gun, ogleden sonra ise girmek isteyen yabanci ogrenciler icin sunuma gidecektim. Uyandim, bir baktim saat 12, sunum 1de. Hemen giyindim, istasyona kostum. Turnikede kartim gecmedi, icinde para kalmamis! Hemen doldurayim diye cuzdani bir actim, param yok! Oysaki bir onceki aksam yuklu bir miktar para cekmistim haftasonu para cekemem diye. Iste o an kafamdan asagi sular dokuldu, parayi bankamatikte unutmustum. Japonlarin ATMlerinde para disari uzatilmiyor, bir kapak aciliyor, sizin uzanip parayi almaniz lazim. Acele ederken unutmusum. Ama makbuzu almistim, hemen elimi cebime attim. Makbuz diger pantolonda kalmisti... Tekrar istasyondan eve kadar yurudum, tabii yol boyunca icimden gecenleri bilmek istemezsiniz. Neyse makbuzu buldum, parayi cektigim bankaya gittim. Hani bir umut.. Belki kimse almamistir parayi..

Bankaya girdim, danismaya durumu anlattim. "Parayi makinede mi unuttunuz" diyip gulumsedi kadin. O an kafa goz dalasim geldi. Zaten yapmisiz bi gerzeklik... "Lutfen bekleyin" dedi. O iki dakika gecmek bilmedi. Sonra cagirdilar, benim para bir zarfin icinde. Pasaport falan butun belgelerimi sekiz defa kontrol edip verdiler. Allah sevdigi kulunun esegini kaybettirip buldururmus..

O sunumu kacirdim tabi ama bir sonraki sunum olan Asya Kalkinma Bankasi'nin sunumuna dogru yola koyuldum. Sunum, "Kasumigaseki" denen bir yerdeymis. Internetten baktim, trenleri inceledim, 3 trenle 1 saate yakin suruyor. Haydi bismillah diyerek bindim trene. En son bindigim trende giderken -varmama 10dakika kalmisti- vagonda kimi goreyim? Bir onceki gun bana roportaj teklif eden kiz! Nereye gidiyosun dedi, dedim boyle boyle banka sunumu..

Gulumsedi.

Sonra da su aci kelimeler agzindan dokuldu, "Tokyo'da iki tane Kasumigaseki var"

Iste o an ben gulumseyemedim...

Ilk durakta inip geri bindim trene. Cikis istasyonumla giris istasyonum ayni olunca kart okumuyor, bit bit ediyor, gorevliye gitmek lazim. Gittim. "Nereye kadar gittiniz trenle" dedi. Once hakkaten anlamadim, sonra ikinci sordugunda anladim ki benim gittigim yere kadar olanin parasini karttan alacak, "ben japonca anlamamak" ayaklarina yatinca "uf tamam nalet gec gec" dercesine bi bakis atti kadin. Param kartimd kalaraktan yoluma devam ettim. Neyse sunuma yetistim ama gittigime degmedi acikcasi.

Sunumdan ciktim, okula yakin bir yerlerde oldugumu tahmin ediyordum. Bir bufeye "buradan mita kac dakika" diye sordum. Adam "10 dakika falan yuruyerek" dedi.

35 dakika surdu... Saniyorum sordugum kisi biraz hizli yuruyen bir insan.

Neyse, 35 dakika sonunda bulusup isletme dersinin hocasi ile sinifca icmeye gittik. Hoca benim sake ictigimi gorunce yanima oturdu, birlikte ictik. 2 saat sureyle istedigin kadar icip yiyorsun. Mukemmel bir olay. Tabii hoca dahil hepimiz biraz sarhos olduk. 2 saatin sonunda doymadik, Shibuya'ya gidelim dedik. Yolda Waka ve digerleri ile karsilastik, onlar da bize katildi, 20 kisi olduk. Ama bircok bar 20 kisiyiz diye kabul etmedi. Boyle bir sey var mi? Ayakta dururuz sorun degil diyoruz yok diyolar... Japonyada kalabalik grupla bir yere gitmek cok zor.

Ben tabii iyice kafa oldum. Gunun yorgunlugu, stresi, talihsizlikleri derken.. Gecenin sonunda Japonlarla konusurken, dogal olarak kafam yerinde degil, benim her zaman bindigim tren kacti! Son treni kacirdin mi 4e kadar bekleyeceksin.. Norvecliyi aradim, yurdun diger tarafindaki istasyondalarmis. Tarifeye baktim, o istasyona da son tren 2 dakika sonra kalkacak. Ama ben diger tren hattinda oldugum icin turnikeden cikmam gerek gene, gene gorevliye gitmem gerek, kosa kosa gittim, bi elimde telefon bi elimde kart. Adama telefonu uzattim yanlislikla.. Gorevlinin o mana veremeyen bakislarini unutamiyorum. Neyse ciktim, ama bu sefer de diger hatti bulamiyorum mental yeteneklerimin azalmasindan mutevellit. Ilk gordugum Japona kosup telefonumda yazan hat ismini gosterdim. Uzerine dogru kosan bir Turk'ten cok korktu adamcagiz. Trene kendimi attim. Uyuyakalirim, allahin bi kosesine giderim diye de korkuyorum bi yandan.

Sonra Hiyoshi'de indim. Gencler oradaki bir barda duruyorlarmis hala. Yanlarina gittim. Orada bulunan Japonlarla coktan kaynasilmis falan. Japonlar'dan biri itfaiyeci, digeri sarap gurmesi, digeri moda tasarimcisiymis. Sonra da bi eleman geldi. O da Turk cikti... Keio'da doktora yapiyormus.. Hayir, hayal etmedim bunlari. Boyle garip bir gundu..

Sabah 6'ya kadar norvecli ve isvecli ile oturduk, sohbet ettik...

30 ekim de boyle bir gundu iste.. (evet taa 1 ay once)

tabi dogru dogru... cok dogru...

2008-11-15T14:08:00.007+09:00

Su seklin guzelligine, renklerin canliligina, kafanizda yarattigi birbirinden hos duygulara dikkatinizi cekmek istiyorum.

Ajda bardak, demlenmis cayin tavsan kani rengi icin ince ayar, sonra seker kullananlar icin o singir singir kasik sesi, arkadasinla sohbet ederken arada surrrrp diye bir yudum almak, bogazindan gecen ilik cay...

Arada cay demledigimde (ki bu aralar sik sik demliyorum) genclere de ikram ediyorum. Daha once bahsettigim "kirik" arkadas disinda (efendim kendisi kafeinli siyah cay icmiyormus, yesinler seni) kimse reddetmedi. Aksine neredeyse herkes bir bardak daha istedi. Annemin gonderdigi Turk lokumu insanlarin cigliklar atarak basima ususmelerini sagladi. Ne zaman konusu acilsa herkes kebap diyor, doner diyor lahmacun diyor pide diyor. Tesaduf mu bu? Turkiye'nin yerini bile adam gibi bilmeyen insanlarin "lahmacun" kelimesini dogru telaffuz edebilmeleri, bahsederken gozlerinin isildamasi nedir allah askina? Coktan anlamis bulundugunuz gibi Turk yemeklerini ozluyorum.

Sonunda gittim kablo aldim ve televizyonu calisir hale getirdim. Her ne kadar fazla izlemeye deger sey bulamasam da arada acip bakiyorum.

Japonca'da sik sik cumle sonlarina "degil mi? oyle ya?" gibi ekler geliyor ve dedigim gibi dolayli konusup kesin ifadelerden kaciniyorlar. Ama hava durumunu sunan adamin bile "yarin tokyo yagmurlu olacak gibi duruyor degil mi" demesi beni benden aldi. Bunu bilmesi gereken sensin be adam, nedir o oyle "gibi olacak"lar, "siz de takdir edersiniz ki"ler. "Yarin yagmur yagacak, semsiyenizi unutmayin" de, herkes soyle bi kendine gelsin.

Tokyo Ulusal Muzesi'nden bir gun sonra Yasukuni Tapinagi'na gittik. Yasukuni, savasta olen Japon askerleri icin insa edilmis ve siyasi acidan oldukca milliyetci kesimleri simgeleyen bir tapinak. Gecen senelerde Japon Basbakani'nin bu tapinagi ziyaret etmesi Kore ve Cin'de rahatsizlik yaratmis, iliskileri germis, adeta papaz olmalarina neden olmustu. Baktim 19 Ekim'de tapinakta bayram var, gidelim dedim. Gittik.

Onceleri her sey guzeldi. Dans eden teyzeler, muzikler, her taraf conconlu bayraklarla suslenmis falan. Japonya'da bayramlarda teyze ve amcalarin giyinip kusanip sarki soyleme ve dans etmeleri cok harika bir sey bence. Kulturlerini korumak icin ellerinden geleni yapiyorlar. Ben yasli teyzelerimizin bayramda giyinip kusanip folklor oynadigini pek hayal edemiyorum...

Derken nerdeymis bir kita geldi. Hepsi yasli amcalar, kimi denizci, kimi havaci, kim piyade kiyafeti giymis. Trompet sesleri ile uygun adim mars onumuze gelip durdular. Japon arkadasimizin bile anlamadigi sekilde bagirdilar. Sonra da yasli Japon teyze ve amcalar bu grubu alkisladi. Bir tahmine gore II.Dunya Savasi gazileri. Bilemiyorum.

Sonra Yasukuni Muzesi'ne gittik. Icerde fotograf cekmek yasak oldugu icin cekemedim, ancak icerde Japonya'nin girdigi savaslar ve sebeplerini anlatan tarihi bilgiler ve haritalar, savasta kullanimis uniforma silah vs. her sey vardi. Adamlar bildiginiz silahlari hatta ucaklari ve tanklari getirip koymuslar muzeye. Her sey Japonlar'in gozunden ve biraz da tarafli bicimde aktarilmis, "savaslari cikaran hep baska ulkeler olmus". Bir de film gosterimi vardi, nedir diye girdik, meger 50 dakikaymis, bitmek bilmedi. Genel olarak "biz bu sehitleri sizler icin verdik, gencler tarihe saygi duyun, memleketi dusmandan koruyun, etrafimiz dusman dolu" gibi mesajlar iceriyordu.
Film cikisi kimono giymis bir amca bana "Nerelisiniz" dedi, "Turkiye" dedim. Japonya'da ne yapiyorsunuz dedi. Ben de iste ogrenciyiz boyle boyle degisim falan diye anlattim. Bu cumleleri bugune kadar 780 defa tekrarlamis oldugum icin hizli ve dogru bir sekilde kurmus olacagim ki amca o dakikadan itibaren Kapadokya ve Pamukkale'den baslayarak yaklasik 15 dakika araliksiz olarak Japonya'dan, tarihten, siyasetten, savastan bahsetti. Bunlari anlatirken son derece hizli ve anlasilmaz bir Japonca kullandi. Tum yapabildigim kafa sallamak, gulumsemek ve "cok dogru... cok dogru.." demek oldu. (Bkz. finansbank telefon kaydi) Konusmamiz sirasinda anladigim kelimeleri yaziyorum: Kapadokya, Pamukkale, Turkiye, Churchill, New York, Paris, Japonya. Evet.

"Insaata girmek tehlikeli ve yasaktir" tabelasi.
Daha ciddi olmasi gerekmez mi!?

Bu arada bir Japon arkadasi muzeye davet ettik, kiz geldi, ama nedense gun boyu hicbirimizle konusmadi, muzedeki hicbir seye adam gibi bakmadi, hep en onden yuruyup sonra bir yere oturup bizi bekledi. Madem konusmayacaksin, ilgin de yok, niye geldin di mi.. Daha once de bahsettim, bu tur olaylari cok yasiyoruz.

Neyse efendim, haftaici grupca bir yere gittigimizde, fransiz elemanin arkadasi fransiz bir kizla tanistik. Kizla hepimizin toplam diyalogu 3 cumleyi gecemez. Kiz aksam facebookta isvecli, norvecli ve macar arkadasi ekleyip beni eklemedi. Sizce kasit var mi? Aranizda tartisin.

Gecen de tavuk diye balik almisim. Ispanakli balikmis hem de. Yiyemedim.

Masahiro ile bulustuk. Bulusmadan once, "Turkce ile ilgili sorun varsa kitap getir, calisiriz" dedim. "Aa isabet oldu, benim de sorularim vardi" dedi. Bak buraya yaziyorum, bizden guzel Turkce konusuyorlar. "Isabet oldu"!

Turkce dersi verildigini ogrendim, hocayi bulmak icin derslerin koordine edildigi yere gittim. En yakin masada kafasini masaya gommus calisan kadina yaklastim. Kadin kafasini bi kaldirdi, meger sasiymis. Neyse derdimi anlattim, bilemedi, bu sefer de baska masaya gitmek icin ayaga kalkinca bir de topal oldugunu gordum. Topallaya topallaya baska masaya gidip benim aradigim hocayi sordu. Engelli bir insani boyle rahatsiz ettigim icin cok utandim, o an nasil kotu hissettim anlatamam.

Japon arkadasin meraki uzerine birlikte Turk kultur merkezine gittik. Girer girmez masanin uzerinde kuru uzum gordum, daha merhaba demeden "aa bu uzumlerden yiyebilir miyiz" deyiverdim. Herkes bir sok oldu. Neyse, cay ikram ettiler, kuru uzum ve seftali verdiler.

Sonra konsolosluga gittim. Bir Japon kadin oturuyor masada. Once uzun sure telefon konusmasinin bitmesini bekledim. Beklerken yanimdan calisanlar gecti ve bir tanesi bile yuzume bakmadi. Sonra kadina kendimi tanittim, boyle boyle ogrenciyim vs. dedim. "Ee niye geldiniz?" dedi. Zaten Turkce'yi de tam anlamiyor. Turkiye hakkinda materyal almak istiyorum ve ayrica kayit olmak istiyorum dedim. Kadin "surada brosurler var oradan alirsin" dedi. Kayit icin de onundeki bakkal defteri kivamindaki defteri gosterdi. Bu kadar.

Tam o sirada tesadufen diger Bogazicili arkadas geldi. Ezgi de kendini tanitinca once iplemedi masadaki kadin. Onun universitesindeki Turk hoca, konsolosluktan bir kadinin ismini vermis. Sonra hocanin soyledigi kadinin ismini soyleyince, yarim saattir yan odada duran ve yanimdan gecerken yuzume bile bakmayan kadin hop diye cikti, "kulak misafiri oldum, x hanimi ariyormussunuz, buyrun" dedi "gulumseyerek". X hanim olmadan insan degiliz biz, dediklerimize kulak misafiri olunmuyor nedense. Illa ki bir x hanim, bir y bey olacak ki adam yerine koysunlar. Meger kayit da oyle o defterle degilmis, pasaport fotokopisi ve form doldurup veriyormussun. Bunlarin hepsi o "x" ismini soyledikten sonra oldu.

Bir hafta sonra formu doldurup getirdigimde "yarin 29 ekim resepsiyonu varmis saat kacta?" dedim. "Davetiye geldi mi size" dediler. Gordugunuz gibi su anda kayit oluyorum, nasil davetiye alabilirim dedim. (2 ay once size mail attigimda adam yerine koyup da cevap verseydiniz coktan kayit olmus olurdum da demeliydim) Sonraki diyalogu aktariyorum:

Y -Saat kacta basliyor acaba?
A - 7.30 gibi
B - 8 gibi diye biliyorum ben
A - Olabilir valla
B - Istedigin zaman gel 9 da olur
A - Aa 9da bitiyor resepsiyon

Tesekkurler, cok yardimci oldunuz, bir kez daha ulkemi iliklerime kadar hissetim.

Tokyo'da ingilizce stand-up showu yapan Comedy Shop diye bir yere gittik. Cok komik degildi acikcasi, kimse eglenmedi. Gosterinin basinda amerikan baskan adaylarindan hangisini destekledigimizi sordular. Bu destekleme meselesi baska yerlerde de konusuldu, insanlar sordu falan. Bana ne kardesim? Ben mecbur muyum baska ulkenin baskanini desteklemeye? Tayyip mi Baykal mi diyor muyum ben size? Su adamlarin "en onemli ulke biziz, gerisi takiliyor oyle" olayina hastayim.

Balina avlamayla dalga gecen bir skec vardi. Balina avlayan insanlari kotuluyorlardi. Norvecli arkadas bana donup "abi boyle kotuluyolar ama aslinda balina eti hem lezzetli hem de dogaya bir zarari yok biliyo musun" dedi. Incinmis garibim. Uzuldum, "gel lan gel, balinani sevsinler gel allahsiz" dedim. Kulturlerarasi etkilesim.

Menunun sag alt kisminda yer alan "fried alligator"a dikkatinizi cekerim.

Bir aksam da "club"a gittik. Yolda giderken Norvecli'ye "abi ceket almadim ama soguk olur mu ki, bak sen de tisortlusun" dedim. "Bir norvecliye sordugunun farkinda misin" dedi.

Bu tur ortamlara pek alisik degilim sanirim. Muzik, karanlik bir ortam ve dans eden insanlar falan. Sonra gozume esmer, kizlara yanasip duran bir tip takildi. Biliyorsunuz o tipi, fazla anlatmama gerek yok.

10 dakika sonra bizim arkadaslardan biriyle birlikte geldi, Turk'mus.. =)

Bu resim de gecenin sonunda genclerin halini gosteriyor. Ben olmasam duragi kaciracaktik.

Hani guzel bir Taksim aksamindan sonra kokorec yersin, o boyle mideyi bir kasip kavurur, tadi damaginda kalir. Burda gecenin sonunda mcdonaldsa gidiyoruz hep. Tabii ki, TABII KI ayni tadi vermiyor.

Kokorec...

duyuru

2008-11-11T19:57:00.002+09:00

Siradan, sakin bir aksam. Okuldan donmus, markette aksam yemegi icin alisveris yapiyorum. Aklimda "evrenin sonsuzlugu", "carpisan molekuller" veya "neden yasiyoruz" gibi sorulardan ziyade son derece basit, son derece icgudusel "domatiz nerde domatiz, marketleri bile bir farkli be kardesim" cumleleri dolasiyor..

Derken, hic ummadigim bir anda onunla karsilasiyorum. Goz goze geliyoruz, tanindigini farketmis olacak ki gozlerini kaciriyor.

- aa Samet Aybaba?
- ごめんあさい？

Hani insanlar cift yaradilisli demisler ya, bugun Japon Samet Aybaba'yi gordum dostlar.

Bundan boyle her cumartesi gunu yeni bir yazi ekleyecegim, duyurulur. Oyle sayfayi acip da "ohoo gene bu yazi" veya "aa yeni yazi koymus haberimiz yok" durumlari olmayacak.

Sevgiler saygilar

bana bir kanji ogretenin kirk yil kolesi olurum

2008-11-09T02:42:00.003+09:00

Sevgili Dostlar,

Oncelikle belirtmek istedigim iki nokta var..

Birincisi, bu sitenin adresi "birinciben", "big in japan" sarkisindan turetilmis, basarisiz bir espridir. Birinci oldugumu dusunmuyorum, keza bundan daha onceki makalemde bahsetmistim. (bkz. Yucel, 2008, "Modern Turk Toplumu'nda Berkcan Olmak: Parapsikolojik acilimlar)

Ikincisi, hemen sag tarafta gordugunuz resimdeki kucuk cocuk benim. 6 yasindaydim, dunya henuz cok buyuk ve karmasik degildi. Yolculuklarimizdaki zaman kavrami, babamin "su karsik tepeyi asinca varacagiz oglum"dan ibaretti. Henuz saftim. Pamukkale'de traverten kelimesini telaffuz etmeye calisirken iki Japon yaklasti. Nasil ki ben burda Japon bebesi gordum mu "aman da minnos minnos" diye tepiniyorsam onlar da ayni ilgi ve sempatiyi sahsima gosterdiler ve fotograf cektik. Hayatimdaki ilk japon oydu, japonlarla boyle tanistim, sonra is bu noktaya geldi. Diger bir nokta, kadinin el hareketine (ki bu japonlarin geleneksel fotograf hareketi) ben de eslik etmeye calistim, ancak basaramadim. Halen basardigim soylenemez.

Giris kismini bu kadar gereksiz uzattiktan sonra, notlarima baktim da, bayadir yazmiyormusum. Soyle bir kisir dongu var, bayadir yazmayinca yazacak cok sey oluyor, bu sefer "vahooouv ne cok sey var" deyip useniyorum, eh bu sefer zaman geciyor daha da birikiyor.

Begum ve Pinar Tokyo'ya geldiler. Begum'un gezi hakkinda yazi yazacagini dusunup bekledim ancak kendisi bu gezisinden fazla bahsetmemis. Ben de cok useniyorum. Kisacasi eglendik, sagolsun japon arkadaslar da gezdirdi. Yoshiko bizim icin Tokyo Kulesi'ne beles bilet ayarladi, sonra da "Turk oldum" dedi.

Ortadaki Yoshiko. Bizi affettigini dusunuyorum.

Bu arada, bir Japon kizdan ogle yemegi teklifi aldim. Yani aslinda boyle laubalilikleri sevmem, isinde gucunde olan, bilim kultur aski ile tutusan bir insanim. (bu arada "i am here for science and culture diye aynisini genclere de dedim) Ama iste kibarliktan, reddetmedim. Neyse, yemekhanede oturuyoruz. Kiz konusmuyor. Etrafa bakiniyor, "hee hee" falan diyor. Madem boyle yapacaksin niye cagirdin, degil mi? Bu tur olaylar basima cok geldi gecen donemde, o yuzden anlatmak istedim.

Begumlerle gezerken Yokohama'da karakolun onunde bu tabloyu gorduk. O gun trafik kazasinda olen, yaralanan vs insan sayisi yaziyor. Boyle bir sey var mi a dostlar? Al kahveni, gec otur basina, izle. "Salih abi olu sayisi 120 oldu gel gel artiyor"

Burada kultur dersi aliyorum. Kultur farkindan falan konusuyorduk. Derste avrupalilar, japonlar ve amerikalilar var. Tek farkli kultur benim sanirim. Adamlar ne dese tersini dusunuyorum falan. Derste tek basina kahve icmeye gitme konusu acildi. Ya dedim, allahaskina ne diye tek basiniza gidiyorsunuz? Otur evinde ic kahveni! Ne diye daha fazla para veriyorsun? Tek basina is mi olur icat cikariyorsunuz dedim. Bunlar bir sasirdi, afalladi, anlam veremedi. Haksiz miyim? Bir de su gec kalma olayini cozemiyorlar. Mesela gec kalinca biz "5 dakika gec kalacagim" diye mesaj atariz ya, bunlar gercekten 5 dakika bekliyor (360 saniye) sonra da sasiriyorlar. Ayni zamanda Japonlar'in bazilarinda ironik mizah yok. Gecen gun "Sabah saatlerinde tren cok dolu oluyor, cok eglenceli" dedim. "Aa hayir hayir hic eglenceli degil" diye cevap verdiler. Begumlerle bir yere gidecektik, tren bizim burdan geciyor, ayni vagonda bulusacagiz. Tren bizim oraya yaklasirken "begum ben uyuyakaldim, kusura bakma" diye mesaj attim. Tabi begum kizdi vs. Sonra trene binip yanlarina gelince Begum saka oldugunu anladi, guldu. Ama Japon arkadaslarimiz "niye yalan soyledin?!" dediler. Evet..

Neyse efendim, Tokyo Milli Muzesi, yabanci ogrenciler icin 18 ekimde belesmis. Ben bunu gordum, ajandama not ettim.Genclere bildirdim. Nerde beles, oraya yerles stratejisiyle hareket eden bir sahis olarak insanlara da faydam sikca dokunuyor. Muzeye giderken yolda bu insanlara rastladik. Once "bugun cuma mi ki?" dedim, sonra "Ne cumasi olm burasi eminonu mu" diye dusundum. Meger bu insanlar namaz kilmiyormus, yemek bekleyen evsizlermis. Japonya'da evsiz olayi gercekten sorun.

Muzeye girerken, hep birlikte resim cekelim dedik. Adamin birine rica ettim, dugmeyi gosterdim. Poz verirken adam bi beceremedi falan, tekrar sordu. Tekrar yanina gidip gosterdim, tamam dedi. Tekrar poz verdik. Sonra adam cektim dedi. Makineyi verip bir anda kayboldu. Meger cekmemis. "Beceremedim" demektense de kacmis. O yuzden muze onunde birlikte resmimiz yok..

Muzede kafam kadar tabaklar vardi. Evet, milli muzeye gidip de ogrenebildigim bu, vizyonum bu. O kadar buyuk tabakta ne adana kebap yenir biliyor musunuz? Ben burada adana kebap, tavuk kanat, beyti, kokorec, cig kofte, dolma olmadan neler cekiyorum, neler yasiyorum hic dusundunuz mu? Rica ediyorum, sadece bir gun hic ekmek yemeyin, ayran icmeyin. Lapa pirinc, tavuk sinitzel ve ananas yiyin. Goreceksiniz.
Hissedeceksiniz.

Bu da "iki maymun" adli eserim. Bu eserimi, yalniz ve guzel insan Kadir Gursoy'a ithaf ediyorum.

Samuray giysisi. Muzede samuray zirhi ve kiliclari cok vardi ve gercekten etkileyiciydi.

Sakiz Hanim ile Mahur Bey.

Japonlar'in guzel yazi kavrami bu. Hicbir sey anlamak mumkun degil. Eger yazidan bir sey anlamiyorsaniz "ooo super el yazisi" diyorlar. Ben bu isi cozemedim. Her sey mi farkli olur be kardesim.

Bak mesela, inci gibi yazi. Gene de anlamiyoruz. O ayri.

Resimde ne kadar gorunuyor bilmiyorum ama "Balta. Ustunde Delik var" yaziyor. Yazmasa delik oldugunu cozemezdik vallahi, sagolun!

Bunlar da 300lu yillarda Hindistan'daki karagoz hacivat tarzi olaylar. Ilginc geldi. Tek biz degilmisiz karagoz oynatan.

Muzede sirf o gun icin cay seremonisi vardi. Tabii ki belesti. Kimono giymis japon teyzeler cay yapip servis yaptilar. Cay demlemenin de, icmenin de, sunmanin da adabi var. Oyle tepside sallayip getirmiyorlar. Yuruyusleri bile belirli bir duzende.

Seremoni sirasinda ben, isvecli ve norvecli arkadas. Oldum olasi iskandinav ulkelerine yakinlik duymusumdur. Zaten kucukken sarisindim ben. Evet.

Muzenin mesaj panosu var. Niye var, kim oraya mesaj yazsin diye dusunduk, bulamadik, bari biz yazalim dedik. Rahel isimli arkadasimiz muzenin parali kismina gitti, biz de kendisine "umariz verdigin paraya degmistir" diye mesaj biraktik. Bazen Japonlarin "uf su yabancilar" diye bizden tiksindigini dusunuyorum.

Muze, Ueno diye bir semtteydi. Ilk defa gittim. Ama hayran kaldim. Dukkanlar sokaga tasiyor, bagirark musteri cagiriyorlar, fiyatlar ucuz, her sey var, converse nike falan cakma hep. Ama hangi Japon'a sorsan, ueno'yu sevmiyor. Ben ilk once buraya gelmeliymisim. Alisverisin yeri burasi be! Dikkatimi cekti, eger bir Japon sizi yemege goturuyorsa, pahali yerleri tercih ediyor. Ucuz yerler sanirim "hakaret" gibi dusunuluyor. Bu kavram bizdekinden biraz farkli, tamam ilk seferinde arkadasini "antepli kardesler 4" lokantasina goturmesen de orta halli bir yeri tercih edersin. Oysa Japonlar cok luks mekanlari tercih ediyor. Oysa bizim paramiz yok. Zaten bir de kuresel kriz cikti, dolar yen paritesi 13 yilin en dusugune geldi falan. Neyse o konuya girmeyelim, tadimiz kacmasin.

Izakaya diye ickili lokanalar var. Bu gittigimiz yerde her sey 300 yendi. Ucuz diye cok ismarladik, bu sefer de daha cok para odemek zorunda kaldik. Neyse, yaklasik 2 saat duruyorsun, girerken ayakkabini cikariyorsun falan. Cok yaygin bir kultur. Bizdeki meyhaneler gibi. Insanlar is cikisi buralara geliyor.

Bu da Ueno'da 100 yene ananas. Sagdaki tabelada "Dane 100 lira" yaziyor. Cok ilginc geldi bana. Nitekim yedim de. 100 yen verip cubukta ananas yemek. Bu ne manyak yasam tarzi, bu ne bohem yahu.

Ueno'da bir de donerci bulduk. Hep birlikte doner yedik, gencler bayildi. Donerci abimiz kolayi beles verdi, doneri bol koydu. Dukkanda bir Ataturk resmi vardi. Helal olsun dedim.

Donuste hangi trene binecegimize karar vermeye calisirken, bu sahneyle karsilastik. Rabbit. (Tavsan) Ne tavsani, bir trenle tavsanin ne alakasi var? Neler oluyor?

Bu da uyari levhalarindan biri. Asansorde kapiya eliniz sikistirma yoksa boyle hungur sakir aglarsin demek istemisler. Japonya'daki uyari levhalari gercekten ilginc. Genellikle cocuklara yonelik.

Gene cok yazdim, ama yazilar hala 3 hafta geriden takip ediyor maalesef. Blogger'in engellenmesi hevesimi cok kacirdi acikcasi. "Yalniz ve guzel ulkem" diyoruz ama bu yalnizligi da biz yaratiyoruz bence.

Bir de, burada Turk olmamdan mutevellit zaman zaman ayrimciliga ugruyorum. Iplenmedigim, adam yerine konmadigim oluyor. Beni tanimayan yabanci ogrencilerde maalesef boyle bir tutum var. Bazilari da almanci oldugumu saniyor. Turk ve Turkiye imaji hic guzel degil, burada insanlara "Anadilimiz ingilizce degil. Hayir islam devleti degiliz. Baskent Istanbul degil. Avrupadaki Turkler ile Turkiye'dekiler cok farkli." gibi cumleler kurmaktan dilimde tuy bitti. Her ne kadar burada imaj degistirmeye calissam da, blogger'i, wordpress'i, youtube'u engelleyen bir ulkem var. Turk ogrencileri iplemeyen konsoloslugum var.. Gece kulubunde kizlara asilan Turkler var.( bu konulara gelecek yazida deginecegim, heyecan olsun)

O "olm onlarda kara kas kara goz yok, ondan hasta oluyorlar" diyen saygideger arkadaslarimi buradan bir kez daha anmak istiyorum. Oyle bir dunya yok arkadaslar.

Ayrica su "Mustafa" filmi neymis be kardesim, ben de izlemek istiyorum. Her yerde yorum okumaktan imanim gevredi. Izlemeden sahneleri bilir oldum.

albert, berkcan veya jon. adini siz koyun

2008-11-04T19:15:00.005+09:00

Berkcanlari bilir misiniz? Hani hem notlari super olur, hem okulun kayak takiminda kaptandir sampiyonluklar yasar, hem de okulda millet ona selam verebilmek icin yarisir. Sinifa girince kizlar fisir fisir onun hakkinda konusur, kimseyi facebookta eklemez hep o eklenir, 8 yabanci dili aslanlar gibi konusur, piyano calabildigi gibi hem klasik muzik hem de elektronik jazz hakkinda bilgi sahibidir, spor arabasi vardir, tatillerini Italya'da veya Isvicre'de veya nebileyim en egzotik mekanlarda gecirir, "kutu kola yerine sise alayim daha ucuz olsun" hesabini ASLA yapmaz. Gunde 6 saat uyur, fazla bile gelir. Enerjisi asla tukenmez. Ve isin en onemli kismi, 700 tane isi basariyla yerine getirirken hicbir seyi aksatmaz. Ha unutmadan, elinizi sikarken gayet kuvvetli sikip siritir.

Berkcan..

Ben hep Berkcan gibi populer, her seyi zamaninda ve mukemmel yaptigi gibi birden cok isi ayni anda basaran, bir is basardiginda herkesin takdir ettigi, kizlarin telefon numarasini almak icin yaristigi, istikbal vaadeden biri olup ayni anda Berkcan gibi gicik, artist, ukala, asap bozan bir adam olmadan yasamak istedim dostlar.

Olabildim mi peki? Bir Berkcan miyim ben bugun? Sorarim size.

Bence ben Berkcan degilim. Dayanamam sonunda ben eklerim facebookta, "aa yigit mi? iyi cocuk..." olurum. Arabam olur ama otoparka para vermemek icin otobuse binerim. 6 saat uyuma plani yapip 12 saat uyurum. Tatilimi de ya odamda bilgisayar oynayarak ya da yurdumuz Anadolu'da geciririm. Sinifa guzel bir kiz girince de fisir fisir konusan tayfanin elemani olurum.

Sizler de Berkcan'in o malum cevresi degilsiniz. Isvec'te yasayip bana noelde kurabiye gonderen bir teyzem yok, Konya'da yasayan ve dolma gonderen aslan gibi bir teyzem var. (ellerinden operim) Okul cikisinda Friday's'de sezar salata yeme planlari yapan arkadaslarim yok, Urfam Kebap'ta adana mi yesek kanat mi yesek planini yapan dostlarim var.
Kayak yapmiyoruz, piyano calmiyoruz. Ama futbol hakkinda saatlerce konusabiliriz, Arap Sukru'den tut Ibo klasiklerine kadar biliriz.

Biz Berkcan gibiler degiliz.

Yarin bir sunumum var. Saat aksam 8, daha tek kelime hazirlanmadim. En az 2 saat surecek de odevim var. Ama ben ne yaptim? Sabah 9'a saat kurup 12'de uyandim. (Yine tam 12 saat uyudum) Odev yapmak icin cantama kitaplari doldurup okulda arkadasla sohbete daldim. Bir de ustune utanmadan futbol oynadim 2 saat. Eve 7de geldim. Su anda da bloga yazi yaziyorum.

Ha peki ben o sunumu da odevi de yetistiremez miyim? Yetistiririm. Ama ne olur, 100 almam 50 alirim, ucundan kosesinden kotaririm veya rezalet olur, "hocam odevi unuttum"lara yatarim.

Bunlari niye yazdin derseniz, bu sabah cok sevgili bir insandan uzun zamandir yazi yazmadigima dair bir uyari aldim. Japonya hakkinda yazacaklarimi not ediyorum, anlatacagim mutlaka.
Ama su blog isini de diger her sey gibi adam gibi devam ettiremedigim icin ozur diliyorum sizlerden. Bu haftasonu yazacagim, soz. Ama ben Berkcan degilim, olamadim, olamam.

Ee Japonya bunun neresinde derseniz, burada da Berkcanlardan bol bol var dostlar.

Ama siz yoksunuz.

tokyoda bir uykusuz

2008-10-20T19:54:00.016+09:00

Evet, yazilarimiz aksiyor, araya zaman giriyor, insanlar sayfaya girip girip ayni basligi gormekten sikildilar.

Haklisiniz.

Okuyucu mektuplari kisminda genellikle iki tur mesaj geliyor,

1. oglum yeni yazi yazsana

2. guzeli de guzel oluyor be abi

Oncelikle sunu soylemeliyim ki, gerek 6 saatlik zaman farki nedeniyle gece yapilan msn ve skype konusmalari, gerek milli maclar ve galatasarayin maclari, gerekse bir Turk olmamdan mutevellit sinavlara son gecenin son saatlerinde calisiyor olmam nedeniyle uykusuz bir insanim. Dolayisiyla gercekten oturup bir is yapmak zor oluyor. Hele ki kendi evin, odan olmasi durumu yeni yeni kafama dank ediyor. Bir tabak yikanmadan kac gun durabilir, camasir kac gunde bir yikanmali, oda ne zaman temizlenmeli gibi sorularin cevaplarini yasayarak ogrenmek cok tatli tecrubeler degil. Buradan cefakar anneme tum 22 yil icin sukranlarimi sunuyorum.

Gelelim haftanin civcivli meselelerine. 11 ekim Cumartesi gunu Tokyo'nun kocaman parklarindan birinde Global Festa adinda bir festival vardi. Sivil toplum orgutleri, 3.dunya ulkelerinin konsolosluklari, birlesmis milletler dunya bankasi gibi kurumlar vs. hepsi stand acmislar. Simdi festival deyince insanin aklina konser geliyor, bedava dagitilan promosyonlar geliyor ne bileyim boyle bir hareket geliyor. Yok kardesim, adamlar sessiz sakin festival duzenliyor.

Fotograftaki bagyan arkadasimizla ve bir de baska bir erkek japonla birlikte festivale gittik.

Hayatimda ilk defa mango suyu ictim. Farkli ulkelerin kahvelerini denedim. Orgutlerin Japoncalarini anlamadigim icin genellikle yiyecek standlarini tercih ettim. Yiyecegin dili dini yok.

Ancak..

Yandaki yiyecek nedir? Doner. Ama Sudan konsoloslugu gelmis, standini acmis, bizim donerimizi baska bir isimle 500 yene satiyor. Kus kadar doner, tadi da guzel degil. Icim burkuldu, colde serap gormus gibi oldum. Zenciler doner satiyor, gormeniz lazim, cok ilginc bir sahne.

Natsumi sagolsun beni Japonlarin dersine soktu.
Kardesim bir ders bu kadar mi sessiz olur, hoca bile sakin, bir sandalyeye sinmis, 2-3 cumle edip susuyor. Baktim Natsumi not falan tutmuyor oyle bosluga bakiyor falan, "Madem boyle oturucan niye derse giriyorsun?" deyince "yoklama aliyor" dedi. Aklima bizim de yoklama icin girdigimiz dersler geldi. Ama biz mandalina yiyip, isim sehir oynuyorduk, ne bileyim 5-6 kisi sohbet ediyorduk.
Gercekten cok sakinler. Korna sesi bile duymuyorum.
Hele o trenin en sikisik aninda millet kafa goz sikismis halde birbirini ezerken bile yuzlerinde gayet sakin bir ifade var, iste onu tarif etmek mumkun degil.

12 Ekim Pazar gunu Odaiba'da araba sovu varmis, konser varmis dediler, yola ciktik. Trende avustralyali (nazar boncugu hediye ettigimiz) ablanin Turkiye'nin Ispanya ile komsu olup olmadigini sormasi ve digerlerinin bilincsiz bakislari uzerine dayanamadim, 6 kisiden olusan cahil cuhela ordusuna Avrupa haritasi cizdim ve ekledim : "Turkiye, Avrupa ulkesidir..."

Trende ayakta olmama ragmen Turkiye'yi basari ile cizdigime inaniyorum.

Odaiba, kocaman alisveris merkezleri olan futuristik bir yer. Jules Verne romanlari burada geciyor sanki. Japonya'da bu tur devasa binalar cok var, kafaniz kaldirip "vay vay vaaay" diye agziniz acik izliyorsunuz.

Bu da Odaiba'nin baska bir goruntusu. Melih Gokcek bu kopruden feyz alabilir. Gercekten kendimi uzay sehrinde gibi hissettim.

Iki gunluk kacamak yaptim ve New York'a gidip geldim.

Japonlar'in bence olumsuz bir yani var, o da Amerika ve Avrupa'ya ozenmeleri. Bence zaten cok orjinal ve ilgi cekici kulturleri var. Ne diye Ozgurluk Heykeli'ni tutar Odaiba'ya dikersin kardesim? Bir de Tokyo Kulesi var, Eyfel Kulesi'nin taklidi.
Gercekten anlamiyorum.

Burada bir de resim cekmek istedik. Baktim bir Japon cift, rica ettim, kirmadilar. Biz resmimizi cekip mekani terk ederken, soyle bir kafami cevirdim, adam bana dogru bir adim atip iki adim geri gidiyor, yere bakiyor, kem kum ediyor falan. "GEL LAN GEL TAMAM BEN DE SIZI CEKEYIM GETIR" dedim, bu bi mutlu oldu hanimiyla birlikte, yuzleri guldu. Buna da cekinme be adam, sor gitsin ne var? Japonya'da o kadar cok "GEL LAN GEL TAMAM GEL"lik olaylar oluyor ki anlatamam. Hele gecen bir cafede tuvalete gittim. Icerisi doluydu, acil olmasi nedeniyle kapinin onunde bekledim. Icerdeki cikinca ozur dilemeye basladi, yerlere egiliyor falan. Tam "gel lan gel tamam gel tuvalet bu bekleriz, isini halletcen tabi, senden kiymetli mi" denecek yer iste. Ama japoncam yetmiyor ki!.. Sonra ben tuvaletten cikinca baktim bir Japon beni beklemis, ben de yerlere egildim, ozurler diledim, "kusura bakma hafiz beklettik" dedim. O da yerlere egildi, "Yok yok yok yok ne demek lutfen" falan dedi.

Doktor beyle, beyle ne bilim, beyle omzumdan basliyor, tee bacaklarima kadar bir agri, bir agri.. (Elvin'i saygiyla selamliyoruz)

Bu arada, pazartesi gunu hasta oldum ve sali butun gun uyudum. Ilac almak icin eczaneye gittim, Tylol Hot diyorum bilmiyor, hani boyle sicak su diyorum toz diyorum, tik yok. Bir de "kibarlik" olsun diye kadin gozumun icine bakmiyor. Dusunsenize, hastasiniz, ilac alip eve gitmekten baska hicbir amaciniz yok ve eczanedeki kadin sorularinizi cevaplarken baska yone bakiyor. Bazen burada sabrimin denendigini hissediyorum. Neyse sonuc olarak anlastik, tylol hot benzeri bir ilac buldum, 2 gun alinca aslan gibi oldum. (Merak etme annem, zaten 2 hafta once oldu bu olay)

Tekrar Odaiba'ya gelirsek, bu sefer kadromuz biraz farkliydi. Ortadaki kiz Japon, yurttaki asistan 3 japondan biri. Sagolsun gezdirdi, rehberlik etti.
Italyan restoranina gidip pizza yedik. Burada italyan restoranlari yaygin ve ucuz. Hele Saizeriya'da 5 kanat 300 yen. Yine de "Urfam"da yedigim kanati, acili ekmegi, ezme salatayi... aaah ah..

Odaiba'da yaris arabalari falan sergileniyordu. Bu da Cars filmindeki arabalardan biri.

Toyota'nin sergi merkezine gittik. (nasil diyorlar Turkce, hah autoshow)
Japonya'da kucuk arabalar o kadar cok ki.. Sokaklar ve park yerleri kucuk oldugu icin, ve kendileri de kucuk oldugu icin minik minik arabalar yapmislar. Bi de utanmadan dizmisler.

Odaiba'da da bu Wheel Ferry denen olay vardi. Her yere yapmislar galiba. Ama dedigim gibi zirt pirt verecek 700 yenim yok. Geceleri isiklandirma ile bir hos oluyor.

Toyota'nin sergi merkezinde cok ilginc arabalar ve robotlar vardi. 1986
1996 ve 2008 model 3 arabayi koymuslar, ucune de biniyorsun sonra yeni modelin ne kadar rahat oldugunu anliyorsun. Resimde gordugunuz ben, bu firsati -tabii ki- kacirmayarak binebilecegim her araca bindim, tum dugmelere bastim, her seyi kurcaladim. Neden? Cunku yabanciyim. Bilmiyorum. Dediginizi anlamiyorum. Yaa yaa

Ama sunu ozellikle gostermek istedim. Hemen yan koltugun sustunde 3 dugme var. Boyuna gore isaretliyorsun, koltugun yuksekligi, hizasi, konumu, direksiyon aynalar falan her sey otomatik olarak ayarlaniyor. 876 defa falan denemis olabilirim. Boyle bir teknoloji gormedim ben. (en rahati 1.80di bu arada )

(tamam 1.70di)

(1.60 mi? iyice abarttiniz)

Bunlar boyle robot desem degil, makine desem o da degil, ne bileyim garip seyler. Japonya'da cok fazla "garip sey" var. Bir noktadan sonra insan yoruluyor, "ya soyle tanidik bildik bir yuz bir sey yok mu" diyor..Hani mesela ne bileyim, yerdeki tozu almak icin saga sola hareket ettirdigimiz girgir tarzi, bizim makine diyecegimiz ama adamlarin "makineleri" yaninda abakus gibi duran seyler..

Beni benden alan ise bu oldu. Tamam hepimiz show tv'de kirmizi daire icinde garip seyler basaran japon robotlar gormusuzdur. Ama bu resmen 2 metre onumdeydi ve saksafon caliyordu. Hadi saksafon tamam, 1 0 1 1 0 1 falan kodlar giriyorsun bilgisayara caliyor. Peki adamin sol eliyle muzige eslik edip, ayaklariyla tempo tutup, sarki bitince yuzsuzce bizi selamlamasi nedir? Aklima Fatma Girik'in robot oldugu Turk filmi geldi. Bir gun gercekten robot bir fatma girik yapabilirler, haberiniz olsun. Blogun sonunda kendisinin videosu var (fatma girik degil bu robotun)

Gecen gun 30 liralik hesap sakasini yaptim genclere, kitlendiler. Bilmeyenler icin:

3 kisi bara gidiyor, ayni seyi iciyorlar, hesap 30 lira geliyor. Herkes ne kadar oder? Kisi basi 10 lira. Sonra garson geri geliyor, bir hata oldu, hesap 25 lira, 5 lira fazlanin 2sini ben aliyorum, 3 lirayi da birer lira olarak geri veriyorum. Kisi basi ne oldu? 10 - 1 = 9 lira.
3 kisi 9 ar lira verdiyse, 27 lira eder. 2 lira da bahsis. Etti mi sana 29. 1 lira nerede?

Lira yerine dolar kullandim tabii. Ama bu tur sacmaliklarin burada tuttugunu gormek cok ilginc.

Hayatimda ilk defa camasir yikadim, sonra da balkona astim. Obur gun de topladim. Gercekten cok ilginc bir duygu. Ama hic de eglenceli degil. Tavsiye etmem.

hayat ne tuhaf, japonlar falan...

2008-10-11T10:24:00.005+09:00

carsamba gunu 2008 2009 egitim ogretim yilinin ilk sinavini olduk. sonuc asagida.
dersten sonra hoca gelip "iito san boyle calisirsaniz japoncaniz cillop gibi olur" dedi.
baska bir japon hocasi da "turklerin telaffuzu cok duzgun" dedi. bunu begumle de konustuk, gercekten biz kelimeleri duzgun telaffuz ediyoruz. amerikalilarin o gevrek gevrek konusmalarini duymaniz lazim. derste bazen cildirip kalem saplayasim falan geliyor onlar japonca konusurken.
kagidin sag ust kisminda ismim yaziyor, maalesef iito olarak yazmak zorundayim ismimi. hocalar da bana iito diyor... arada bazen ismime "ouh like "eat" ? ehi ehi" diyen dallamalarla "ii hito" (iyi insan) diyen kankalar cikiyor.

japanese economy dersine girdim, bir ders bu kadar mi sikici olur? direk vazgectim almaktan. dusundum de, ekonomi cok sikici be kardesim. 4 senemi zehir etmisim.

neyse efendim ders cikisi resimde en sagda goreceginiz norvecli arkadasimla yemege gittik. adam sirt cantasi dik dursun diye kullanmadigi halde kitap koyuyormus cantasina. sok oldum. bu sacmaligi dunyada yapan tek kisi bendim saniyordum. neyse kendisi ile yemege giderken waka'ya rastladik ve iki hafta icinde 6.defa o da bizimle yemege geldi. cok ilginc bir sekilde kizla okul cikisi karsilasiyoruz.

fakat nerdeymis, koreli kiz da geldi. simdi tamam, kimseyi yargilamak hos degil biliyorum, ama ben bu kiza dayanamiyorum kardesim. asabim bozuluyor. ses tonu desen bir fena, davranislari desen ayri felaket. her seye karisiyor. japoncasi bizden iyi ve japonlar gibi konusuyor. ama bunu abartarak yapiyor. lisede de almanca dersinde omer seyfettine "omeeer seyfettiiin" gibi son derece anlamsiz bir sekilde "alman" vurgusu yapmis bir arkadasimiz vardi, onun gibi. neyse o da damladi bizim yemege, hemen japonumuzu markaj altina aldi. ne zaman yanimizda bir japon gorse marke edip telefon no.sunu falan aliyor, aksam facebooktan falan ekliyor. biz binbir zahmetle japon bulup arkadas olalim, ablamiz gelsin hazira konsun. cok gicigim cok. ben burada japon arkadas yapana kadar alnimin damari catliyor, tum prim yontemlerimi kullaniyorum.

carsamba gunu eve donerken, softbank subesine ugrayip telefonuma gerek olmadigi halde sigorta, yahoo promosyonu vs. yukledikleri icin iptal etmek istedim. adam gene ingilizce bilmiyor, kullandigi japonca son derece hizli ve anlasilmaz. ayakustu bi de benim tarifeyi degistirmeye falan kalkti. japonyada cep telefonu resmen soygun ve japonlarin cogu neyi neden kullandiklarini, neye para verdiklerini bilmiyor. inanamiyorum. ne var ne yok iptal ettim. su an telefonum anneanne telefonu gibi sadece mesaj atiyor ve telefon ediyor.

yurt donusu yurttan avustralyali bir kizla karsilastim. avustralya'nin madeni parasinda kralice elizabeth varmis vs. bunlardan bahsettik. sonra kiz bana madeni parayi hediye etti. sonra aksam 10.30 gibi mesaj geldi, musait misin bir odana gelebilir miyim diye. hayirdir insallah dedim, bu arada bir oda nasil daginik halden prim yapan hale getirilirin en guzel orneklerinden birini verdim. kiz geldi, kapiyi actim ama iceri davet etmedim. meger cok eski bir madeni para getirmis, onu hediye ediyor. vay bacim sagolasin dedim ama burada kimse kimseyi opmuyor, opemedim. ne yapiyorsun dedi, "odev yapiyorum ya cok zor" diyip odevi getirmek icin odama girmemle kizin arkamdan odama damlamasi bir oldu. pit diye girdi, ben sandalyede oldugum icin o da yatagima oturdu. biraz lafladik, iste odev zor vs konustuk. sonra gitti.

persembe gunu ise derslere kaydimi yaptim. diyalog dersinde eslestigim kiz, ben kafami egmis kagidi okurken "aman tanrim kirpiklerin ne kadar uzun!" dedi. 2-3 saniyelik bir soktan sonra kafami kaldirdim, beynimden robocopun scanner ekranı gibi yazılar gecti, "bunu diyen kim czzt su kiz czzzt guzel mi czzzzt degil degil degil czzzt mission failed" babam da bana uzun kirpik derdi. bir avantaj mi bilemiyorum.

neyse baska bir ders iptal oldu, o derste arkadas oldugum japonla kahve icmeye gittik. yolda ben cantamdan bir sey almak icin pet siseyi cocuga verdimdi, unutmusum. bu arada japonyada hic cop kutusu olmadigi icin elinizde tasiyorsunuz. cocuk da siseyi geri vermedi, soylemeye cesaret edememis, kahve dukkanina kadar tasimis. iceri girince "sanirim bu senin" dedi!! insan yol boyunca geri verir lan, unuttuk iste, niye utandiriyorsun?

odama gelen avustralyali kizin kapisina gidip nazar boncugu vererek altta kalmadim bu arada.

okuldaki binalardan birinin giris kapisinin oldugu taraf cam. gecen giriste otururken, GUMMMM diye bir ses geldi. japon amcalardan biri, acilir kapanir kapi diye cam duvara toslamis. simdi insan bir yandan uzuluyor ama bir yandan da cok komikti be kardesim. japonlar gulmedi.

uluslararasi ofisteki benimle ilgilenen kadina pembe sal verdim. cok begendi. veya begenmedi bilemiyorum, dedigim gibi dediklerine guven olmuyor. kibarliktan begendim diyebiliyorlar.

persembe gunu okul cikisi, JIMBOCHO diye bir semte gittik. her yer kitapci. gercekten cok ilginc bir yer. ancak haritada da gorebileceginiz gibi, kitaplar degil, kitapcilar kullanilmis. used books degil, used bookstores. bu ingilizce meselesine bir cozum bulmalari lazim.

ayrica jimbocho ne guzel bir kelime yarabbim. stresli aninda bir JIMBOCHOO diyorsun, ne dert kaliyor ne tasa.

Jimbocho istasyonunda boyle gereksiz bir aksesuar vardi. Ben de kayalardan dusuyorum imaji yaratmak istedim ama fotografi ceken arkadas maalesef beni sebek etmekten baska bir sey yapamadi.

Bu arada gecen gun otomatik icecek makinesinden zencefilli icecek icmek istedim, coca cola zero verdi. Burada da aksilikler olabiliyor, mukemmel degil her sey. Gecen gun internet baglatisinda bir yavaslama oldu, annem direk "Demek ki neymis? Japonyada da internte bozulabiliyormus. Oysa burada TTNET aslan gibi" dedi. Burada bir aksilik olmasi icin firsat kolluyormus meger.

Daha once de demisimdir, rektorle resim cektirdik. Japonya'da cok unlu bir dergiye koyacaklarmis. Sagimdaki amerikali cocuk surekli siritan, "ozguven" abidesi, sabahlari 6da kalkip kosan, sonra dus alip gune bomba gibi baslayan, smile yazan tisortler giyen, lifli besinler tuketen ... gibi bir insan. solumdaki ise rektor, dunya tatlisi bir adammis. fotograf olayindan sonra bizi odasina goturdu. yolda bir adamla karsilasti, adam -abartmiyorum- 20 defa egildi rektoru gorunce. Sonra rektor yoluna devam etti, adam hala egilmeye devam ediyordu!!
Onun yanindaki ise Belkis!! Nijeryaliymis. Oburu Koreli, oburu de Hollandali. Dunyanin dort bir yanindan adam var. Turkiye'nin hicbir kitaya tam oturmamasi nedeniyle bu fotografta yer aldim saniyorum.

Fotograftan sonra da video cekimi vardi. 150.yil kutlamalarinda gosterilecek videoda "Omedetou Keio!! Tebrikler Keio!!" diye hem Turkce hem Japonca konustum. Ben daha ulkem icin ne yapayim? Ama cok sevgili Turk konsoloslugu, ne benim ne de buradaki arkadaslarimin maillerine telefonlarina cevap bile vermiyor, adam yerine koymuyor. Japon konsoloslugu japonlara Istanbul'da is bulurken, bize burada insan muamelesi yapilmiyor. Arada boyle farklar var dostlar, bazen elestiriyorum diye sanmayin ki ben "Evropa gormus Turk aydini" kivaminda kendi ulkemi elestirip prim yapiyorum. Konsoloslugun cevap vermemesi icimi cok acitiyor, iste bu yuzden soguyorum ben bu ulkeden, bu ulkenin zihniyetinden. Burada Japon olmadigim halde adam yerine konuyorum. Yoksa mesele basit bir sekilde "trenlerin gec kalmamasi" degil.

Videodan sonra tum degisim ogrencilerine Hosgeldiniz Partisi yapildi. Yemekler mukemmeldi. Birkac Japonla tanistim ama ingilizce konusmak icin gelmisler. Nalet ettim.

Cuma aksami 11den sabah 5e kadar karaoke kisi basi 5 ytl.

11de bulusacagiz diye gittik Japonlar ortada yok. Aradik, 12de geleceklermis. Insan bunu once soyler di mi? Bazen gercekten anlayamiyorum.

Neyse sonunda 7 kisi gittik, resimde birlikte gittigimiz Japonlar var. Koreli kiz gene orda bak bak goruyor musun, gene damladi. Japon kizi marke etti, telefonunu aldi, bulusma ayarladi. Tamam her seye tamam. Ama ben sarki soylerken karaoke aletinin ayarlari ile oynadi, iste o anda benim tepem atti. Oyle pis bir bakis attim ki, korkarak iki uc adim geri cekildi. Bizim de bir sabrimiz, bir hosgoru sinirimiz var. Degisim dedik, kultur dedik ama bir yere kadar.

Bakin koreli kiz olmayinca ne kadar mutluyum..

Erdoğan: Krizde korkulacak bir şey yok

2008-10-10T16:54:00.000+09:00

Başbakan, krize yönelik yeni kararlar alan Almanya ve İngiltere için şunları söyledi: “2000’li yıllardaki krizlerden dersler çıkardık. O nedenle bizde korkulacak birşey söz konusu değil. Almanya ve İngiltere finans sektörü ile ilgili kararlar aldı. Ders çıkarmamışlar ki sıkıntı yaşıyorlar. Bizde böyle bir sıkıntı söz konusu değil”

ne diyorsun anlamiyorum...

2008-10-07T11:13:00.007+09:00

29 Eylül 2008 Pazartesi

Sevgili Gunluk,

Bugun pek civcivli bir gun degildi. Kanji dersine girdim, daha 1.dakikada kanji testine tabi tutuldum. Kadin herkesin testini kontrol edip herkese "chotto taihen" dedi. Chotto taihen, biraz zor demek. Ama Japonlar'in soylediklerinin hep iki gomlek kotusunu dusunmen gerekiyor, mesela "aa gomlek cok yakismis" diyorsa, o gomlek yakismamis. Eger "gomlek pek guzel durmuyor" diyorsa "bu ne be maymuna donmussun" demek istiyorlar. Dolayisiyla chotto taihen diyerek "kocum sen bu dersi alma, ne ben yorulayim ne sen uzul" demek istiyor olabilir, bilemiyorum. Kapaginda Japon isadami olan ve "he says yes but may mean no" yazan dergiden bahsetmis miydim?

Ders cikisi norvecli isvecli ve fransiz arkadasimla bulusup bir yere oturduk, Avrupa Birligi'nden soz acildi. Fransiz eleman bizi istemiyor bariz (ben de zaten fransa hayraniydim, hayret bir sey), ama diger ikisi olumlu. "Butun Turkler senin gibiyse girsin tabi Turkiye" dediler. Ben de "Biz Kadir ile ABye bireysel basvuru yapacagiz" dedim, referans verecekler. Kibris meselesinden tutun da AB'ye uye olmazsak Turkiye'nin yuzunu doguya donmesine kadar konustuk.

Oturdugumuz yerde "yagmurlu gun menusu" diye bir sey vardi, eger o gun yagmur yagiyorsa menu cok ucuz. Iyi fikir. "Yagmurlu gun kebabi" mesela gayet yapilabilir.

30 Eylul 2008 Sali

Tunaydin Gunluk,

Sabah 9da kalkip butun gunu cok verimli sekilde gecirecegimi iddia etmeme ragmen 13.00de uyandim. Bunyem ve beynim surekli catisma halinde, beynim "olm japonyaya uyumaya mi geldin kalk gez dolas bir seyler yap" derken bunyem "yat hafiz yat japonyada uyku bile bir baska (?)" diyor. Sen de mi tunaydin'i sadece ilkokulda kullanirdin gunluk??

Neyse, aksamustu bizim yurda cok yakin olan ve ogrenci kuluplerinin bulundugu Hiyoshi kampusune gittim. Daha kampuse girdim, bir salondan HUEĞEĞĞEEAAAAAAAAAAA diye sesler geliyor.Meger gencler Kendou (kilic kullanma sanati) yapiyorlarmis. Bir an icim gitti, "ah be ben de ogrensem, hem belki arabaya bir kilic atar, emniyet seridini ihlal eden adamlara kilicla dalarim" diye dusundum. Ama simdi bunun kilici desen masraf, maskesi kiyafeyi ayakkabisi diyene kadar dunyanin parasi. Malum ekonomik kriz. Bu arada ekonomik krizin en cok vurdugu insanlardan biri benim, dolar yukseliyor ve yen dolar karsisinda saglam kalan TEK para birimi...

Neyse sonra muzik kulubune girdim, belki bir iki spot da burada kirarim diye dusundum. Ama gencler beni gorunce heyecanlandilar, "aha yabanci geldi hadi simdi kolaysa ingilizce konus" dedikleri yuzlerinden cok net okunuyordu. Neyse ben Japonca konustum, kor topal anlastik ama anlayamadigim bir sey var.
1. Neden ben Japonca konusunca karsimdaki insanlar en son hizda Japonca konusuyorlar? Yabanciyim, japoncam cok iyi degil, insan biraz yavas konusur di mi? Biz size oyle mi yapiyoruz burada? Urazla sohbet eder gibi mi sohbet ettim ben sizinle? Tane tane konustum, kelimeleri ozenle sectim.
2. Insan biraz basit bir dil kullanir. "Dolayisiyla, o esnada, filhakika" gibi kelimelerden kacinir. Yok illa en dolayli sekilde, en zor kelimelerle soyleyecek. Sanirsiniz ben Resat Nuri, karsimda da Ahmet Hamdi, modernlesen turk romanindan bahsediyoruz.

Akabinde voleybol kulubunu buldum. Iceri girdim, 6 tane japon tv'de oyun oynuyorlar. Ben girmisim falan umurlarinda degil. "Selaminaleykum agalar" deyince bunlar bir irkildi, gene o "ingilizce konusma" korkusu yuzlerde. Ben gene japonca konustum, dedim boyle boyle voleybol oynarmissiniz, e siz pek uzun degilsiniz, ben de degilim, neden olmasin? Ben konusunca bir iki tanesi guldu falan. Biraz gicik oldum. Hepsi birbirine donup "hadi ingilizce konus" diyor. Pek iplemiyorlar falan. Iyice asabim bozuldu.

Ama ben ne yaptim? Simdi bu adamlarda ust sinif alt sinif muhabbeti var. Ust sinifa soyadi ile hitap ediliyor, saygili bir dil kullaniliyor vs. "Lan olm sizin sinif kac" dedim, en buyugu 3.sinifmis. Ben 4.sinifim, ayaginizi denk alin deyince bunlar bir duruldu, mum gibi oldu. Adam gibi konusmaya basladilar.

"6da idman var kop gel" dediler. Gittim. Bu arada, bir ayakkabi nasil spor salonu ayakkabisina cevrilir anlatiyorum.
1. her zaman disarda giydiginiz ayakkabi dolaptan alinarak posete konur.
2. Poset de cantaya konur.
3. Mekana gidince ayakkabi posetten cikarilir, hep spor salonunda kullaniyormus havasi yaratilir.

20 si kiz 30 u erkek 50 tane Japon. Tek yabanci benim. Herkes bir seyler diyor anlamiyorum. Resmen "Lost in Translation". Neyse voleybolumuzu oynadik. Her sali cuma idman varmis, gel dediler. Kismet.

Idmanin son kisminda mac yapilacakti. Antrenor geldi, bir seyler diyor, orasini anlamak mumkun degil. Meger "takimlar onceden kuruldu, bu hafta mac yapaman" diyormus. Ama bunu "kibarca" soyleyecek ya, 750 cumlede dolayli sekilde anlatiyor. Japonlarin bu olayi cok fena. Cumleleri anlasan bile ne demek istedigini anlayamiyorsun.

Son olarak, Mayumi arkadasimizin uye oldugu facebook gruplarina bir bakmanizi rica ediyorum. Kim davetiye gonderdiyse artik... Kizcagiz kibarligindan reddedemedi sanirim ama grubun ne oldugu hakkinda hicbir fikri yok.

Antreman sirasinda fotograf cekmek zaten uzayli gibi hissettigim mekandan beni iyice koparacagi icin bu hafta size Cumhuriyet Gazetesi kivaminda yazdim. Diger gunler yakinda geliyor, ben de her yaziyi boyle "aman takip edin, bak diger yazi daha da heyecanli" gibi bitirerek kredimi tuketiyorum..

pazar gunu seni tapinakta goremedim john?

2008-09-30T14:19:00.013+09:00

Bu yaziya baslamadan once blogu okuyan dostlardan sagdaki ankete oy vermelerini rica ediyorum. Anketi koyduktan bes gun sonra biri "her gun takip ediyorum" diye isaretlemis, kendisine de "ilk dort gun neredeydin be adam" diyorum. Sadece bir oy kullanabiliyorsunuz, kardesiniz, eltiniz veya dayinizin oglu icin oy kullanamazsiniz.

Her gecen gun daha garip olaylarla karsilasmakla birlikte bu sefer hakkaten garip olaylar yasadim.

Oncelikle cumartesi aksami Norvecli Arild arkadasimizin dogumgunu icin gittigimiz Tsukishima adli yapay adadan ve oranin en gozde mekanindan bahsetmek istiyorum. Fotografi cekerken elim titredigi icin resim cok net degil, ancak mekanin adi BANBI ve hemen solunda da bir BAMBI kafasi var. Size ilginc geldi mi? Bana geldi. Nasil bir tesaduftur anlamadim. Bambi resmi de Taksim'deki Bambi'ye cok benziyor.

Hayir tam karsisinda bir de Anit Bufe yok, o kadar da degil.

Tsukishima'nin en ozel yiyecegine Monjyaku deniyor. Gecen gun yedigim Okonomiyaki'ye benzemekle birlikte tadini begenmedim, verdigim paraya yazik oldu. Resimde lahmacuna benziyor. Lahmacunu ozledim bu arada.

Bu yemekten sonra da yesil cayli dondurma aldim marketten. Yiyemedim, yarisinda biraktim. Bir de sutlu cay var, o da cok fena. Pek hos bir aksam degildi. Sonra Shibuya'ya icmeye gittik, yolda iki kadini Turkce konusurken duydum, bir garip oldum. Ama yanimda hizla gectiler, bir sey diyemedim. Veya illuzyonlara basladim bilemiyorum. Tren seferi gece 12de bittigi icin burada en gec 11.45e kadar icki icebiliyorsun. Veya sabah 4-5e kadar kalmayi goze aliyorsun. Cok nalet bir durum.

Cumartesi gunu oglen hayvanat bahcesine gittik. Yurda cok yakin, buralarin hayvanat bahcesi. Cok buyuk degil, genelde mahalleli colugu cocugu toplayip park niyetine buraya getiriyor. Piknik falan yapiyor. Zebranin bir ozelligi yok, sadece o kadar adam varken sadece ben gelince oraya buraya kosup sovlar yapti, sonra yanima kadar geldi. Turkiye'den getirmis olabilirler.

Bu da papagan. "En Buyuk Cim Bom" dedirtmek istedim, demedi.

Bu arada, ilkokuldayken Darica Kus Cenneti'ne gitmistik. Cok sik giyinmis bir kadin ve bir adam geziyorlardi, kucuk kucuk maymunlara benzeyen hayvanlarin onunde durdular. Kiz, adama "Dikkat et iserler" dedi, adam guldu, "hadi be" dedi. O anda kafese yapismis maymuncuklardan biri (maymuncuk?) adamin ustune isiyiverdi. Cok guldugum bu olayi yillardir bir sir gibi sakladim, bu bloga nasipmis. Gulmediniz mi?

Bu da bir hatira olarak kayitlara gecilsin. Asagidaki eleman Fransiz.

Sana dun bir tepeden baktim aziz Saiwai-ku.

Bahsettigim sifonlar bunlar. Her sey dusunulmus. O muzikli buton ise "sifon sesi" cikariyor, boylelikle sizin icerde cikaracaginiz herhangi bir ses disari gitmiyor. Evet aynen boyle. Bunu dusunmus adamlar.

Bu da sipsak foto makinasinin resmi. Hemen her yerde bu tur sipsak foto kabinleri var. Vitrininde evlenmis ciftlerin veya asasi ile sunnet pozlai verenlerin oldugu mahallenin fotografcisina gidip de fotograf cektirme kavrami burada yok. Bu resmi niye cektim, resimdeki kiz balik gibi ya da ne bileyim yeni gelin gibi bakiyor. Kabine girecek olsam, bu resmi gordukten sonra vazgecerim.

Ve gelelim haftanin en civcivli olayina.

Arkadaslarimiz iki hafta once kampuste bir kadindan "vejetaryan restaurant" brosuru aliyorlar. Gelmeden once rezervasyon yaptirin deniyor, onlar da gelmek istiyoruz diye aradiklarinda pazar gunu 11.30da gelin cevabi aliyorlar. Bana da "gelir misin" diye sordular, ogle yemegi icin 11.30 biraz garip gelmekle birlikte kabul ettim. Istasyondan indigimizde bir kiz yanimiza gelip degisim ogrencisi olup olmadigimizi sordu, kendi de degisim ogrencisiymis vs vs sohbet etti bir sure. Sonra bir anda elimize bir kagit tutusturdu, aksam kilise toplantisi varmis, gelir miymisiz... La havle cekerek yolumuza devam ettik.

Neyse, restorana vardik, restoranin hemen yaninda kocaman bir salon, icinde de kocaman Buda heykeli. Ben bir killandim killanmasina da neyse fotograf falan cektirdik. Bir daha nerde bulacagiz boyle heykeli?

Ardindan restorana gectik, acik bufe olmasindan mutevellit bol bol yedim. Her seyden sebzeden yapilmis, tamamen vejeteryan mutfak. Bazi yiyecekler et gibi, soya koftesi falan var, ama et degil. Yemekler lezizdi. Bizi restoranda karsilayan amca, amerikada okudugunu ve yurtdisinda yasamanin zorluklari oldugu icin bize yardim etmek istedigini soyledi. "vay kral adammis be" dedim icimden. ardindan da bize kartini verdi.

velhasil kelam, yemegimizi daha yeni bitirmistik ki adam ve kadin saatlerine bakip yavas yavas kalksak iyi olur dediler. nereye demeye kalmadan bizi restoranin ust katinda bir salona goturduler. sandalyeler ve yazi tahtasi vardi. "basvuru formu" tarzi kagitlar uzatip doldurmamizi istediler. ismimizi, telefonumuzu vs yazmamiz gerekiyordu. bizim salak kizlar direk oturup doldurmaya basladi. ben "bi dakka noluyoruz nereye basvuruyoruz simdi??" dedim. adam once kem kum etti, sonra iste "cakranizi acicaz cok guzel bir deneyim" dedi. "ne cakrasi lan?" deyince, efendim vucutta 7 cakra varmis, 6si acikmis, kalan 1 taneyi bir hocanin acmasi gerekirmis. "bak hafiz" dedim "ben cakrami 22 yil ozenle korumusum, sana mi actiricam ?". Taframi atip salonu terkettim, gencleri de uyardim. "olm bunlar saglam pabuc degil, salak salak isminizi yazip katilmayin gidelim burdan" diye. dinlemediler. ben mekani terkedip kahve icmeye gittim, bunlar kaldi. az kalsin cakrayi cizdiriyorduk cok afedersiniz.

yaklasik 2 saat sonra gencler ciktilar. sacma sapan bi torenle "cakralari acilmis" , sonra da 2 saat bu adamlarin dinleri hakkinda egitim verilmis. 16.000 yilda bir gelen bir firsatmis, kurtulusa ereceklermis vs.

trende donerken "lan biz ne yaptik? telefonumuzu ismimizi verdik! biz ne salagiz" diye telaslanmaya basladilar. ya kardesim benim sozum niye dinlenmiyor? ben niye terkettim orayi? ben niye uyardim sizi?...

ya iste boyle dostlar. kahramanimiz yigit bir badireyi daha ucuz atlatti.

yazilar gecikiyor farkindayim ama cok bomba olaylarla karsinizda olacagim. ankete oy verin ama lutfen anketi koyduktan 5 gun sonra "her gun kontrol ediyorum"u isaretlemeyin =)

kendinize iyi bakin, tanimadiginiz insanlardan mandalina almayin

cakraniza sahip olun budisti gunaha sokmayin.

sanli tarihinle cok yasa keioooo buyuksun keioo tirivirisin keioo

2008-09-26T22:38:00.009+09:00

Ve buyuk gun geldi catti, Yoshiko ve Mariko ile bulustum. Aslinda bu heykelin onunde bulusmamiz gerekiyordu, Shibuya'da Hachiko deyince herkes bilirmis, bizim Taksim Burger King gibi bir yer. Herkes burada bekliyor. Japonya'ya gelirseniz ben de sizi buradan alacagim. Ben ise Shibuya istasyonunda bulusmayi tercih ettim, 3 ayri binadan olusan ve her biri 6 katli bir istasyon. Kayboldum tabi... Iyi ki cep telefonum var.

Hachiko kopegin adi, her gun sahibi ile birlikte istasyona gider, sahibi trene binince donene kadar bekler, aksam da adam donunce birlikte eve giderlermis.

Bir gun adam hakkin rahmetine kavusmus. Ama kopek her gun istasyona gelip adami beklemeye baslamis, kabullenememis olumu. Boyle boyle efsane olmus Hachiko. Sonra bir gun o da ölmüs. Her canli olumu tadacaktir nitekim.

Shibuya'ya gelmeden once Mariko mesaj atti, "Tayfun var semsiyeni al" diye. Sonra Begum aradi, "aman tayfun geliyormus dikkat" diye. Herkesin agzinda bir tayfun, internette tayfun uyarilari, gece trenleri iptal oluyor falan. "Ne oluyor" dedim ya "ne oluyor bir sakin olun". Neyse biraz yagmur atistirdi, o kadar. Ruzgar bile esmedi. Demek ki neymis, burada da hava tahmini bombaklayabilirmis.

Kafede oturduk, iyi guzel hos ama Japonya'da beni kizdiran seylerden biri, bazen istediginiz sey hem pahali hem de kucuk oluyor. Buna dayanamiyorum. Madem para veriyoruz, adam gibi getir kardesim sunu. Niye kus kadar seye cok para istiyosun, ayip degil mi? (Parasini veren ben degil miyim, istedigim kadar yerim mantigi evet) Veya ucuz yap küçük ver ne bileyim. Dargınım.

Yoshiko, Begum'e "Tayfun desem degil, Ruzgar desem o da degil, Yagmur desem o hic degil" diye mesaj atti yani basimda. Soka girdim bir kez daha.

Sonra Yoshiko ve Lara ile Okonomiyaki yemege gittik. Pismemis bir sekilde kaba koyup getiriyorlar malzemeyi, sen yaglayip pisiriyorsun. Herkesin masasinda resimdeki gibi mangallar var. Domuz eti ve dana eti olan okonomiyaki guzeldi. Sonra ustunde pembemsi bir sey olan bir okonomiyaki yapmaya basladilar. Bu pembe sey ne dedim, yumurta dediler. Ses etmedim. Sonra pembe yumurta mi olur dedim, valla yumurta dediler. Yoshiko biraz Turklesmis, guvenemiyorum, saka yapiyor olabilir, dedim bakin bana soyleyin nedir bu allahaskina. Soylemediler. Hazir olunca bir yiyeyim dedim, tatsiz tutsuz bir sey. Meger balik yumurtasiymis. Sevemedim, ne yapayim? Yoshiko "Nasil" dedi, "Farkli" dedim. "Begendin mi?" dedi, "Farkli" dedim. "Tadi guzel mi?" dedi, "FARKLI!!" dedim.. Ama ilk iki okonomiyaki cok guzeldi.

Shibuya'da gezerken bir de ne goreyim? AYSE.
Donerci ama mavi semsiyeli japon yuzunden goremiyoruz doneri. Shibuya'nin orta yerine dikmis adam donerciyi. Tipler bariz Turk'tu ama tanisasim gelmedi. Ayse kesin yengenin adi bu arada.

Pazartesi gunu yapilan acilis seremonisinden sonra okul basladi. Seremonide Japon hocalar cikip bir seyler soylediler, dikkatle dinledim ama "orasini anlamak mumkun degil". Saniyorum zihin acikligi falan dilediler. Japonca dersi cok eglenceli degildi acikcasi, bir de ne zaman uyur gibi olsan hoca cat diye soru soruyor. Ama secmeli dersler MU-KEM-MEL. Ben universite okumamisim, bunu gordum. Development diye bir ders var, ki biz benzerini aldik Bogazici'nde, bir ders boyle mi guzel anlatilir, bir konu boyle mi guzel islenir. Bizi degil hocalari gondermek lazim exchange'e. Bu arada, development dersinde gelismekte olan ulkelerden 3 kisi var, butun sinif japon veya yabanci. Ama hic Amerikali yok isin ilginci. Gelismekte olan ulkelerle pek ilgilenmiyorlar sanirim, ne dersiniz? Hoca derste bir reklam izletti, "kozmetige harcanan para sagliga harcanan paradan daha fazla" gibi seyler vardi gelismis ulkeleri igneleyen, Hollandali bir eleman itiraz etti, "olay sadece gelismis ulkelerin sucu degil" diye. Bu dersi alacagim ve sanirim donem icinde "tatli" tartismalar yasayacagiz.

Bir de "EU - Japan Relations" dersi vardi, hoca heyecanlandi konusurken, hatalar falan yapmaya basladi. Yanimdaki alman kiz -esmer olan- bana "Turkiye AB'de degiiil sen alma bu dersii ehi ehi" tarzi komik oldugunu sandigi ama hic de komik olmayan seyler soyledi. Ben de "Bir Turk Dunya'ya bedel, sen ne diyosun bacim" dedim. Ama Turkler'e karsi insanlarda onyargi goruyorum maalesef; daha once dedigim gibi bilen kebap diye biliyor. Ayrica maalesef "gurbetcilerimiz" pek de hos izlenimler birakmamislar. Adamlar beni gorunce sasirdiklarini soyluyorlar. Allahtan vizyonu genis insanlar, izlenimleri degisiyor. Ama bazen kendimi gergin hissediyorum, "Ben mactan sonra havaya ates acmam, hayir hayir biz parklarda mangal yapmiyoruz, otobuse trene binerken siraya giriyoruz valla bak" gibi aciklamalarda bulunmak zorunda kaliyorum bazen... Kompleks yaptigimi dusunebilirsiniz veya degisim programina katilmis kiz arkadaslarimiz bu kadar onyargi ile karsilasmamis olabilirler. Ama gercek bu.

Bir de, Management dersi vardi, adam sene icinde isadamlari ile tanistiracagini falan soyledi. Bir de 2-3 defa sinifca yemege gidecekmisiz. Nazar degmesin, dersler gercekten cok guzel.

Keio, Japon ogrenciler ile yabanci ogrencilerin kaynasmasini istiyor cok acik bir sekilde. Japonlar cok cekingen, iclerine kapanik ve biraz pasif insanlar. Derste el kaldirmak veya konusmak gibi aliskanliklari yok. Hoca mikrofonu uzatip "sen ne dusunuyorsun" dediginde panik oluyorlar, heyecanlaniyorlar. Sanirim bu yuzden su anda 180 yabanci ogrenci var ve bizi kaynastirma pesindeler.

Japonca kitaplarimiz beles. Bir de teyp verdiler. evet, teyp verdiler. 2008 yilinda teyp dinliyorum, gormeniz lazim. Teyp dinleyen tek sinif biziz, hala CD sini yapmamis adamlar. Basa falan sariyorum. Hadi ilk konu kolay da, 3.uniteyi nasil yakalicam ben kasette? Zaten Japonca.. Hayirlisi.

Okulun ilk gunu "kulturler arasi iletisim" konulu seminer vardi. Alisupi ve Elvin'in orada olmasini dilerdim. "Japonya'da insanlar ders notlarini paylasiyorlar" dedi hoca, insanlar sasirdi. "Nasil ya? Para da mi almiyorlar?" diye sordular. "Iciniz curumus sizin" demek istedim orada. Bir de, "aksam 7de parti var, kacta gelirsiniz" dedi hoca, bir dusunun bakalim, Turkler kacta gelir?

Sonra bir skec oynadilar, biri hocayi evinden alip arabaya bindiriyor ama arkaya oturmuyor, one oturuyor. Hoca da sasiriyor, niye arkaya oturmadi diye. Meger Japonya'da soforun arkasi en oncelikli, arka diger koltuk ikinci oncelikli, on koltuk ise en son oncelikli yermis. Alisupi ve Emir'in istedikleri gibi one oturabilecekleri bir yer burasi kisaca.

Burada makarna olayina iyice alistim, cok kral soslar var, peynir aliyorum bir de, makarna yapiyorum kendime.

Harajuku diye bir yer var, Pazar gunleri insanlar anime karakteri gibi giyinip geziyorlar. Biz de onlari gorelim diye yola ciktik, ancak deli gibi yagmur bastirdi, herkes saga sola kosustu. Bunun uzerine 5 katli bir oyuncak magazasina girdik ve neredeyse 1,5 saatimizi orada harcadik. Japonya'da boyle bir magazaya girip saatler harcayabilirsiniz, inanilmaz seyler var. Resimde gordugunuz TOTORO. Komsumuz Totoro.

Bir de semsiye alayim dedim, cocuk semsiyesi almisim sanirim. Ama ufak bir insan olmamdan mutevellit, sikinti yasamiyorum hatta isime bile geliyor, insanlr kocaman semsiyelerle birbirine carparken ben kendi kucuk dunyamda minik semsiyemle mutlu mesut yasayip gidiyorum.

Harajuku'da -yagmur baslamadan once- bir anda siyah arabalar gecmeye basladi. Marslar caliyor falan. Bir anlam veremedik. Bir fikri olan varsa lutfen benimle iletisime gecsin.

Bu arada, yagmur yagarken kaldirimda uzun bir kuyruk gorduk. Neredeyse tamami kizdi. Sonra bir gorevli gelip en ondeki 10-15 kizi aldi goturdu. Takip ettik, bir binanin zemin katinda, cam bolmede 2-3 tane zibidi kilikli sarkici var. Kizlar cigliklar atiyor falan, resimler cekiyor, cama yapisiyorlar vs. Kulun kula kulluk etmesi boyle bir seymis dostlar. Ne var, neye cildiriyorsun, o da senin benim gibi insan. Yagmurda sirilsiklam olmaya, saatlerce beklemeye, yerlerde surunmeye deger mi? Biz siraya girmedigimiz icin fotograf da cektirtmediler.. Allah akil fikir versin dilegimi yineliyorum.

Cuma sabahi 9da dersim vardi, tren nasil kalabalik anlatamam. Bakiyorsun, diyorsun ki "tamam bu tren dolmus bir kisi daha almaz" Sonra 1290942 Japon daha biniyor, tamam artik daha fazla olamaz diyorsun, 203910239 Japon daha biniyor, kimildayacak yerin olmuyor. Tam bir macera. Ama madem boyle bir olay var, ne bileyim mesela dersi 9.30da baslat, 10000 ogrenci o saatte trene binmesin di mi? Yok, illa herkes 9da orada olacak. Hey yeeerebbim hey

Bu da trenin uzunlugu. Diger ucunu gormek mumkun degil. 15-20 vagonluk trenler hepsi.

Carsamba gunu GHIBLI muzesine gittik. Iceride resim cekmek yasak oldugu icin resmim yok. Ama inanmazsiniz diye onunde resim cektirdim genclerle. Japonya'da da kravat takmaya basladim bu arada, kartlarimi tek tek oynuyorum. Cok ilginc seyler var icerde. Anlatmayacagim, gidin gorun :p

Soldaki koreli kiz, sagdaki de cin kokenli Avustralyali kiz. Her yer cinli diyorum ya, gercekten cinli. Amerikali da cin kokenli, Avustralyali da cin kokenli. Cince biliyor, kanjileri okuyabiliyorlar, kendi aralarinda tabii Cince konusuyorlar. Cin'den gelenler cok cekingen, odalarindan cikmiyorlar. Bu arada, Cinliler ve Koreliler'in cogu takma isim kullaniyorlar, kizin adi Cui ama Jessie dedirtiyor kendine. Resmi adi degil. Boyle bir kompleks var mi yahu? Ben de simdi Mike Yigit falan mi diyeyim yani? Gecen "Aileen Yune" diye bir kiz ekledi beni facebookta, iki gun sonra Tiffany Yune oldu. Bir de degistiriyorlar durduk yere, yuh artik. Oysa bak bizim isimlerimiz ne guzel, Kadir mesela, sonra ne bileyim Erdem var, begenmezsen Emin'i de var.

Neyse Koreli kiz bizi "Kore mahallesine" goturdu. Hic bir sey yok. Iki tane dukkan var, korece yaziyor, o kadar. Ama oyle iki dukkana ne bileyim Gaziosmanpasa'da da rastlayabilirsin, bir olayi yok. Bir de korede "Iceberry" diye dondurmaci varmis, oraya goturdu. Bunlar yana yakila dondurma istediler. Dondurma desen dondurma degil, meyve desen meyve degil. "Siz dondurma yememissiniz hayatinizda" demek istedim. Bu arada farkindaysaniz "demek istedim"lerle geciyor omrum, icime atiyorum sonra gelip buraya yaziyorum. Bu sefer cok birikti ki yazi baya abardi sanirim. Bu yaziyi ne zaman yazmaya basladim hatirlamiyorum. Neyse, Kore'ye falan giderseniz sakin bundan yemeyin, Maras dondurmasi isteyin.

Akihabara'ya gittigimiz bir gun Isvecli cocukla Winning oynadik bir dukkanda. Sonra sushi yemege gittik. Boyle bir bant var, sushiler donuyor, sen bir tabak alip yiyorsun. Bir tabagin fiyati 130 yen (1.60 ytl gibi) Ben de sectim bir tabak, boyle pirinc uzerinde beyaz bir sey var. Attim agzima yaradana siginip, cigne allah cigne gitmiyor. Tadi kotu degil ama yiyemiyorum ki. Meger ahtapotmus. Sanirim cig ahtapot. Burada yemek yemenin formulu, yemegin ne oldugunu once degil sonra sormak. =)

Dun sans eseri Flo 3 tane Japonla karsilasmis. Japonlar Fransizca biliyormus, Flo ile konusacaklar diye geldiler. Sonra hepimiz arkadas olduk yemege bile gittik. Okulun ilk gunu de sinifi bulamayip kayboldum, (oyle pis pis siritmayin, gercekten cok karisik, adamlar isi karmasiklastirmak icin ozel caba harciyor) bir Japon da meger benim gibi kaybolmus. Cocukla tanistik, muhabbet ettik. Gayet sicakkanlilar.

Gelmeden once beni cok korkutmuslardi Japonlar soguk diye, arkadas olamazsin diye. Henuz soguguna rastlamadim. Hatta haftaya tekrar bulusacagiz genclerle.

Bu arada gecen gun Polonyali bir kizla tanistim, Hollanda'da okuyormus. Kizin ne kadar guzel oldugunu falan anlatmama gerek yok saniyorum. Kiz yazin Rusya'dan Trabzon'a gecmis, oradan Istanbul'a kadar otostop cekmis. "Sukret saglam kalmissin" dedim icimden. Herkes cok sicakkanli yaklasmis, otobus parasini bile vermisler, evlerinde agirlamislar vs. Ama kimse ingilizce bilmiyormus. (Biliyolar da fransizlar gibi kibir yapmislardir) "Unye'de kaldim" falan dedi. Japonya'da mavi mavi gozleriyle bana "Unye" diyen Polonyali bir kiz.
Bir arkadasi Bogazici'nde degisim ogrencisiymis su anda. Sarisin mavi gozluymus. Herkes kiza bakiyormus. "Neden" diye sordu. Cevab veremedim. Biz bakmayi severiz uzerine alinmasin arkadasin dedim. Iyi demis miyim? "Uzerine alinsin, bizde guzellik kriteri sarisin mavi gozdur, zaman kotu kollasin kalbini" mi demeliydim?

Norvecli aslan gibi bir cocuk var burada. Banglades kokenli kizla sohbet ettikte sonra yanima gelip "cok guzel kiz yaa" falan dedi. "Abi sevgilisi var sana yaramaz" dedim. Uzuldu falan. Lan kiz bildigin epesmer bangladesli kiz. Biyiklari falan var. Nesini begendin anlamiyorum ki. Herif bi de hakkaten aslan gibi koseli surat, mavi goz, sporcu falan. Yazik. Ama Norvecli bir elemanin gelip benle kiz muhabbeti yapmasi da ayri bir konu.

Norvecli cok kafa biri bu arada, dun gece 2 alman 1 isvicreli 1 isvecli 1 norvecli olarak sabah 5e kadar oturup sohbet ettik. Cok guldum, cok eglendim. Yine de bir seyler eksik. Ama Avrupalilarla cok daha rahat anlasiyorum, onu gordum. Amerikali cocuk gecen salona geldi, koltuga oturup yalin ayagiyla falan oynuyo. Bu ne laubalilik, bu ne artizlik. Konusmalari da cok laubali, sanki benim anadilim ingilizceymis gibi konusuyorlar, hicbir sey anlasilmiyor. Ve cok net bir sekilde, kokeni Amerika olmayan Amerika ve Avustralyalilari disliyorlar. Ozellikle cekik gozluleri.

Biliyorum cok uzattim ama son olarak, gecen bir Amerikali'yi yemege davet ettik. Gelmedi, "I give you a raincheck" dedi. Anlamadik, ben "ablacim geliyo musun gelmiyo musun lafi dolandirma" dedim. Gelmiyomus da nasi anlamamisiz efendim. Anlamadik iste. Raincheck ne bileyim, hava durumunu falan mi kontrol etcen, yagmur yoksa mi gelicen nedir? Meger suymus: Diyelim supermarkette kola o gun icin ucuzladi, ama sen gittiginde kola tukenmis. Sana raincheck veriyorlar, baska gun gidip indirimli fiyattan alabiliyorsun. Yaa yaa..

Bu sefer cok eglenceli bir yazi olmadi biliyorum, ama bunu telafi ediyorum simdi. Her sey sizin icin farkindasiniz di mi bu arada? Alkislarla yasiyorum cunku.

Dun kampuste dolanirken, resimdeki genclere rastladim. Orkestra kurmuslar oyle duruyorlar

Hayirdir insallah demeye kalmadan resimdeki ablalar geliverdi. Keio - Waseda beyzbol maci varmis, bunlar bir marslar calmalar, en buyuk keio sanlisin keio tirivirisin keio'lar falan. Ponpon kizlar sov yapmaya basladi.

Cok ilginc bir goruntuydu. "Bizim okulda niye boyle seyler olmuyor, biz bir proje yapmak istesek destek yerine kostek oluyorlar, adamlar kampusun ortasina ponpon kiz getirip orkestrayla dans ediyorlar" dedim. Sanirim bir noktada Turkiye ile karsilastirmamdan vazgecmem gerek.
Guney meydanda iki tane ponpon kiz olsa fena mi olurdu dostlar?

Sovun ne kadar eglenceli oldugunu anlatmama gerek yok. Ama biliyorum ki iki uc resim yetmez, o yuzden super paylasim yapiyorum ve sizi bu yazimizin son ogesi olan video ile basbasa birakiyorum. Kamera onunden kosarak gecen eleman ile kizlarin onundaki saksakciya dikkatleri cekerim.

Bir sonraki yazimizda bulusmak dilegiyle...

fuji dagi eteginde ucan guvercin olsam

2008-09-22T22:37:00.001+09:00

Surada sizlere, siz gonul dostlarina iki tane guzel resim gosterecegim diye ne hallere dusuyorum, gorun bakin ibret alin. Adeta Darwin'in teorisinin ispatidir bu fotograf.

Ayrica cok ince ayar cekiyormusum gibi bir hava yaratmak istedim ama yuzumdeki o pis siritma her seyi bozuyor.

Yine de ortaya cikan resim guzel bence. Tam kartpostallik. Kartpostal demisken, kartpostallar cok pahali, cok istiyorsaniz size resimli e-mail gonderebilirim. Artik bu devirde mektup kart mi kaldi zaten canim? Lutfen.

Asakusa diye tabir edilen bir yere gittik. En onemli ozelligi bu gordugunuz tapinaklar. Bir de tapinak girisinde sagli sollu neredeyse 500 metrelik alisveris alani var. Yiyecekten tatliya, carsaftan tisorte yuzlerce hediyelik esya turu sey var. Insan para harcamamak icin kendini zor tutuyor. Allahtan "tutumlu" bir insanim (cimri degil). Insanlari etkilemek icin inanilmaz degisik seyler yapmislar.

Bu da tapinak alanina giris. Soldan saga Yigit, Florian, Rahel, Ricarda ve Jessie olarak siralaniyoruz. Avrupalilarla daha iyi anlasiyorum, ne de olsa biz de Avrupaliyiz (degil miyiz? Euro2008de oynadigimiza gore Avrupaliyiz)

Bu da biraz onceki resimde gordugunuz binanin onunde ben. Kendimi de fotografa koydum ki ispat olsun. Japonya'da en cok gezilecek sey tapinak sanirim. Gercekten etkileyici, estetik yapilar. Farkli dinlere ait farkli tapinaklar oldugu icin ve ayni din bile olsa birbirinden farkli mimariye sahip olabildkleri icin mahalle camisi kivaminda degiller.

Ayrica, mahalle icerisinde bu tur bir tapinak gorunce insan garipsiyor. Sanki sadece turistik alanlarda olmasi gerekirmis gibi geliyor. Oysa insanlar hala buralari kullaniyorlar, onlarin camisi bu. Ben Buda'nin resmini cekince Jessie cok ciddi sekilde rahatsiz oldu, bilmiyordum tabi nerdne bileyim, fotografi cekilmezmis. Kultur farki diyerek bahsi burada noktaliyorum.

Burasi da Kasai Rinka Kouen diye anilan buyuk bir park. Icerisinde kus gozlem yeri (vaçing sentaa - watching center) ve buyuk bir akvaryum var. Ben boyle Baris Manco gibi kose bucak gezip anlatiyorum ama bunun maddi kulfeti var, kimse demiyor ki "abi sagol, bedavadan belgesel oluyor, hem arada guluyoruz, bu haftaki tren biletlerin benden olsun". Zaten persembe okul basliyor, o zaman yazilarimiz daha felsefi boyutlara tasinabilir, cunku her gun sinifin resmini cekip buraya koymanin bir alemi yok. Bu arada resimde gordugunuz teleferik, Yokohama'da olanin aynisindan. Ama bu sefer binmedik. 700 yen veremem zirt pirt.

Akvaryumdaki baliklari Ediz Hun gibi tek tek anlatacak degilim, ama cok ilgimi ceken birkac balik var. Bu arada dunyanin dort bir yanindaki denizlerden ve okyanuslardan baliklari getirmis adamlar. Gercekten cok etkileyiciydi. Karanlik olmasi nedeniyle fotograf konusunda sorun yasadim. Resimde gordugunuz yuvarlak sey bir balik, gozleri (onun gozu var gozu) benimkinin 3 kati falandi. Resimdeki el ile karsilastirarak boyutlari anlayabilirsiniz.

Boyumun olcusunu aldim.

1.70 olarak kayitlara gecildi. (+- 2 cm)

(tamam evet -2 cm)

Bu resimde verilmek istenen mesaj su: "Bi baliklar vardi, na boyle kafam kadar" Gercekten kafam kadar buyuk baliklar vardi sevgili dostlar, tamam biraz ufak bir insanim ama baliklar da buyuk degil mi? Bu arada ufak demisken, norvecli isvecli arkadaslarla bugun bilardoya gittik, yolda baktim da adamlarin kucuk kardesi gibi, adeta adeta bir fasulye gibiyim yahu.

Bu da en cok sasirdigim seydi, cali baligi veya cirpi baligi, her ne derseniz deyin, bu bir balik. Ama cali cirpi gibi duruyor.

Mekanda penguenler de cok ilgimi cekti, siz hic penguen gordunuz mu? Ben ilk defa goruyorum. Paytak paytak yuruyup suya atliyorlar falan. Penguen olasim geldi. Ne kadar guzel bir hayat dusunsenize, balik var su var yuzuyorsun. Oyle, o kadar.. Baska bir sey yok, baska bir seye gerek de yok, baska bir seye gerek olup olmadigi hakkinda bir fikrin bile yok. Penguensin iste. Hayat penguenlere guzel.

Mahallemizin otobus duragi bu. Reklamdaki jon amcaya mi yanarsin, koltugun haline mi yanarsin, belediyenin paraya kiyip da iki tane duzgun koltuk almayip reklamla isi bedavaya getirmesine mi yanarsin bilemiyorum. Ama neyi biliyorum, su kiytirik durakta bile otobus saatleri var ve otobus tabloda yazan saate (11.12di) cat diye geldi.

Japonya'daki uyari tabelalari gercekten cok ilginc olabiliyor. Bir de, Ingilizce ceviri konusunda sikinti yasiyorlar. Gecen gun "crash" yerine "clash" yazmislardi. Burada da 4.maddede "inconvenient" yerine "convenient" yazmislar, "baskalari icin uygun olacak hareketlerden sakinin" diyor kisaca..

Bu da baska bir uyari levhasi. "Lutfen dagda yapin"

"Neyi dagda yapalim? Ne demek istiyorsun? Aile var!" diye insan icinden geciriyor bir an. "Trene buyuk bavulla cantayla binip milletin huzurunu kacirmayin" demek istiyormus bu levha, ilginc bir espri anlayisi tabi.

Jessie ablamiz (kendisi cinli ama amerikada dogup buyumus) sagolsun, noodle yapti, biz de yedik Florian ile. Yemekhanede portakali kizlara soyduruyordum, burada da ayni gelenegi devam ettirme niyetindeyim. Gecen gun baska bir kizdan tencere odunc alip, makarna yaptim, kendisine de makarna verdim. Tencereyi de dikkatle 3 defa yikayip geri verdim. Ertesi gun -gulerek de olsa- "tenceremi kirli getirdin" dedi. Saka yapiyor sandim, ciddiymis. Dedim "sana da tencerene de naaalet, yürüü" Biz hanimefendiye makarna yapalim, ustune ustluk tenceresini yikayalim, afra tafra yapsin. Nah sana bir daha makarna.

Yarin, 23 Eylul, ekinoks oldugu icin tatil. 21 Haziran ve 21 Aralik tatil degil. Ben boyle tatil gormedim, duymadim. Ama itirazim yok.

Daha anlatacaklarim bitmedi, Yoshiko ile bulustuk, tayfun uyarisi vardi, ders kitaplarini aldik, kulturlerarasi iletisim seminerinde ben gene bi soz alip prim yaptim falan... Neler var neler.. siz gene heyecan icerisinde 2 dakikada bir refresh'e basarak bekleyin olur mu?? (Artik bir sonraki yazi icin fragman veriyorum, yakinda siteye uyelik baslatacagim)

Son olarak, okuyucu mektuplari kisminda en cok su iki tepkiyi aliyorum.

1. Oh gez toz bakalim, hayat sana guzel

Evet su anda nazar degmesin her sey yolunda ancak her guzel sey gibi bu da bir gun bitecek ve ben de sabah 8 aksam 6 calisan, eve gelip uyuyan monoton bir insan olacagim. Ve inanin bunun farkinda olmak bile insanin keyfini kacirabiliyor

2. Valla en iyisini yaptin, kurtuldun buralardan

Haberleri takip ediyorum, elektrige %9.7 zam, deniz feneri olayi, nurseli idiz vs... Bazen bir yolunu bulsam da hic geri donmesem dedigim oluyor.

japon teyzeler, gofret ve ben

2008-09-16T10:32:00.000+09:00

Sevgili Okurlar,

Bu haftaki sayimizda en basarili 100 isadaminin hikayelerini sizlerle paylasmak istedik..

Resmim tam dergi editoru kivaminda degil mi? Resimdeki bina Japonya'nin en yuksek binasiymis. Bana cok yuksek gelmedi, belki boyum uzun diyedir.

Ayrica tiffany'den 10 liraya aldigim ve Istanbul'da her 3 kisiden birinde gordugum cizgili tisortten burada kimsede yok, rahatlikla giyebiliyorum.

Burasi Yokohama, o bina da Yokohama'da bulunuyor. Yokohama, Tokyo'ya yakin bir kent, Istanbul-Izmit gibi, bizim yurda da cok yakin. Bizim yurdu pendik gibi dusunun, Tokyo'ya da uzagiz biraz. Bina da Yahyakaptan semtindeymis gibi hayal edin.
Ayrica japon kiz denizi gorunce kosarak "deniiiz" diye bagirdi, icimden "kizim sen bi de istanbulu gorsen cildirican demek ki" demek geldi. diyemedim.

Bu da Yokohama'da bulunan tapinagin merdivenleri. Japonya'da en cok gezilecek sey tapinak ama ben butun tapinak resimlerini buraya koyma niyetinde degilim, sadece merdivenlerini koyacagim. Eheh hayir, sadece olay su, tapinaga bagista bulunanlarin ismi buraya yaziliyor. Bagista bulunup merdivenlere yattara yazdirmak en buyuk hayalim. Bu arada birkac defa bagis toplayan kadinlara rastladim, ben yabanciyim deyince bagis kutusunu cevirip ingilizcesini gosteriyorlar, bu sefer "ogrenciyim valla bak param yok" diyorum japonca. Bir gun sinirlenip, "zaten zenginsiniz asil siz bize yardim edin be allahsizlar" diyebilirim ama once sozlukten kelimelere bakmam gerek.

Bu da Yokohama'nin simgelerinden, lunaparktaki zimbirti. Kisi basi 700 yen, pahali geldi, gittim giseye "abla biz 8 kisiyiz bunun oluru nedir" dedim. 600 yenmis boyle kalabalik olunca. Ben gidip sormasam gencler pasa pasa 700 yen verecekler. Iyi ki aralarinda bir Turk var. Cok sanslilar.

Buna binince baya yuksege cikip tum Yokohama'yi gorebiliyorsun.

Tamam belki tum Yokohama degil ama cogunu gorebiliyorsun.

Bu da gencler, grubumuz asagi yukari belli oldu. Bir amerikali (aslinda cinli), bir fransiz, bir isvicreli, bir alman ve bir avustralyali olarak son derece farkli kulturlerden geliyoruz. Fikra gibiyiz evet. Fransiz elemana "mösyöğğ düpoğğnn" diyorum, adam heyecanlaniyor, "gercekten fransizlar gibi soyluyorsun" diyor. Bu da benim buradaki sinirli eglencelerimden iste ne yapayim. Bazen Turkce konusacak veya "bak bak suna bak hohohahaha" diyecek adam ariyorum bulamiyorum. Gecen sabah avustralyali bir cocukla karsilastim, ki kendisi biraz da "kirik", "hi yigit" dedi ben bir anda "gunaydin abi" dedim. Arada yanlislikla Turkce konustugum veya kendimi zor tuttugum oluyor. Ozetle, en guzel dil Turkce bize, baska dil gece bize. Turkce muhabbeti cok ozledim, "hadi hafiz yemege gidelim" gibi cumleler kurmayi cok ozledim.

Fransiz eleman, Fransiz olmasindan mutevellit son derece kibar, gorgu kurallarina kafayi takmis durumda. Biri iyi geceler demeden gitti mi olay yaratiyor.

Parkta kus beslemek de yasakmis efendim. Dinlemedik, besledik, sonunda 20 tane kusla cebellesmek zorunda kaldik. Demek ki her kuralin bir mantigi varmis.

Ve japon bebeleri. Boyle bir sey yok. Resimlerini cekmek istiyorum ama simdi babasi samuray cikar, kalbimi kirar falan diye de korkuyorum. Japonlarin tersine gelmemek lazim. Ama bebeler inanilmaz tatli. Bu minik de baya uzun sure kuslara kitlendi bu sekilde. Ben de kuslari cekiyorum ayagina minigi cektim.

Yokohama'da Cin mahallesi de var. Bu giris kapisi. Aslinda pek bir ozelligi yok, sadece kapisi guzel bir de iste cin dukkanlari falan var. Icinde domuz eti olan ekmek tarzi bisi yedim, yarisinda cope attim. Gecen gun de icinde karides olan makarna almisim marketten, bilemedim. Nasil kokuyor anlatamam, igrendim, cope doktum. Yani her zaman cok guzel yemeklerle gecmiyor omrum burada.

Japonlar pachinko denen olaya kafayi takmis durumda. Pinball gibi bir oyun, ama kazanmak cok zor ve inanilmaz gurultulu ve havasiz salonlarda oynaniyor. Her yerde oyuncak kapma makinalari ve pachinkolar var. Bu adamlar bu kadar zaman ve parayi nereden buluyor anlamiyorum. Yazik gunah.

Bu arada iki defadir oyuncak kapma makinalarindan oyuncak kapiyorum. Kizlara verdim kazaninca, mutlu oluyorlar.

Burasi da akihabara denen elektronik dunyasi. Tabii benim bu kocaman mahalleden size yansittigim resim maalesef bu. Ama inanin binlerce dukkan var ve her turlu elektronik esya mevcut. Inanilmaz bir yer.

Burasi da akihabarada bulunan binalardan biri. Telefon almak icin gittik, her gun milyonlarca turist gelmesine ragmen adamlar ingilizce konusamiyor. Telefon tarifeleri de o kadar karisik ki anlatamam. Neyse kor topal bi tarifede anlastik, tamam aliyoruz dedik, masaya oturduk adam onumuze bi kagit uzatti. Kayit icin 3000 yen, internet icin 1100 yen, sigorta icin 500 yen falan. Tam cakal olmuslar, bastan soylemiyolar. Benim tepem atti, "al su kagidi yaz buraya ne var ne yok, sonra tutup da su da var deme" dedim. Neyse hallettik, bize 1,5 saat sonra gelin dediler. 1,5 saat sonra gittik, sorun var, 1 saat sonra gelin dediler. 1 saat sonra gittik, "peri peri" diyor. "Peri peri" ne kardesim ne diyorsun cikar agzindaki baklayi deyince, meger "very very" demeye calisiyormus. vay efendim merkezde sadece 1 kisi varmis da, cok yigilma olmus da vs vs. Diger exchangelerin umrunda degil, 100 defa git gel desen gidip gelecekler. Ben iyice sinirlendim, "bunu bana bastan soylicektin simdi degil" den girdim, "boyle is olmaz resmen kandiriyorsunuz"dan ciktim. Hayatimda ilk defa Japonca firca cektigim icin bilemiyorum pek anlatabildim mi ama adam karsimda kipkirmizi oldu. Muduru gormek istiyorum diyecektim ama mudur de japon sonucta, kime ne anlatacagim.

Peri peri nedir ya..

Neyse 2 gun sonra telefonumuzu aldik.

Japonya'da kuslar yorulunca oturuyor kardesim. Yok boyle bir sey. Siz hic oturan kus gordunuz mu boyle yolun ortasinda? Her seyi mi tasarruflu kullanirsin be adam. Otobus de kirmizi isikta falan kontak kapatiyor hep. Abartmislar olayi. Sunun 10da 1ini biz yapsak kalkiniriz. (yok artik)

Alin size bir tren dolusu Japon. Sabahlari tren cok kalabalik oluyor, derslerim de 9da baslayacak. Kucak kucaga gidecegiz adamlarla. Dolayisiyle bilemiyorum.

Pazartesi gunu iki kizin dogumgunuymus. Biz de fransiz elemanla pastaneye gittik, kucuk pasta aldik. Pastanedeki teyze esi dostu dukkana toplamis, muhabbette. Bize nereli oldugumuzu sordu, fransiz elemanla pek bir ilgilendi, ben Turkiye deyince "oooo" dedi, sustu. Dukkanda bulunan yasli amca da "persia" falan dedi. "Bi kere orda dur" dedim, "biz iranli degiliz". Turkiye'yi pek bilmiyorlar, bilen de yanlis biliyor maalesef. Genelde aldigim tepki "kebap" yonunde. Keske "vay aya ilk siz gitmistiniz", "abi o nasil bir icat oyle helal olsun size" veya "olimpiyat dedin mi turkler" deseler. ama demiyorlar, "kebap" diyorlar. evet, diyorum, evet kebap... Neyse resimde sag asagida kafayi uzattim son bir gayretle, gormussunuzdur. Calismalarimiz devam ediyor.

Masada bulunan damacana su degil. Sake. "Ickilerin su gibi aktigi gece" tabiri tam bunun icin kullaniliyor sanirim. Ucuz sakeler kavanozda satiliyor bu arada.

Macar bir cocuk var, partide kendisine sadece iki parmagini ayirip ayiramadigini sordum. Meger herif "elastik adam"mis, bi anda yuzlerce numara gosterdi, kizlar cigliklar atti falan.

Akihabara'da bu tur ablalardan cok var, brosur dagitiyorlar. Elektronik esya satan dukkan brosuru. Ilginc degil mi? Beni "cakal"likla itham edenler icin koyuyorum bu resmi. Parmagimla onlari isaret etmeye calistim, yanlis anlasilmasin.

Bu da haftanin teknolojisi kosesinden. Restoranda dugmeye basiyorsun, garson geliyor. Cok karmasik bir sistem. Turkiye'de de vardir belki ama Japonya'da cok yaygin.

Ben bir hata yaptim ve.. big mac yedim. Dun shinjuku'daydik, geziyorduk, gencler mcdonaldsa gidelim dediler. Hayir diyemedim... Ama insanin gozu yasariyor vallahi, oyle ozlemisim ki kendi alisik oldugum yemekleri. Demek ki kebap falan yesem odama kosarak donup yatagima atlayip aglayacagim. O derece.

Bugun markette yiyeceklere bakarken yanimdaki teyze bir anda donup "bugun gunlerden ne" dedi. Aklimdan o anda "acaba japoncami mi deniyor sadist mi bu teyze" gibi dusunceler gecti, sok oldum, bir an gunu hatirlayamadim. "Valla teyzecim carsamba desem degil, persembe desem o da degil, cuma desem o hic degil" dedim. Sonra durdu, "ah siz yabancisiniz degil mi" dedi. "Nasil anladiniz bravo" dedim. Demedim tabi. Ben "Turkiye" deyince o "Istanbul" dedi. Iste istedigimiz, ozledigimiz teyze. Burada cok fazla teyze var, hepsi birbirine benziyor ve bisiklete binenini bile gordum.

Keio Universitesi rektoru degisim ogrencileri ile resim cektirmek istiyormus, dergiye konacakmis. 5 ogrenci secilmesini istemis. Ofis de 5 kisiden biri olarak beni secmis. Bakarsiniz japonyada top model olurum ahah. Neye gore sectiler cok merak ediyorum.

Ayrica burada south park'i bilmiyorlar. Gecen fransiz cocuga kieslowski dedim, bilemedi. 3 Renk uclemesi hani beyaz kirmizi mavi dedim, olaya fransiz kaldi. Cogu kisinin film bilgisi cok zayif. Biz kendi aramizda hirs yapip olayi abarttik sanirim. Ama hepsi sozlesmis gibi anime hastasi. Bir de, Turkiye'de yapinca kimsenin gulmeyecegi, bayatlamis esprilere guluyorlar. Akliniza gelirse bana soyleyin, hepsini uzerlerinde deneyecegim. Gecen gun "Fransizca ask icin, Almanca kavga icin" dedim cok gulduler.. Yarin basparmaklarimi birlestirip sanki kopariyormusum hareketini gosterecegim. Mustahak.

Almanlar'da "Alman usulu" diye bir olay yokmus. En azindan o olaya verdikleri isim bu degilmis. Bilmiyorum bunu ogrenmek icin mi degisim ogrencisi oldum ama oyleymis.

Bir de bazen Amerikalilar'in dedigini tam anlamadigim halde usenip "oh, yeah" falan diyorum, bir kac defa olayi abartip "altina imzami atarim" dercesine tepkiler verdim sanirim ki yakalandim, "dedigimi anladin mi, ne dedim simdi" dediler. adamlar o kadar gevrek konusuyor ki.. ve cok lakaytlar.

Burada her sey guzel, domuz etiyle sorununuz yoksa yemekler de guzel, her sey duzenli, sakin, sorunsuz, guvenli. Sadece yazilari okuyamama konusu biraz sinir bozucu olabiliyor. Simcity oynadiysaniz, arabalar sanki simulasyonda gibi yavas yavas, sakin sakin ve duzenli gidiyorlar.

Bloga resim koymakta sorun yasadim, o yuzden gecikti yazi, biraz daha kucultup koydum bu sefer de kotu oldu. Daha anlatacaklarim var, bitmedi, yeni yaziyi heyecanla bekleyin.. veya beklemeyin.

tokyo radyosunda lili marlene turkusu

2008-09-11T23:44:00.000+09:00

Yurttaki kadro bu sekilde. Iki solumda ayaktaki esmer kiz konustugum alman kiz. Babasi bangladesliymis, ben demistim var bi hintlilik diye. Bilmem farkettiniz mi cogunluk cekik gozlu...

Sabah 8.30da bulusup okula gidilecekti, 8.31de asagidaydim ve insanlar gitmislerdi, sokagin basinda yakaladim. Yolda cinlilerden biriyle konustum, zaten cok cinli var, "chong!" desen 20 kisi donup bakiyor. "Bugun yagmur yagacak hava raporuna baktim" dedi, ama hava nasil sicak, bulut yok. "Hee tabi tabi, barajlar dolar ne guzel" dedim icimden. Oglen 2de o guzel hava gitti, inanilmaz bir sagnak basladi!... Demek ki neymis, hava raporu denen olay gelismis ulkelerde dogru olurmus.

Oryantasyon yapildi, herkes kendini tanitacak dendi. Kendini tanitirken neler soylenmesi gerektigi kismini pek dinlemedim, nasilsa birileri cikacakti anlatacakti, olay belli bi kalipta devam edecekti, ben de ayni sekilde surdurecektim. Derken ilk telaffuz edilen okul bogazici oldu, istemsizce "haydaa" dedim. Sinifin onune gectim, 180 kisiymisiz bu arada, "adim yigit ama japonlar bana iito diyolar, ama adim yigit!" dedim. Herkesleri bi guldurdum, ilk primimi yaptim. Gun boyunca karsilastigim veya tanistim insanlar adimi cat diye soylediler, sasirdim.

3 italyanla tanistim. "Chiemata senza risposta!" dedim adamlar koptu. Bildigim tek italyanca soz obegi bu, anlami da "cevapsiz cagri". Bu arada, adamlar kirmizi isikta kosarak karsiya gectiler. Daha fazla anlatmama gerek yok saniyorum.

Alman kizla yurda donuyorduk, donus yolunda markete ugrayip muz, cilekli fondu (onun bile hazirini yapmis adamlar), salata, sut aldim, "yedigine dikkat eden erkek" imaji cizdim. Zaten kendisi de "saglikli besleniyorsun sanirim?" dedi. Bilmiyor ki ben Turkiye'de 2 porsiyon kanat yiyorum ustune lahmacun falan soyluyorum..

Neyse yurda donduk, asansorde bana "tekrar asagi lounge'a inecek misin" dedi. "Yok" dedim, "o kadar uzun boylu degil." Zaten gun boyu konusmusuz etmisiz, yeter.

Turk olsaydi su "odama cekilecegim" lafini demek isterdim, ne cok severim o lafi da. "Odama cekildim" : ne kadar asil!

Sonra aksam tekrar bir yuruyuse ciktim, gitmedigim yone gittim ve bircok yeni restoran kesfettim.

Efendim bu gordugunuz okul binalarindan biri.
Bogazici'nin kirmiziya boyanmisi gibi. Ama manzarasi yok. Duz bir kampus.

Bu arada sabah oryantasyondan hemen once cok susadim, salondan cikip icecek makinasi aradim ama makinayi bulamadim. Kampuste bir teyze gordum yavas yavas yuruyordu, ustunde isim etiketi falan da vardi ama bir anda "icecek makinasi nerede" diye sordum. Kadin gosterdi ama umarim dekan falan degildir.

Bu icecek makinasi da boyle bir sey. Insan gordukce bir seyler alasi geliyor. Genelde fiyatlar 100 - 140 yen arasi.

Hayir, daha karanlik ve anlasilmaz resim bulamadim.

Gelelim bugunku "medeniyet dedigin tek disi kalmis canavar" bolumune. Bu gordugunuz semsiye makinasi, bir binaya girerken pit diye semsiyenizi naylonla kapliyor. Boylece ne oluyor, sinifin bi kosesinde kurusun diye acik birakilmis semsiyeler durmuyor. Son derece pratik.

Efendim bu da markette parayi odedikten hemen sonra kasalarin karsisinda bulunan kisim. Urunler kasadan sonra tekrar market sepetine konuyor ve buraya getiriliyor, burada paketleniyor. Boylelikle yanlislikla baskasinin yogurdunu alma, aceleyle kefirle deterjani ayni posete koyma gibi talihsizlikler yasanmiyor. Bakin, resimde gordugunuz japon teyze ne kadar sakin. Bizde oyle mi ya?

Ve gunun son kismi olan anadolunun yoresel tatlari kismina geldik. Resimde gordugunuz kori ve gyuu-don. Sol taraf kori soslu et, sag taraf dana eti. Altinda da pirinc var. Ustune dokulen kizilimsi seyler ise zencefil. Burada zencefil cok yeniyor, icecegi bile var. Iste bu yemegin lezzeti tarifsiz ve fiyati 500 yen.

Ya boyle iste dostlar.

Demek ki neymis
1. evden cikmadan once hava tahminine bakilacakmis
2. bulusmalara 1 dakika bile gec gidilmeyecekmis
3. tavla oynarken kahve icilmezmis

ACH SIE KONNEN DEUTSCH !!

2008-09-10T23:03:00.001+09:00

Guzel bir Tokyo aksamindan merhabalar

Bugun sabah 9da kalktim ancak hala uykum oldugunu farkettim. Uykusuz insan mutsuz insandir diyerek tekrar yattim ve uyandigimda saat 14.30 olmustu. Biraz japonca calistim ama sanirim su anda hepsini unutmus durumdayim. Sonra kendime kahve yaptim, espresso almisim yanlislikla ama olsun tadi guzeldi. Bu arada markette NUHUN ANKARA ve FILIZ makarna var, gorunce aglamaya basladim. Kahvenin uzerinde ne yazdigini cok merak ettim, meger en gerekli cumle en sondaymis. 1 saate yakin surdu her seyi cozmem. Ama artik japonca "icindekiler, miktar, nem, direkt gun isigi" diyebiliyorum. Bir gun dunyaya konserve kutu olarak gelirsem kendimi ifade etmekte zorluk cekmeyecegim.

Kahveyle birlikte ici pirincli, disi kizartilmis soyali, sirkeli bir sey yedim. Resimde gordugunuz de ta kendisi. Guzel. Yarin sabah da kalan 2 taneyi yiyecegim.

Burasi benim odam. Sagda kucuk bir gardrop var ama pek yetecek gibi durmuyor. Tum esyalarimi yerlestirmedim, zaten bavulumun 30 kiloyu asmasi ve turk mali oldugu icin cekeceginin yari yolda bozulmasi nedeniyle hala kendimi naim suleymanoglu gibi hissediyorum. Annem 25 kilodan fazla kaldirmanin insan haklari ihlali oldugunu soylemisti. Soldaki Turkiye formasi. Bu gece 3te uyanip maci izleyecegim. E mac dedigin cizgili pijamayla izlenmez degil mi dostlar?

Burasi mutfak. Evet hepsi. Evet bu kadar. Ama olsun isimi goruyor. Raflardaki esyalarin cogunu japon arkadas verdi sagolsun. Ocakta caydanlik var ama henuz cay demlemedim. Yanindaki sise de Takata ile Masahiro'nun aldigi sake var. Kederli bir aksamda icip icip sarhos olup sagi solu arayacagim. Aramayacagim, cunku bir cep telefonum hala yok. Hangisinden alinmasi gerektigini de kimse bilmiyor herkes birbirine soruyor. Softbank varmis en ucuz, ama konusmak icin binadan disari cikmaniz gerekiyormus. Size bir turk firmasini hatirlatti mi?

Bu da odamin pencere tarafi. Bina muduru de dogustan galatasarayli oldugu icin yastik kilifi verdi. Internet 700 kb/s burada. Nasil bir his anlatamam. Klima da var. Elimden gelse sonsuza dek su tek goz odada degisim ogrencisi olarak yasarim.

Bu aksam tanisma partisi vardi. Bircok ulkeden insanla tanistim. Ama cogunluk amerikali ve avustralyali... Isvecli biriyle tanistim, adi Sunny. Asil ismi Sunshine'mis. Muhabbet biri, baya konustuk. erkek.

Bir de Almanya'dan iki kisi var, onlarla Almanca konustum. Isvicreli'nin de ana dili Almanca. Cok daha rahat konustum, neredeyse butun gece onlarla sohbet etim. Almanca'yi nerden bildigimi sordular, neden alman lisesine gittigimi sordular (sen alman misin?), ben de onlara ABITUR YAPTIM BEN dedim. Dunya varmis yahu. Iki gundur konusamiyordum adam gibi. Kizlardan biri Ricarda, kilolu ve cekik gozlu bir alman. Digeri de Dinah, baya esmer, ben hintli falan sanmistim.

Bu arada partiye 10 dakika gec gittim. O partiye gec gitme karizmasi yok kardesim burda. Gec bile kalmisim. Herkes 7 dedin mi gelmis.

Alkollu sadece bira vardi, ben de sebze suyu ictim. Cok guzel. Turkiye'de yok sanirim sebze suyu. Ben boyle her yedigime ictigime guzel diyorum ama olayin psikolojik boyutu da var, 1 sene burdayim, sikiysa begenme.

Turkiye deyince bi sasiriyorlar, "heey istanbul i want to go there" falan diyorlar. Laf tabi bunlar, gel hafiz gidelim desen gelmezler.

Dinah'a sac kurutma makinasini verdim cunku ben kullanmayacagim. Hem Turkler'in ne kadar centilmen ve yardimsever oldugunu gorsun. Bir de Arild var, Norvecli, super muhabbet bi adam. Pazartesi tanismistik ve adam benim ismimi hatirladi. Bir Fransiz da ismimi gorunce "Sen Turk musun" dedi. Kaslarimdan da anlamis olabilir. Oyle yani gencler, "sevgi her yerde sevgi". Ama sizinle muhabbet ederken aldigim keyfin, su adamlarla ettigim muhabbette 10da 1i yok.

Yanina minimum esya alan Turk erkegi olarak ben, fotograf makinasi goturmedim. Ama cinliler e tayvanlilar cok resmimizi cekti. Alinca buraya koyacagim.

Odaya donmeden once markete gittim, market gece 12ye kadar acik. Soguk yesil cay alacaktim ama hangisini alacagimi bilemedim. Eleman hemen yanimdaydi, "kanka hangisini alayim ne dersin" dedim. "Kisiye gore degisir efendim" dedi. Ben de "Birak simdi bu ayaklari, sen hangisini iciyon onu soyle" deyince bu biraz kizardi falan sonra "Su usttekini aliyorum ben" dedi. Ha soyle samimi ol canimi ye.

Yarin sabah 8.30 da toplanip oryantasyona gidecegiz. Gece 3te Turkiye maci var. Ne yapsam bilemedim. Uyuyup tekrar mi uyansam diyorum, neyse bakacegiz.

Bu arada, bu sempatik milli takim meselesi gercekmis, 4 kisiden Turkiye deyince "aa milli takiminizi cok seviyorum" lafini duydum.

samanyolu

2008-09-09T23:34:00.000+09:00

Bu resmi ibret alin diye koydum. Otobus duragindaki yazilar. Hicbir sey anlamak mumkun degil. Zaten az daha Masahiro da kayboluyordu.

Gozunu seveyim akbilin, 559C nin =)

Yok be, saka yapiyorum, ilk once hicbir sey ifade etmiyor sonra anlamaya cozmeye basliyorsun. Bir noktadan sonra bulmaca gibi oluyor, yer isimlerini hece hece cikariyorsun falan.

Klasik geyiktir, vay efendim otobusler trenler gecikmez, dakika sasmaz falan. 10:52de tren var mesela evet. Ama sunu ilk defa gordum, otobuste gidiyorduk, durakta durunca adam anons yapti ve sunu dedi: "Bu durakta 1 dakika sonra olmamiz gerekiyordu, 1 dakika bekleyecegiz" Sokakta ne gelen var ne giden. Gene de adam bekledi. Bilmem anlatabiliyor muyum?

Ayrica otobusun her yerinde inmek icin dugme var. Otobus durmadan koltugundan kalkmiyorsun. Oysa bizde etilerde inebilmek icin besiktastan itibaren bir mucadele baslar.

Ciktigim yumurtayi begenmiyorum, evet.

Burasi bir kahve dukkani. Onundeki kalabalik da sira bekleyen insanlar. Ya bir kahve icin bu kadar sira beklenir mi siz soyleyin a dostlar... Akil var mantik var ya. Neyse fark parasi neyse ben vereyim, gidin daha pahali dukkanda icin yazik gunah ya

Yurdun ordaki GASTO denen lokanta. Ha, bu arada yurda giris yaptim. Herkese rehberlik yapan japon arkadas, bana TV, sac kurutma makinasi, pirinc pisirme tenceresi, tava, bicak, bardak vs verdi. Bunlar ne kadar hayati seyler bilemezsiniz. Nasil mutlu oldum! Japonlarin hepsi mi kiyak insan, bana mi kiyaklar rastliyor nedir? Helal olsun adamlara. Neyse burasi iste restoran. Yedigim yemekte 3 cesit et vardi.

Ortadaki domuz etinden yapilmis sosis. Tadi fena degil. "Gidip de bi domuz sosisi yiyeyim" demezsin ama onunde varsa yersin. Soldaki bildigimiz kofte, o da guzel. Sagdaki ise nedir bilmiyordum. Eti boyle kirmizimsi ama degil, tadi tavuk diyecegim, degil. Yerken masahiroya sordum, "abi ne var bunun icinde" diye, o da "kroket, icinde ne oldugu yazmiyor" dedi. "Lan olur mu oyle menu, yaziyodur sen gormemisin" falan derken bitti kroket. Biter bitmez, Masahiro onun ahtapot oldugunu soyledi. Ilk defa ahtapot yedim. Bu arada, Masahiro'nun yaptigi cakalliga dikkatinizi cekerim.

Yurda giderken bavulumun cekecegi bozuldu. O sinirle kendi resmimi cektim.

Bu da yakiniku. Ortada mangal var, oraya atiliyor etler. Herkes oradan aliyor. Tadi mukemmel. Domuz da guzel oluyor. Bu arada kesin cehenneme gidiyorum, sevgiler..

Burda elektronik bir menuden sarki seciyorum. Karaokeler inanilmaz. Yuksek bir binada odalar var, oda ve karaoke sana ait. Saatlik ucreti var, icecek servisi var. Isin yoksa karaokeye kos. Sarki listesinde maalesef Suavi yok, tek eksigi o.

Masahiro ile Berkant'tan Samanyolu'nu soylerken...

(orjinal sarki: tokyo jihen - senkou shoujo)

Bu da iste karaoke odasi. Boyle rahat genis teknolojik.

Adamlar yapiyor kardesim.

Japon cocuklar horon teperken. Folklor yarismasi varmis.

Burada Olimpiyat 2016 Japonya yaziyor.

Altinda da su var: Nihon dakara dekiru.

Yani diyor ki, "Japonya'yız, başarırız." bilmem anlatabildim mi?

Tokyo hükümet binası. Manzara mükemmel, şehir ayaklarının altında. Merkez mahallesi, Ataturk Caddesi, 19 Mayis Stadi, Bahcelievler falan hepsini buradan gorebilmek mumkun.

Gelelim isin resimsiz kismina..

Calar saat almak icin markete gittim. Burada her sey markette bu arada. Akliniza gelebilecek en sacma seyler bile markette. Bir de 100 Yen shoplar var, 1 liraya aliyorsun her seyi. Neyse, "calar saat var mi" diye sordum, dayi gosterdi bir tane ama 12 YTL. "Altindan mi yapilmis bu, nedir yani bu kadar" deyince bu bir ozur dilemeler, elimde baska yoklar falan tamam dedim tamam birak. Bugun 2.el magazasinda 3 liraya aslanlar gibi calar saat aldim. Bir calar saat ne kadar aslanlar gibi olabilirse tabi.

Bu arada, Masahiro ve Takata bana Sake hediye ettiler, inanamadim. Adamlarin evinde kaldim, yemeklerini yedim, ictim yattim bir de ustune hediye aldim. Kurban olayim boyle kulture! Cok kral insanlarmis, ben boyle sey gormedim duymadim.

Bu aksam lounge'da oturup tanistk genclerle. 4 Amerikali, 3 Avustralyali ve 1 Isvicreli ingilizceyi ana dil olarak konusurken, ben maalesef her soruya "Yigit, from Turkey" demekten baska bir sey yapamadim. Adamlar gevrek gevrek konusuyor, espri anlayislari da farkli. Ah dedim surda bir alisupi olacakti da onlara kultur nedir anlatacakti.

Aslinda biraz canim sikildi cunku ben bu adamlarla muhabbet edemem, ata konmus kelebek gibi oluyorum. Umarim bi italyan kolombiyali falan cikar da arkadas olurum. Bir de koreli bir kizla tanistim, gecen seneki degisim ogrencisinden Turkiye hakkinda cok cok farkli izlenimler edinmis. benim 5 vakit namaz kilip kilmadigimi sordu, ben de domuz eti yedigimi soyledim.

Ha son olarak, hayir, guzel kiz yok gencler, olanina da ingilizcem yetmez burasi bodrum degil ben de turk garson degilim, eger merak ediyorsaniz.

resimlerle anadolu

2008-09-07T12:53:00.000+09:00

Bi kere burda yemekler super kardesim. Tamam balik da var ama onlar bile lezzetli be. Japon mutfagina laf edenleri (basta ben olmak uzere) kiniyorum.

Hele o tavuk sis tarzi sey nasil guzel yarebbim, her gun yiyesi geliyor insanin.

Oburu de makarna gibin, noodle gibin bir sey. Susama batirip yiyorsun. Yerken ses cikariyorsun salip sulup. Makarna yedigimiz yerdeki kadin bos tabaklari almaya geldiginde cok lezzetliydi dedim. Sasirdi, tesekkurler etti, "aman teyzecim ne tesekkuru elinize saglik, lutfen" dedim. Sonra bi de bize yesil cay getirdi, nereden geldigimi sordu, ben de Jamaika dedim.

Yesil caylari da gayet guzel.

Ve isin guzeli, SAGLIKLI lan. Bakarsin bi 3 yil daha fazla yasarim. Veya Turkiye'ye donunce acigi kapatmak icin cok kebap yerim, gene esitlenir.

Kral insan Masahiro'nun hazirladigi kahvalti sofrasi.

Yosun corbalari, icinde yosun ve balik pulu var ve gayet
lezzetli. Her sabah iciyorlar.

Ortadaki yumurtali bir sey. Beyaz kutuda olanlar ise natto, mercimekten yapilmis soslu yapiskan garip bir olay. Tadi fena degil ama agir, fazla yiyemiyorsun. Yedigin de seni deli tok tutuyor. Tatli gibi duran beyaz tabaktaki sey ise toofu. O da mercimekten ama pek tadi yok. Bir de pilav var, yagsiz ve tuzsuz ama alisinca tadi guzel geliyor.

Gozluklu olan Masahiro bu arada.

Burada boyle garip aletler makinalar arabalar var. Tek kisilik araba tarzi bir sey.

Elektrikle calisiyor sanirim. Icindeki esyalardan anlasildigi kadariyla bir teyzeye ait.

Bir tuvalette de kic yikama dugmesi gordum. Dugmenin uzerine kic cizmisler, basiyorsun, yikiyor.

Burada da kahve dunyasi tarzi yerler var ama insanlar tek baslarina gelip kitap gazete okuyor ders calisiyorlar.

Koca salonda muhabbet eden bi biz vardik. Kendimizden utandik vallahi.

Efendim, neymiş, Japon tanrisi Turkce dua bilmezmis. Dua ederken fotograf cekilmenin verdigi stres bi yandan, sefaat yerine seyahat deriz kaderimiz sacmasapan yazilir korkusu bi yandan, sagimdaki kadinin ne dedigi hakkinda merak bi yandan sardi. Her gun ettigim duayi bi de japonca ettim, ben daha ne yapayim? Artik top yukarda.

Bunlar da ugur tanrilari. Bir de fal baktim orda, en iyi ikinci fal cikti. Ya da Masahiro Turkce'ye cevirirken daha yolun basinda moralim bozulmasin diye hafif oynamalar yapti.

Bu da sagli sollu bayraklar.

Degil tabi, hepsinin uzerinde isim ve dogum yili yaziyor. Insanlar olen hayvanlari icin buraya boyle bayrak dikiyor, bir de tapinakta mum yakiyorlar. Her zaman demisimdir, hayvan sevmeyen insan sevemez ehehe

Tahtaya dilegini yaziyorsun, sonra da millet gelip okuyor. Ustteki kisilik dukkanina 100000 kisi gelmesini talep ederken, alttaki kisi free tibet yazmis.

"Herkesin bir derdu var durur icerusunde" diyorum.

Ve mahalli bayram, burda yasli kadinlar kimono giyip dans ediyor, yemekler satiliyor, oyunlar oynaniyor. Tufekle oyuncak vurma vs. gibi. Butun mahalleli toplanmis, sanirsin Perihan Abla dizisindeyiz. Gordugunuz gibi etraf Japon.

Tokyo icin iftar vakti

2008-09-06T11:08:00.000+09:00

kimsenin gitmediği, gidip görmediği, görüp de anlatamadığı kayıp şehir Tokyo'dayiz bugun...

Tokyo'da harabeler arasinda gezerken gozumuze sevgili Masahiro takildi. Masahiro; arkadasi Takata ile tek goz odada yasiyordu. Isterseniz, biraz da onun hikayesini dinleyelim..

.............

Dubai'de ucak yakit ikmali icin durdu. Ucaktan inmedim, on koltuga takili olan ekranda dilim disari cikmis bir sekilde super mario oynuyordum, resmen cevremde olup bitenlerin farkinda degildim. Sonra yanimdaki iki koltugu temizlemek icin biyikli baya esmer dubaili temizlik gorevlisi geldi. On koltugun arkasini temizlerken bi anda bana donup "does it belong to you" dedi. Tam "Vay hafiz ingilizce yapmisiz??" diyecekken adamin bana sordugu seyi gordum ve sok oldum. Yumurta! Yan koltukta oturan adam ucaga yumurta sokmus, bi de yememis onu koltuk arkasindaki yere birakmis. Hey yarabbim.

Ucakta baileys'den tut bloodymary'e, singapore sling'den viskiye kadar turlu seyler ictim. 22 saat baska turlu gecmiyor. Yok lan yok, sure bahane, kolay kolay pahali icki icemiyoruz, firsat bulduk somurelim dedik. Yolculuk 10 dakka olsa gene icerdim. Hostesin "sizi pis fakirler" der gibi bir bakisi vardi zaten. Hostesler de superdi bu arada, kiyafetleri falan da ozeldi hepsinin. Ohom, neyse bu bir gezi blogu, evet.

Japonya'da sokaklar caddeler inanilmaz duzenli. Her sokakta cizgi var, tabela var. Sokaklar dar, evler kucuk ama her sey duzenli oldugu icin bir sorun yok. Masahiro'nun evi 2 odali, bir banyo bir de mutfak var. Mutfak ile antre birlesik. Copleri ayiriyor adamlar. Dun su sisesinin kagidini yirtip, kagitla siseyi ayri yere atti Masahiro. Bu biraz sova kacmis bence. Hangi copu nereye atacagimi sasiriyorum bazen. Alismadik azizim. Bir de kirmizi isikta arabalar duruyor. Veya mesela sola mi donecek araba, insanlar yoldan gecmeden gitmiyor, bekliyor. Ilk basta sasirdim, adapte olamadim, "aha ezdi ezecek" dedim. Ezmedi.

Adamlar her seyi dusunmusler. Kic yikayan makine bile var. Boyle mesela sokakta yururken, "oha cok mantiksiz" diyorum, sonra bir bakiyorum super kullanisliymis her sey dusunulmus. Mesela metroda akbilimsi karti basilan turnike acik, yani aslinda hic bir sey basmadan gecebilirsin gibi duruyor. Bir engel yok. Ben de "ee kart basmadan kosarak gec" dedim. Ama eger kart basmadan gecmeye kalkarsan onune engel cikiyor. YAAA YAAA. Tek cakal biz degilmisiz bu dunyada onu gordum.

Tren kalkarken shimarimAAAAAAAAAAAs diye bagiriyor bir adam. Insanlar garip yuruyor, genelde kadinlar sacma sapan ayakkabilar giydikleri icin boyle bi garip yuruyorlar, topallar gibi. Masahiro'ya gosterdim, o da cok sasirdi. Bir de ayagina oje suren bir erkek vardi, gorunce uyardim, ozur diledi bir daha surmeyecek.

Cok garip giyinimli gencler var. Bir de cok kisa etekli kizlar var ama bu konuyu burada tartismak istemiyorum. Zaten etek var mi yok mu onu da anlayamadim, tisortun uzantisi olabilir.

Yakitori (tavuk sis gibin) ve gyuu-don (dana etli pilav) yedim. Ucuzdu ve cok lezzetliydi. Hele tavuk sis olani Turkiye'ye getirmeyi dusunuyorum. Bir de sake ictim, gayet hafif, icip icip sarhos olmak cok mumkun. Tursulari da bir garip (tsukemono) ama lezzetli.

Ilk gunlerde vaktim olmadigi icin yazdigim maili buraya kopyalamak suretiyle hile yapiyorum:

yolculuk cok rahatti, hicbir sorun yoktu, yemekler superdi film izledim oyun oynadim
masahiro havaalanindan aldi, evine getirdi, yemekleri ismarliyor (ismarlama diye kiziyorum ama ismarliyor) her sey super
tren sistemi cok karisik ama ingilizceleri yaziyor ve istasyonlarda da bilgi var
yollar cok duzenli, yakitori tavuk sis ve gyuu-don dana etli pilav yedim mukemmeldi
hele yakitori super
sake ictim, cok guzel
hint yemekleri yedim, nan diye pideleri var sadece onu yesen 2 gun doyarsin, kori yedim
bir de hint restoraninda kirmizi biber gordum, vay bu antep biberi derken adam kosarak geldi, "chilly pepper" falan dedi
ben de "birak bu isleri turkiyede de var lan" dedim
beni hamam gibi bi yere goturdu masahiro, herkes ciplak yikaniyor, her sey meydanda. once girmek istemedim ama soktular
masahiro, ben gelmem diye oraya gitmeden once herkesin ciplak oldugunu soylememis, cakalama girince super yarin gene mi gitsek diyorum
masahiro ve ryo ile markete gidip urunlere baktik, sut pirinc meyve vs nasil hangisi alinir ogrendim
erkekler cok cirkin burda, sacmasapan giyiniyorlar, ayagina oje suren bile gordum, uyardim bir daha surmeyecek
kizlar da cok guzel degil ama guzel olanlari hakkaten super. bazen gozlerimi alamiyorum. bir kisa etek giyiyorlar ki sormayin. en son kendimi shinjuku istasyonunda ALLAH ALLAH ALLAAAAH derken yakaladim.akihabaraya gittik, orada elektronik esyalar var, inanilmaz yuksek ve teknolojik binalar var
kic yikamak icin bile klozet var, dugmee basiyorsun yikiyor
22500 yene ipod, 13800 yene foto makine, 21800 yene de kanji sozlugu aldim
ipod ve foto makinesi toplamda 250 milyon falan daha ucuza geldi
kanji sozlugu mukemmel, kanjiyi kalemle yaziyorsun sana anlamini veriyor ve icinde milyonlarca fonksiyon var tam japon isi, masahiro ve ryo bile hayran oldu, biz boyle sey gormedik dediler

telefonumu haftaya persembe alicam
ogrenci karti olmadigi icin vermediler

bugun aksam 00.18de burda deprem oldu, cok hafifti ama koltugun titredigini hissettim
japonlara soyledim inanmadilar, 10 dakika sonra internete baktik gorduler, sen cok hassassin biz alistik dediler

dedigim gibi uc gundur karnim tok sirtim pek, yemekler ve sehir guzel, insanlar super, masahiro cok kralmis bir kez daha gordum yardim ediyor surekli